22-09-2020, 11:19
Idę mglistym korytarzem. Po lewej jest prostokątna sala. Wszystkie ściany są częściowo przezroczyste i dlatego wydają się jak ze mgły. Widać kto tam chodzi. Wchodzę. To są niby osoby z gimnazjum. Nikogo jednak nie znam. Wyglądają jak cienie. Słabe oświetlenie. Przechodzę przez całą podłużną salkę. Już prawie wychodzę, gdy mnie ktoś napada i przytrzymuje. Dochodzi jeszcze dwóch z nożyczkami. Chcą mnie pociąć. Udaje mi się ich odepchnąć. Sen się zamazuje. Odmazuje się w łazience. Na drugim brzegu wanny jest przyklejony kawałek zamarzniętej wody o nieokreślonym kształcie. Wiem, że to ma jakiś związek z Januszem Korwinem-Mikke. Ale jaki to już nie wiadomo. Był tu kilka godzin temu i zostawił kawałek lodu na wannie? Dziwne, że się nie roztopiło do tego czasu. Przybliżam się, aby dokładniej się temu przyjrzeć i nie mogę tego znaleźć. Z daleka to nadal widać. Znowu się przybliżam. Stoję na trawie. Mam w ręku blaszany kubek lub puszkę. W środku są różnego rodzaju przybory. Metalowe cyrkle i długopisy. Jakieś miedziane blaszki w różnych kształtach, prostokątne, kwadratowe, trójkątne, okrągłe, chyba nawet gwiazdki i kwiatki. Całość to tak dziwnie brzęczy przy potrząsaniu. Nagle wydaje się, tak jakbym w ogóle nie miał tego blaszanego pojemnika. Starsza pani z pierwszego piętra wychodzi na balkon. Myślę, że się na mnie patrzy, bo hałasowałem tym czymś. Ona patrzy się przed siebie. Ma ten sam metalowy kubek z blaszkami i wystukuje o ściankę balkonową tylko sobie znaną melodyjkę. Przypomniał mi się ten kawałek lodu co był na wannie w łazience i idę na jego poszukiwania. Doszedłem do jakiejś większej łąki czy czegoś takiego. Tak jakby przynajmniej jeden cały blok zniknął, bo się tyle tam miejsca zrobiło. Tam rosną przy ścianie pod oknami małe iglaste drzewka. Ciekawe kto je tam wsadził? Z balkonu, tym razem na parterze, machają do mnie mama i siostra. Dlaczego tam są? Ja się przyglądam ścianie za tymi drzewkami czy tam przypadkiem nie ma tego kawałka lodu, ale nie, nie ma. Oddalam się stamtąd. Wchodzę na pierwsze piętro, w którymś z bloków. Przyciemnione światła. Jest włączony telewizor na ścianie. Tamta pani od tego blaszanego instrumentu stoi przed telewizorem jakby była prezenterką. Jest jakiś teleturniej. Widać okrągłą tarczę do rzucania rzutkami i nagrody jakie można wygrać, gdy trafi się w określone pola. Widać jakąś konsolę do gier. Do pokoju wchodzi Krzysztof Ibisz i rzuca w stronę telewizora lotką. Nie trafia. Ojej, ojej, jak smutno. Podchodzi do telewizora. Jest rozżalony, że nie wygrał swojej konsoli.
