07-08-2020, 02:23
06-06.08.2K20
Sen kolejny raz przyszedł za późno, pobudka znów przyszła za wcześnie.
Przestałem jakiś czas temu zapisywać sny po obudzeniu. Beznadziejna kondycja fizyczna po otwarciu oczu, brak chęci do czegokolwiek, pobudka ala "Dzień świra" z tym, że nie mam nawet siły powiedzieć sam do siebie i całego świata "Nosz ja pier*ole kur*a". Niemniej czymś co szczególnie nie pozwala wykonać mi tego zadania jest coś czego chyba nie do końca mogę wytłumaczyć. No więc budzę się, czuję się jak wieloryb na plaży i mimo to próbuję przypomnieć/zapamiętać sen minionej nocy z tym, iż jest to niemożliwe albowiem czuję całkowitą pustkę w myślach. Nie ma kompletnie nic. Jest to inny rodzaj pustki niż gdy jeszcze nie umiałem zapamiętywać snów, inny niż gdy obudzę się i od razu sen wyparowuje z mej głowy(bo np. krótko spałem, od razu byłem czymś zajęty, czy po prostu miałem wywalone w zapamiętanie snu). Doszedłem w ciągu 3 lat zapamiętania snów do momentu, że wystarczyło powiedzieć przed snem luźne "chce zapamiętać sen" albo wgl. nic nie powiedzieć i coś tam zawsze zapamiętywałem. Jednak od jakiegoś miesiąca (z wyjątkami np. dzisiaj) po przebudzeniu mam samą otchłań w głowie. ALE co najdziwniejsze jeśli nie wstanę, nie wezmę telefonu w łapę, ogólnie nie zajmę się niczym po obudzeniu tylko leżę i myślę o niczym to przypominam sobie sny...z poprzednich nocy których wcześniej kompletnie nie pamiętałem. Z ostatniej kompletnie nic ale z poprzednich już tak. Oczywiście nie są to całe wyraźne obrazy jest w nich dużo luk ale nadal. I nie, podkreślam, nie są to sny z obecnej nocy tylko wcześniejszych. Jestem tego całkowicie pewien. Ostatnio ogólnie dzieję się w mej głowie wiele dziwnych rzeczy. Może to mieć jakiś związek z tym, że same dni kiedy (chyba) jestem świadomy zlewają mi się ze sobą i ciężko mi odróżnić co było dwa dni temu a co miesiąc temu. Nwm. Niemniej dziś zapamiętałem dość dobrze sen z obecnej nocy. Oto on.
(...) Znalezioną gdzieś młodą dziewczynę zaniosłem do mieszkania. Dziewczyna którą przyniosłem była lekko brudna jakby wywaliła się gdzieś na mokrą ziemię która zdążyła już wyschnąć. Miała również zniszczone ubranie na sobie. Była bardzo ładna tak z twarzy jak i z reszty ciała. Gdy próbowałem sobie przypomnieć jej twarz widziałem tylko białą plamę na której przewijały się twarze trzech dziewczyn. Koleżanki z licbazy, dziewczyny której zdjęcie widziałem niedługo przed zaśnięciem oraz obraz niezidentyfikowanej persony. Była nieprzytomna i w opłakanym stanie zdrowia. Położyłem ją na łóżku. Chyba próbowałem ją jakoś uzdrowić. (...) Położyłem się na drugim łóżku i wpatrywałem się w dziewczynę. Była naprawdę piękna. Chwilę fantazjowałem ale do niczego nie doszło zważywszy, że była w stanie w którym niewiele miałaby do gadania co teoretycznie oznaczałoby gwałt albo nekrofilię (nie byłem pewien czy przeżyje). Spojrzałem w pewnym momencie na podłogę po drugiej stronie łóżka na której było pełno kurzu. Dwa kosmyki podrygiwały równomiernie jakby były żywe. (...) Jakiś czas później. Dziewczyna obudziła się i było z nią trochę lepiej, niemniej nadal leżała na swoim łóżku a ja na swoim. Oglądaliśmy telewizję na kwadratowym starym telewizorze. Przełączyłem kanał trzy razy jednak pamiętam tylko co działo się na jednym. Jakiś zupełnie nagi dzieciak lat mniej więcej 13-14. Przygotowywał jakiś dziwny płyn w misce ustawionej pod pewnego rodzaju drewnianą konstrukcją przypominającą kozła gimnastycznego. Wlewał tam jakieś różne chemikalia. Ciecz stała się czerwona, wrzała, syczała i parowała. Położył się brzuchem na drewnianej konstrukcji i wlał do wywaru ostatni składnik. Wosk z kilku świec. Po chwili ciecz wybuchła dotkliwie raniąc chłopaka. Straszliwie krzyczał z bólu. Gdy opadł dym zobaczyliśmy jego zmasakrowane, poparzone ciało. Był w agonii. Wyłączyłem telewizor. (...) Wszedłem wraz z dziewczyną do sklepu meblowo-budowlanego. Zachowywała się dosyć dziwnie. W pewnym momencie szybko schowała się do szafki. Była przestraszona. Gdy spytałem o co chodzi, szczękając ze strachu zębami powiedziała coś w stylu "To oni, to oni" i wskazała palcem w górę. Gdy wstałem zobaczyłem trzech rosłych facetów idących alejką obok (...)
Znalazłem się w okolicy bardzo przypominającą tą którą dość często chodzę na spacer. Przedmieścia, domki jednorodzinne asfaltowa droga i chodnik z ciasno ułożonej czerwonej kostki. Wieczór. W oddali widziałem dym i niewielkie wybuchy. Domyśliłem się, że wybuchła jakaś wojna, niemniej nie przejmując się tym szedłem spokojnie spacerowym krokiem. Nagle ujrzałem nadlatujący samolot P-47 Thunderbolt w barwach USA. Leciał nisko jakieś 100 metrów nad ziemią dzięki czemu widziałem dokładnie trzy wielkie bomby przyczepione do jego kadłuba. Przeleciał nade mną i już się oddalał gdy nagle zakręcił i zaczął kręcić kółka wokół mnie. Pomyślałem sobie, że pewnie szuka celu do zbombardowania ale ja jako cywil nie mam się czego bać. Gdy tak myślałem areoplan wzleciał na jakieś 300 metrów położył się przez plecy, odwrócił kokpitem w stronę nieba i zaczął pikować prosto na mnie. Zacząłem uciekać chodź wiedziałem, że nie ucieknę przed kulami z jego karabinów. Ten jednak nie strzelał zamiast tego wypuścił jedną ze swoich ogromniastych bomb, która zaczęła lecieć prosto na mnie, i wyszedł z lotu nurkowego. Świat zwolnił po czym przyśpieszył. Bomba spadła jakieś dwa metry ode mnie jednak zamiast wybuchnąć odbiła się z brzdękiem od asfaltu i przekoziołkowała dalej. Uświadomiłem sobie, że ma zapalnik czasowy i nieporadnie zacząłem biec w drugą stronę. Po kilku sekundach potężny ładunek wybuchł za moimi plecami i rzucił mną o ziemię. Gdy obolały i poraniony wstawałem samolot z przeraźliwym dźwiękiem silnika tłokowego znów zawrócił. "No teraz to na pewno mnie zastrzeli" pomyślałem. Lecz ten ponownie zrzucił bombę. Przez chwilę patrzyłem na nią i kalkulowałem w którą stronę odbije się od ziemi. Pobiegłem oczywiście w przeciwną lecz to żelastwo wypełnione trotylem odbiło się w jakiś dziwny sposób i poleciało w moją stronę. Minęło mą głowę o kilkanaście centymetrów. Zacząłem spieprzać w przeciwnym kierunku. I tym razem ogromny wybuch rzucił mnie na ziemię. Nie miałem siły wstać a samolot ponownie zawrócił i zrzucił swój ostatni śmiercionośny ładunek. Bez nadziei patrzyłem jak leci w moją stronę i wbija się w podłoże metr od moich nóg. Zamknąłem oczy i czekałem na śmierć, która nie nadeszła, bo po chwili okazało się, że jest to bomba dymna. Nie mogłem otrząsnąć się z szoku. Przykrył mnie całun gęstego białego dymu z którego wyłonił się staruszek. Pomógł mi wstać i spytał co się stało. Nie wytrzymałem i nadal roztrzęsiony opowiedziałem z ze łzami w oczach całe zdarzenie ze szczegółami. Czułem się tak drugi raz w życiu. Pierwszy raz był gdy w realnym życiu spotkałem się z kostuchą próbując wyrwać człowieka z jej objęć. No niestety nie udało się. Gdy było już pewne, że ów człek kroczy po polach asfodelowych podszedł do mnie jakiś losowy typek i bez ogródek spytał się mnie co tu zaszło a ja bez namysłu załamany wyśpiewałem mu wszystko co się stało i uciekłem z płaczem. Jak ktoś był w podobnej sytuacji to wie jak się czułem w tym momencie we śnie.
Wracając do snu. Odszedłem z dziadkiem dobry kawałek, zaczął mnie uspokajać i nagle znaleźliśmy się w innym miejscu. Było już ciemno. Znaleźliśmy się po dwóch stronach czteropasmowej ulicy która była całkowicie pusta. Lampy się nie świeciły. Ogólnie okolica przypominała warszawskie Powązki od strony ulicy okopowej. Staruszek szedł przy długim murze z czerwonej cegły. Gdy go zauważyłem zacząłem wołać i pobiegłem do niego. Gdy już do niego podszedłem i zaczepiłem odwrócił się zaskoczony i spytał kim jestem...
Sen kolejny raz przyszedł za późno, pobudka znów przyszła za wcześnie.
Przestałem jakiś czas temu zapisywać sny po obudzeniu. Beznadziejna kondycja fizyczna po otwarciu oczu, brak chęci do czegokolwiek, pobudka ala "Dzień świra" z tym, że nie mam nawet siły powiedzieć sam do siebie i całego świata "Nosz ja pier*ole kur*a". Niemniej czymś co szczególnie nie pozwala wykonać mi tego zadania jest coś czego chyba nie do końca mogę wytłumaczyć. No więc budzę się, czuję się jak wieloryb na plaży i mimo to próbuję przypomnieć/zapamiętać sen minionej nocy z tym, iż jest to niemożliwe albowiem czuję całkowitą pustkę w myślach. Nie ma kompletnie nic. Jest to inny rodzaj pustki niż gdy jeszcze nie umiałem zapamiętywać snów, inny niż gdy obudzę się i od razu sen wyparowuje z mej głowy(bo np. krótko spałem, od razu byłem czymś zajęty, czy po prostu miałem wywalone w zapamiętanie snu). Doszedłem w ciągu 3 lat zapamiętania snów do momentu, że wystarczyło powiedzieć przed snem luźne "chce zapamiętać sen" albo wgl. nic nie powiedzieć i coś tam zawsze zapamiętywałem. Jednak od jakiegoś miesiąca (z wyjątkami np. dzisiaj) po przebudzeniu mam samą otchłań w głowie. ALE co najdziwniejsze jeśli nie wstanę, nie wezmę telefonu w łapę, ogólnie nie zajmę się niczym po obudzeniu tylko leżę i myślę o niczym to przypominam sobie sny...z poprzednich nocy których wcześniej kompletnie nie pamiętałem. Z ostatniej kompletnie nic ale z poprzednich już tak. Oczywiście nie są to całe wyraźne obrazy jest w nich dużo luk ale nadal. I nie, podkreślam, nie są to sny z obecnej nocy tylko wcześniejszych. Jestem tego całkowicie pewien. Ostatnio ogólnie dzieję się w mej głowie wiele dziwnych rzeczy. Może to mieć jakiś związek z tym, że same dni kiedy (chyba) jestem świadomy zlewają mi się ze sobą i ciężko mi odróżnić co było dwa dni temu a co miesiąc temu. Nwm. Niemniej dziś zapamiętałem dość dobrze sen z obecnej nocy. Oto on.
(...) Znalezioną gdzieś młodą dziewczynę zaniosłem do mieszkania. Dziewczyna którą przyniosłem była lekko brudna jakby wywaliła się gdzieś na mokrą ziemię która zdążyła już wyschnąć. Miała również zniszczone ubranie na sobie. Była bardzo ładna tak z twarzy jak i z reszty ciała. Gdy próbowałem sobie przypomnieć jej twarz widziałem tylko białą plamę na której przewijały się twarze trzech dziewczyn. Koleżanki z licbazy, dziewczyny której zdjęcie widziałem niedługo przed zaśnięciem oraz obraz niezidentyfikowanej persony. Była nieprzytomna i w opłakanym stanie zdrowia. Położyłem ją na łóżku. Chyba próbowałem ją jakoś uzdrowić. (...) Położyłem się na drugim łóżku i wpatrywałem się w dziewczynę. Była naprawdę piękna. Chwilę fantazjowałem ale do niczego nie doszło zważywszy, że była w stanie w którym niewiele miałaby do gadania co teoretycznie oznaczałoby gwałt albo nekrofilię (nie byłem pewien czy przeżyje). Spojrzałem w pewnym momencie na podłogę po drugiej stronie łóżka na której było pełno kurzu. Dwa kosmyki podrygiwały równomiernie jakby były żywe. (...) Jakiś czas później. Dziewczyna obudziła się i było z nią trochę lepiej, niemniej nadal leżała na swoim łóżku a ja na swoim. Oglądaliśmy telewizję na kwadratowym starym telewizorze. Przełączyłem kanał trzy razy jednak pamiętam tylko co działo się na jednym. Jakiś zupełnie nagi dzieciak lat mniej więcej 13-14. Przygotowywał jakiś dziwny płyn w misce ustawionej pod pewnego rodzaju drewnianą konstrukcją przypominającą kozła gimnastycznego. Wlewał tam jakieś różne chemikalia. Ciecz stała się czerwona, wrzała, syczała i parowała. Położył się brzuchem na drewnianej konstrukcji i wlał do wywaru ostatni składnik. Wosk z kilku świec. Po chwili ciecz wybuchła dotkliwie raniąc chłopaka. Straszliwie krzyczał z bólu. Gdy opadł dym zobaczyliśmy jego zmasakrowane, poparzone ciało. Był w agonii. Wyłączyłem telewizor. (...) Wszedłem wraz z dziewczyną do sklepu meblowo-budowlanego. Zachowywała się dosyć dziwnie. W pewnym momencie szybko schowała się do szafki. Była przestraszona. Gdy spytałem o co chodzi, szczękając ze strachu zębami powiedziała coś w stylu "To oni, to oni" i wskazała palcem w górę. Gdy wstałem zobaczyłem trzech rosłych facetów idących alejką obok (...)
Znalazłem się w okolicy bardzo przypominającą tą którą dość często chodzę na spacer. Przedmieścia, domki jednorodzinne asfaltowa droga i chodnik z ciasno ułożonej czerwonej kostki. Wieczór. W oddali widziałem dym i niewielkie wybuchy. Domyśliłem się, że wybuchła jakaś wojna, niemniej nie przejmując się tym szedłem spokojnie spacerowym krokiem. Nagle ujrzałem nadlatujący samolot P-47 Thunderbolt w barwach USA. Leciał nisko jakieś 100 metrów nad ziemią dzięki czemu widziałem dokładnie trzy wielkie bomby przyczepione do jego kadłuba. Przeleciał nade mną i już się oddalał gdy nagle zakręcił i zaczął kręcić kółka wokół mnie. Pomyślałem sobie, że pewnie szuka celu do zbombardowania ale ja jako cywil nie mam się czego bać. Gdy tak myślałem areoplan wzleciał na jakieś 300 metrów położył się przez plecy, odwrócił kokpitem w stronę nieba i zaczął pikować prosto na mnie. Zacząłem uciekać chodź wiedziałem, że nie ucieknę przed kulami z jego karabinów. Ten jednak nie strzelał zamiast tego wypuścił jedną ze swoich ogromniastych bomb, która zaczęła lecieć prosto na mnie, i wyszedł z lotu nurkowego. Świat zwolnił po czym przyśpieszył. Bomba spadła jakieś dwa metry ode mnie jednak zamiast wybuchnąć odbiła się z brzdękiem od asfaltu i przekoziołkowała dalej. Uświadomiłem sobie, że ma zapalnik czasowy i nieporadnie zacząłem biec w drugą stronę. Po kilku sekundach potężny ładunek wybuchł za moimi plecami i rzucił mną o ziemię. Gdy obolały i poraniony wstawałem samolot z przeraźliwym dźwiękiem silnika tłokowego znów zawrócił. "No teraz to na pewno mnie zastrzeli" pomyślałem. Lecz ten ponownie zrzucił bombę. Przez chwilę patrzyłem na nią i kalkulowałem w którą stronę odbije się od ziemi. Pobiegłem oczywiście w przeciwną lecz to żelastwo wypełnione trotylem odbiło się w jakiś dziwny sposób i poleciało w moją stronę. Minęło mą głowę o kilkanaście centymetrów. Zacząłem spieprzać w przeciwnym kierunku. I tym razem ogromny wybuch rzucił mnie na ziemię. Nie miałem siły wstać a samolot ponownie zawrócił i zrzucił swój ostatni śmiercionośny ładunek. Bez nadziei patrzyłem jak leci w moją stronę i wbija się w podłoże metr od moich nóg. Zamknąłem oczy i czekałem na śmierć, która nie nadeszła, bo po chwili okazało się, że jest to bomba dymna. Nie mogłem otrząsnąć się z szoku. Przykrył mnie całun gęstego białego dymu z którego wyłonił się staruszek. Pomógł mi wstać i spytał co się stało. Nie wytrzymałem i nadal roztrzęsiony opowiedziałem z ze łzami w oczach całe zdarzenie ze szczegółami. Czułem się tak drugi raz w życiu. Pierwszy raz był gdy w realnym życiu spotkałem się z kostuchą próbując wyrwać człowieka z jej objęć. No niestety nie udało się. Gdy było już pewne, że ów człek kroczy po polach asfodelowych podszedł do mnie jakiś losowy typek i bez ogródek spytał się mnie co tu zaszło a ja bez namysłu załamany wyśpiewałem mu wszystko co się stało i uciekłem z płaczem. Jak ktoś był w podobnej sytuacji to wie jak się czułem w tym momencie we śnie.
Wracając do snu. Odszedłem z dziadkiem dobry kawałek, zaczął mnie uspokajać i nagle znaleźliśmy się w innym miejscu. Było już ciemno. Znaleźliśmy się po dwóch stronach czteropasmowej ulicy która była całkowicie pusta. Lampy się nie świeciły. Ogólnie okolica przypominała warszawskie Powązki od strony ulicy okopowej. Staruszek szedł przy długim murze z czerwonej cegły. Gdy go zauważyłem zacząłem wołać i pobiegłem do niego. Gdy już do niego podszedłem i zaczepiłem odwrócił się zaskoczony i spytał kim jestem...
Dlaczego intuicja podpowiada mi, że z tego koszmaru już się nie obudzę? Bo wcale jeszcze nie poszedłem spać a koszmar dopadł mnie na jawie.
