13-05-2020, 15:35
Przy lesie zebrało się wiele wron i kawek. Czułem zaniepokojenie, chociaż nie wiedziałem co jest nie tak. Zaraz zobaczyłem, że ptaki są prawie tak duże jak ja. Tłum ludzi, tam się znajdujących przestraszył się i wszyscy rozpierzchli się w popłochu. Szedłem sobie spokojnie przed siebie.
Szedłem za budkami sklepowymi. Zauważyłem bezdomnego, tego z wózkiem na zbierane rzeczy. Niósł ogromną skałę jakby była pusta w środku. Wszedłem do lasu na prawo. Szedłem tą leśną ścieżką. Wszystko jakby zmieniało się jakby w przyśpieszonym trybie. Zaczął wiać wiatr, który przywiał owoce maliny. Wyskakiwały w moją stronę. Chciałem kilka zebrać, ale nagle zebrało się na na ziemi gęste mrowie mrówek. Na końcu ścieżki przy wyjściu z lasu usiadłem. Wyciągnąłem z plecaka kanapki (chyba z serem). Zjawiło się dwóch złośliwców. Chcieli mi zabrać kanapki i sami zjeść. Odwróciłem się od nich, i gdy ugryzłem kanapkę sen się skończył.
Szaro, leje deszcz. Tłum idzie powoli wąskim chodnikiem pomiędzy budynkami. Jest tam ciemno. Byłem pewien, że to ponad kilometr. Wsiadłem na rower i jakoś tak szybko dojechałem jakbym zrobił kilka kroków. Zrobiło się jasno. Przyleciał dron i usiadł na dachu. Zmienił kształt w antenę.
W sali ze szkolnymi ławkami i krzesłami było zebranie. Zaczęło lać. Wyjrzałem przez okno. W lesie leciała ogromna ważka. Zniknęła w strugach deszczu. Podszedłem do szafki z przodu sali i wyciągnąłem szachy z góry. Szafa była cała upchana takimi samymi szachami, nie było już miejsca na nic. Położyłem to na ławce. Zastanawiałem się po co to wyciągnąłem. To chyba miało być jakieś zadanie. Przyczepiłem do szachów słuchawki, które tam znalazłem i zamknąłem to w kartonie. Jakieś dziewczyny zaczęły mnie papugować, bo myślały, że każdy miał robić takie coś. Schowałem wyjęte szachy. Pani prowadząca ten „wykład” była zdenerwowana. Nie wiem czemu, przecież już to schowałem.
W kuchni zjawiła się Izabela. Powiedziała, abym przeczytał „Ambergris”. Po obudzeniu się sprawdziłem na internecie co to za książka.
Na rzece była mała wyspa. Przy niej zatrzymywały się łodzie. Dostałem się tam przez nowo wybudowany most. Było ciężko, bo już był częściowo zawalony. Nie pamiętam co się tam działo. Wróciłem tym mostem w inne miejsce. Przy rynnie zalęgły się pomarańczowe drobne robale, takie kropeczki. Na szczęście były uwięzione w czymś podobnym do akwarium połączone szklaną rurą z drugim pojemnikiem, gdzie mieszkała kolonia żółtych, jeszcze groźniejszych insektów. Ktoś przyszedł i zrobił dziurę w rurze. Zacząłem uciekać, bo wiedziałem, że jak się wydostanie, to się to rozejdzie na cały kraj i wszystkich zeżre. Poczułem powiew na plecach. To dosięgła mnie fala. Nic mi się jednak złego nie stało.
Poszedłem do piwnicy. Tam się dowiedziałem, że jakaś kobieta co miała czarne włosy, miała się już ostrzyc, ale ktoś ją zabił i zamurował. I dopiero teraz po tylu latach to wyszło na jaw. Dziwne, że przez tyle czasu nikt nic nie zauważył. Obok, co jeszcze dziwniejsze, mieszkali Indianie w swoim namiocie. My tylko mieliśmy co parę lat odsłaniać karton z tego namiotu i przynosić im jedzenie i wodę. Po czym znowu się zamykało kartonem ten namiot. Ponoć jakby tam wejść, to w tym namiocie było więcej miejsca niż w piwnicy. Potem czegoś szukałem. Miałem coś wydostać spod ściany. Poczułem pajęczynę na włosach. W szafce obok namiotu znalazłem zagubione szachy dziadka. Ja miałem takie same, tyle że brakowało figurek. Okazało się, że te szachy nie są takie same, tylko te same. Szachy dziadka były z przeszłości i były kompletne. Znalazłem jeszcze trzecią wersję. Oprócz kilku figurek były w nich czarno-białe zdjęcia.
W dzień przyleciało UFO i zatrzymało się w powietrzu przy balkonie. Wyszła z niego czarownica na balkon. Za pomocą wiązki światła wciągnęła do góry zaspanego chłopczyka.
Oglądałem koncert zespołu Queen. Freddie Mercury śpiewając przeskakiwał na dalszą część sceny trzymając się liny. Zastanawiałem się jak on jeszcze zdołał utrzymać mikrofon. Potem zszedłem drewnianymi schodami na dół. Skuliłem się, bo pod ubraniem ukrywałem puszkę piwa, jedno chyba już wypiłem. Dziwne, przecież w rzeczywistości nie piję alkoholu. Otworzyłem drzwi i wtedy przyszedł mój brat. Dałem mu tą puszkę. Koleżanki z klasy się uśmiechnęły i poszły dalej. Za mną schodził mój starszy brat. Dziwne, przecież ja nie mam braci. Wyszedłem na otwartą przestrzeń. Tam były stoły restauracji na podłodze z desek. Nauczycielka coś tam krzyczała. To ten młodszy brat się upił i się kiwał idąc. Szybko zaprowadziłem go na ławkę. Kazałem mu głęboko oddychać, aby mu przeszło, bo inaczej będzie na mnie, że mu dałem piwo. Usiadłem obok niego. Wydawało mi się , że zajmuję ciało kogoś innego. Przyszła ta nauczycielka (albo może pielęgniarka?). Była bardzo na mnie zdenerwowana. Mówiła chyba po niemiecku i w powietrzu wyświetlały się polskie napisy, więc rozumiałem. Zacząłem się tłumaczyć, że ja przecież jestem z przyszłości... „Tak, tak sobie mów. A teraz wydmuchuj powietrze.” Przyszedł jeszcze pielęgniarz, aby jej pomóc. Przytrzymał mnie i zacisnął palce na moim nosie. Zacząłem wydmuchiwać. No i przez to się obudziłem. Wiedziałem, że właśnie o to im chodziło, abym się stamtąd wybudził.
Wyszedłem z bloku. Spojrzałem się na prawo. W miejscu wyciętego lasu trwały budowy jakichś wielkich budynków. Widać było szkielet złotych konstrukcji. Zbyt długo nie obserwowałem, bo śpieszyłem się na autobus. Wsiadłem i jechaliśmy. Oprócz mnie była jeszcze jedna osoba. Wjechaliśmy w górzysto leśne tereny, nawet nie wiem, gdzie to jest. Zaczęło podskakiwać. Odkleiło mnie od siedzenia i widziałem jak autobus jedzie slalomem.
Ominąłem wejście do ciemnego lasu. Trochę się przestraszyłem. Pomyślałem jednak, że następnym razem tam wejdę.
Stałem na balkonie i obserwowałem chmury. Nagle coś zaczęło lecieć, satelita lub coś podobnego. Schowało się za chmury. Za chwilę znowu się pojawiło i schowało. Co chwilę powtarzało się to dokładnie tak samo. Już wiedziałem o co w tym chodzi. Na niebie była wielka obracająca się rolka, a to był tylko obraz na niej wydrukowany. Tak nas przez cały czas oszukiwali. Byłem bardzo zdenerwowany tym. W szczeblach balkonu otworzyło się przejście, którym zeskoczyłem. Biegłem ulicą pod prąd roztrącając samochody na boki. Zatrzymałem się. Koniec ulicy był zablokowany. Teren został zabudowany, że nie dało się wydostać. Chciałem iść w prawą stronę, gdzie był chyba peron, ale moją uwagę odwrócił jakiś nagabywacz stojący po lewej stronie. Był ubrany w płaszcz, taki jakby tajniak. Zapraszał do restauracji, przed którą stał. Wyciągnął z kieszeni dwa kawałki starego zeschniętego mięsa. Bez zastanowienia zacząłem je rzuć. Przez to się obudziłem. Nie wiem jak dałem się nabrać na takie coś.
Tyle deszczu padało, że z trawnika zrobiło się małe jeziorko i strumyk z niego wypływający na chodnik i ulicę. Wyszedłem oknem i przeszedłem przez wodę. Potem jak wracałem, usłyszałem dwie dziewczyny jak się ze mnie naśmiewają, że "podlewa nawet jak pada deszcz" chociaż to nieprawda. Przeszedłem suchą ścieżką otworzoną w tej wodzie. Pod balkonem palił się na czerwono neonowy napis "WARNING".
Czekaliśmy przed klasą na nauczycielkę. Stałem obok małej szafki. Podeszły do mnie koleżanki. Nawet nie zauważyłem, kiedy znowu zrobiły to samo. Pomyślałem, że tym razem przesadziły. Do tej pory odcinały mi tylko palce. Teraz odcięły mi lewą rękę, aż do łokcia. Gdy wchodziliśmy do klasy, zaśmiewały się. Usiedliśmy do ławek. Otworzyłem zeszyt. Dziwnie się czułem, trochę mnie mrowiło. Jednak ręka szybko odrastała. Już był nadgarstek i pojawiały się palce.
Byłem zamknięty w nieznanym domu. Na korytarzach często spotykałem młodą Żydówkę. Niby poprzednio też tam była. Chociaż nie wiem co za poprzednio. Wiele dni minęło, aż mogliśmy wyjść. W drzwiach zatrzymała nas jeszcze stara babcia zarządzająca tą posiadłością. Ją też niby dobrze znałem. Ona coś plotła z włóczki, ubrania chyba. Jak wyszliśmy, ja z tą dziewczyną musieliśmy jak najszybciej uciekać z tego miasta. Jego mieszkańcy byli wampirami i już od dawna chcieli się pożywić naszą energią. Chronił nas jedynie ten dziwny dom. W jakiś sposób teleportowało nas na nowo odkrytą planetę. Tam z innymi ludźmi zakładaliśmy naszą wioskę. Niestety, nie wiem w jakim celu, wróciliśmy do tego miasta. Lecieliśmy i widać było statek kosmiczny, a potem ląd i góry. Miało być na chwilę. Nie udało się jednak nam wrócić na tą planetę. Mieszkańcy rzucili się na nas. Oczy im świeciły się na czerwono. Odepchnąłem ich falą energii. Znowu uciekaliśmy, aby znaleźć bezpieczne miejsce.
Widziałem, że z lasu wyłania się jak pożar rój mrówek. Przeszedłem z innymi do sąsiedniego pokoju. Z jednej i drugiej strony pokoju stały łóżka. Jakiś grubas przyszedł i zacisnął na mnie ręce chcąc mnie udusić. Uwolniłem się z łatwością. Potem siedliśmy w kilka osób wokół długiego stołu nadal w tym samym pokoju. Ten grubas zabrał mi dwa wafelki. Udało mi się odebrać mu jeden. Był trochę pognieciony. Śmiałem się z nich, że to ich pogryzą te kwantowe mrówki, które niedługo się tu pojawią, a nadejdą ze wszystkich stron. Ci po drugiej stronie stołu poszli spać.
Przed zaśnięciem usłyszałem taki głos/myśl: „zrelaksuj się i wibruj prawidłowo”.
Spadł błękitny śnieg. Tata poszedł sadzić fiołki na trawniku.
Mieliśmy "paczkę kwiatową". Miała eksplodować rozsiewając maciejki naokoło.
Wyskoczyłem z łóżka, chodząc jakby w powietrzu. Głowę jeszcze miałem przy poduszce, a nogi na ścianie i w powietrzu. Tworzyłem takie jakby węzły grawitacyjne. Szedłem przedpokojem. Nie dotarłem jednak do drzwi, ponieważ coś mnie obudziło.
Na ścianie w moim pokoju było pełno półek z ogromną ilością książek. Ktoś przyszedł i siedliśmy na kanapie. Rozciągał mi powiekę, mówiąc, że to aż do półtora centymetra daje radę. Potem wziął jedną grubą książkę i przeglądał ją. Powiedział, że ciekawa ta "Codzienna książka". Zastanawiałem się co to znaczy, że książka jest "codzienna". Wiedziałem, że mam jeszcze drugi tom, który zapewne był "Niecodzienną książką". W tych dwóch książkach było wszystko, powieści, krótkie opowiadania, ilustracje, zdjęcia, fragmenty z nowel, wielka lista innych książek, a nawet reklamy z Rossmanna.
Widziałem jak „drzewo” Travelera wzniosło się ponad korony drzew lasu, który wtedy obserwowałem z góry. Wyglądało jak pęd skrzypu polnego. Zdziwiłem się, że jest tak wielkie, zawsze pisał, że jest taki niski.
Siedziałem na fotelu po środku ciemnej wielkiej komnaty znajdującej się nigdzie. Po jakimś sennym czasie widok przesuwa się na blok, gdzie mieszka ciocia. Cała ściana od strony balkonów była za szybą. Pomiędzy tą szybą a ścianą z balkonami przepływała mgła, a gęste białe chmurki powoli unosiły się do góry. Gdy zacząłem się zbliżać, zauważyłem, że teraz tylko same balkony mają swoją szybę z przodu, po bokach nic nie było. Ponadto balkon zniżył się z pierwszego piętra poniżej parteru. Dwa koty szaleńczo wymachiwały łapami po szybie jakby coś tam było. Wszedłem po schodach znajdujących się po lewej stronie. Wiatr przywiał pozostałość po pomarańczowej skorupce jakiegoś robaka. W rogach balkonu drobne pajęczyny. Nie wiem co widziały koty.
Zjeżdżałem wąskim ciemnym tunelem w głębiny. Mówili, że inni mieliby klaustrofobię. Mnie to jednak nie dotyczyło. Tunel się wił spiralnie. W końcu wyskoczyłem na plażową jasność sennego świata. Tłumy ludzi się wygrzewały na piasku i pływało w morzu. Trochę się zamoczyłem. Zaraz jednak wyszedłem z wody i zmierzałem na drugi koniec miasta. Chodziłem uliczkami, aż dotarłem do przejścia, gdzie rosło takie wysokie charakterystyczne drzewo o niebiesko zielonym odcieniu liści. Zatrzymałem się przed torami. Całe były zalane wodą. Ochlapałem kilka osób po drugiej stronie. Stali na peronie czekając na pociąg. Ciekawe czy w ogóle przyjedzie? Przepłynąłem kawałek miedzy torami. Woda była brudna i pływały śmieci. Wracałem na plażę, aby się umyć w czystej wodzie zanim sen skończy. Znowu przechodziłem obok tego drzewa. Wskoczyłem do wody i płynąłem w stronę miasta po drugiej stronie. Był to Sopot. jakoś szybko tam dopłynąłem, jakby się ląd przybliżył. Budynki były inne niż w rzeczywistości, wyższe i nowocześniejsze. Chciałem zawrócić na plażę, ale już się obudziłem.
Z dziwną trudnością udało mi się wsiąść na rower. Jechałem ulicą pomiędzy domami. Na niebie zobaczyłem czerwone światło. Pojazd kosmiczny był w kształcie diamentu. Przyleciał blisko mnie i zatrzymał się jakby mnie obserwując. Po chwili odleciał. Jechałem dalej. Minąłem dwie dziewczynki w czarnych gumowych rękawicach (albo to ja je miałem). Dalej jechałem ulicą całą w wodzie. Prowadziła do tunelu wydrążonego w górze.
W moim pokoju stały duże białe szafy, podobne do poprzednich. Wewnątrz były przykręcone dwie kryształowe kulki, jedna na jednym końcu, a druga na drugim, jakoś w połowie wysokości. Kot wskoczył na półkę. Za nim jakiś ludzik, który został pomniejszony do takiego rozmiaru, że zmieścił, by się w dłoni.
W nocy nastąpiła inwazja obcych. Zmieniali kształt swojego ciała udając innych ludzi. Czarnoskóry chłopiec stał chwilę na rogu szkoły, po czym wszedł do środka. Ktoś inny przyszedł. Czekał na kolegę, czyli tego co sobie poszedł. Zobaczyłem wielką gęstą masę. To był obcy. Zmieniał się w tamtego co tu był poprzednio. Ten co czekał nic nie zauważył i poszli, gdzieś razem. Z krzaków wyskoczył brat jednego z nich i zaczął ich śledzić. Wszyscy trzej byli czarnoskórzy. Pobiegłem do schronu. Była już tam grupa ludzi. Wszędzie było ciemno, światła pogaszone. Dzieci z krzykiem wbiegły do środka. To jeden z tych potworów ich gonił. Szybko schowaliśmy się w głębi bunkru. Obcy już się wmieszał w tłum. Część osób się rozbiegła na korytarze podziemi. Zostałem tylko ja i przewodnik grupy. To był incestus (albo Darek Sugier, bo to nie było do końca jasne). Trochę się przeląkłem, bo myślałem, że może jego także podmienili, ale chyba nie. Coś do mnie mówił, ale wszystko zagłuszyły krzyki. Pobiegliśmy na piętro wyżej i dalej przez korytarz. Zgubiłem go. Wchodziłem schodami na górę. Spiralne schody pojawiały się na bieżąco. Każdy stopień był różnej wielkości i kształtu. Kątem oka widziałem jak pozostali biegają po innych dalszych schodach i korytarzach. Byli ubrani w kolorowe kurtki. Goniła mnie jakaś zmora. Na półpiętrze było otworzone okno. Firany rozwiewał wiatr. Gdy już wyskakiwałem na zewnątrz, obudziłem się.
Wybiegłem przez furtkę na piaskową drogę. Jechałem na lewitującej kwadratowej desce bez kółek. Po drodze znalazłem duży kamień „tygrysie oko”. Był trochę przybrudzony, więc wytarłem. Deska straciła moce i się zatrzymała na ziemi.
Po zamknięciu oczu zobaczyłem zamiast mącącej się ciemności, gęste mrowie poruszających się robali, będących literami i cyframi.
Byłem w bibliotece. Szukałem jakich książek, ale nie do końca byłem pewny jakich. Były same pustki na półkach. Bibliotekarka polecała mi te z działu, który mnie nie interesuje, chyba związane z polityką. Wziąłem kilka. Jedna była bardzo gruba. Inne miały okładki w odcieniach niebieskiego.
Nocą biegaliśmy od sklepu do sklepu, od domu do domu. Raz natknęliśmy się na ruiny domu. Następnym razem znaleźliśmy malutki domek. Ktoś tam siedział na fotelu przy drzwiach. Szybko wyszliśmy. Weszliśmy obok do podobnego równie małego domku. Biegłem razem z jakąś napotkaną kobietą. Przechodząc przez różne drzwi i pokoje zauważyłem, że idziemy spiralnie w lewo do wnętrza tego małego domku, który wewnątrz był raczej wielki. Grupa osób nas goniła i musiałem ich jakoś wystraszyć, aby się oddalili. Przed drzwiami o coś się zaczepiłem stopą i mnie wybudziło. Coś mi się wydaje, że ona chciała mnie zwabić w pułapkę i dobrze, że się obudziłem. Chwilę jeszcze czułem niewyjaśniony strach.
Na korytarzu było jakieś zebranie lub apel. Prawie wszystkie krzesła były zajęte. Ktoś siadał obok mnie i musiałem zabrać kurtkę. Przeszedłem na drugą stronę korytarza, pod okna. Każdy miał zobaczyć jak poprawnie prasuje się skarpetę. Jeden z uczniów położył biało niebieską skarpetkę na podłogę. Rozprostował ją, bo była zagięta i zaczął prasować żelazkiem.
Ciemna noc. Pagórek w jakiejś wyludnionej miejscowości. Na nim Biedronka. Na budynku nie było żadnych oznaczeń, napisu „Biedronka”, nawet okien nie było. Był pokryty zardzewiałą blachą. „Jak dobrze, że jest Biedronka”, usłyszałem, „nasze wybawienie”. Ludzie spod przystanku autobusowego wbiegali czym prędzej na górkę i ustawiali się w kolejce już kilka godzin przed otwarciem.
W telewizji pokazywali chińskiego naukowca. On zbudował komputer ze sztuczną inteligencją. Mieścił się w małej puszce. Mówił, że załadował go odpowiedziami na wiele pytań. Potem zobaczyłem jak ten Chińczyk idzie z małą dziewczynką (jego wnuczką?). Razem z nią idzie chłopiec w podobnym do jej wieku. To był ten komputer przerobiony w robota. Podobny był do humanoidalnego androida Adolfa z „Akademii Pana Kleksa”, tyle, że był przyjaźniejszy. Przeszli obok mnie, siedzącego na ławce. Działo się to na górce niedaleko większego supermarketu.
To był jakiś słabo oświetlony magazyn. Stały przyniesione przez kogoś kartony. Mama odnalazła plik dokumentów dla niej. Ktoś powiedział lub było tam napisane, aby sprawdziła po ile są dolary i jak najszybciej zamieniała te dokumenty. Szybko stamtąd wyszliśmy, chyba do banku. Była też mowa o tym, że najlepiej, aby to zrobić jak najszybciej, bo inaczej mogą się o tym dowiedzieć członkowie rodziny. Mignął mi widok kogoś z rodziny. Też znalazłem jedną kartkę dla siebie. Z tyłu był znak zapytania i napisane było, że i tak mam to, gdzieś zanieść, aby mnie nie zamknęli.
Po wstaniu z łóżka przeszedłem do dużego pokoju obok. Ten pokój był jakiś inny. Tam już byli koledzy i koleżanki z klasy (skąd oni się tam nagle znaleźli?). Słoneczny dzień. Gdzieś jechaliśmy autobusem. Większość wysiadła. Zostałem z jedną koleżanką i jej młodszą siostrą. Siedziałem na hamaku zawieszonym między siedzeniami przy oknie. One też już wysiadały.
Wyszedłem z przejścia między budynkami mieszkaniowo-sklepowymi (możliwe, że od fryzjera). Poszedłem na lewą stronę, ale od razu zawróciłem na prawą. Szła znajoma mamy, z którą nie chciałem się spotykać, więc poszedłem krawężnikiem przy trawie w stronę przejścia przez ulicę. Trafiłem do zupełnie innego miejsca w mieście i blok wyglądał zupełnie inaczej. Jednak, gdy wchodziłem przeniosło mnie do mojego. Spytałem się mamy jak to możliwe, że udało się jej otworzyć drzwi, przecież ten kieszonkowy album na zdjęcia miał już tylko czerwone miejsca, inne kolory zniknęły, a nawet jedna folia była przedarta. Nie mam pojęcia jaki związek z domofonem miał kieszonkowy album do zdjęć bez zdjęć.
Szedłem za budkami sklepowymi. Zauważyłem bezdomnego, tego z wózkiem na zbierane rzeczy. Niósł ogromną skałę jakby była pusta w środku. Wszedłem do lasu na prawo. Szedłem tą leśną ścieżką. Wszystko jakby zmieniało się jakby w przyśpieszonym trybie. Zaczął wiać wiatr, który przywiał owoce maliny. Wyskakiwały w moją stronę. Chciałem kilka zebrać, ale nagle zebrało się na na ziemi gęste mrowie mrówek. Na końcu ścieżki przy wyjściu z lasu usiadłem. Wyciągnąłem z plecaka kanapki (chyba z serem). Zjawiło się dwóch złośliwców. Chcieli mi zabrać kanapki i sami zjeść. Odwróciłem się od nich, i gdy ugryzłem kanapkę sen się skończył.
Szaro, leje deszcz. Tłum idzie powoli wąskim chodnikiem pomiędzy budynkami. Jest tam ciemno. Byłem pewien, że to ponad kilometr. Wsiadłem na rower i jakoś tak szybko dojechałem jakbym zrobił kilka kroków. Zrobiło się jasno. Przyleciał dron i usiadł na dachu. Zmienił kształt w antenę.
W sali ze szkolnymi ławkami i krzesłami było zebranie. Zaczęło lać. Wyjrzałem przez okno. W lesie leciała ogromna ważka. Zniknęła w strugach deszczu. Podszedłem do szafki z przodu sali i wyciągnąłem szachy z góry. Szafa była cała upchana takimi samymi szachami, nie było już miejsca na nic. Położyłem to na ławce. Zastanawiałem się po co to wyciągnąłem. To chyba miało być jakieś zadanie. Przyczepiłem do szachów słuchawki, które tam znalazłem i zamknąłem to w kartonie. Jakieś dziewczyny zaczęły mnie papugować, bo myślały, że każdy miał robić takie coś. Schowałem wyjęte szachy. Pani prowadząca ten „wykład” była zdenerwowana. Nie wiem czemu, przecież już to schowałem.
W kuchni zjawiła się Izabela. Powiedziała, abym przeczytał „Ambergris”. Po obudzeniu się sprawdziłem na internecie co to za książka.
Na rzece była mała wyspa. Przy niej zatrzymywały się łodzie. Dostałem się tam przez nowo wybudowany most. Było ciężko, bo już był częściowo zawalony. Nie pamiętam co się tam działo. Wróciłem tym mostem w inne miejsce. Przy rynnie zalęgły się pomarańczowe drobne robale, takie kropeczki. Na szczęście były uwięzione w czymś podobnym do akwarium połączone szklaną rurą z drugim pojemnikiem, gdzie mieszkała kolonia żółtych, jeszcze groźniejszych insektów. Ktoś przyszedł i zrobił dziurę w rurze. Zacząłem uciekać, bo wiedziałem, że jak się wydostanie, to się to rozejdzie na cały kraj i wszystkich zeżre. Poczułem powiew na plecach. To dosięgła mnie fala. Nic mi się jednak złego nie stało.
Poszedłem do piwnicy. Tam się dowiedziałem, że jakaś kobieta co miała czarne włosy, miała się już ostrzyc, ale ktoś ją zabił i zamurował. I dopiero teraz po tylu latach to wyszło na jaw. Dziwne, że przez tyle czasu nikt nic nie zauważył. Obok, co jeszcze dziwniejsze, mieszkali Indianie w swoim namiocie. My tylko mieliśmy co parę lat odsłaniać karton z tego namiotu i przynosić im jedzenie i wodę. Po czym znowu się zamykało kartonem ten namiot. Ponoć jakby tam wejść, to w tym namiocie było więcej miejsca niż w piwnicy. Potem czegoś szukałem. Miałem coś wydostać spod ściany. Poczułem pajęczynę na włosach. W szafce obok namiotu znalazłem zagubione szachy dziadka. Ja miałem takie same, tyle że brakowało figurek. Okazało się, że te szachy nie są takie same, tylko te same. Szachy dziadka były z przeszłości i były kompletne. Znalazłem jeszcze trzecią wersję. Oprócz kilku figurek były w nich czarno-białe zdjęcia.
W dzień przyleciało UFO i zatrzymało się w powietrzu przy balkonie. Wyszła z niego czarownica na balkon. Za pomocą wiązki światła wciągnęła do góry zaspanego chłopczyka.
Oglądałem koncert zespołu Queen. Freddie Mercury śpiewając przeskakiwał na dalszą część sceny trzymając się liny. Zastanawiałem się jak on jeszcze zdołał utrzymać mikrofon. Potem zszedłem drewnianymi schodami na dół. Skuliłem się, bo pod ubraniem ukrywałem puszkę piwa, jedno chyba już wypiłem. Dziwne, przecież w rzeczywistości nie piję alkoholu. Otworzyłem drzwi i wtedy przyszedł mój brat. Dałem mu tą puszkę. Koleżanki z klasy się uśmiechnęły i poszły dalej. Za mną schodził mój starszy brat. Dziwne, przecież ja nie mam braci. Wyszedłem na otwartą przestrzeń. Tam były stoły restauracji na podłodze z desek. Nauczycielka coś tam krzyczała. To ten młodszy brat się upił i się kiwał idąc. Szybko zaprowadziłem go na ławkę. Kazałem mu głęboko oddychać, aby mu przeszło, bo inaczej będzie na mnie, że mu dałem piwo. Usiadłem obok niego. Wydawało mi się , że zajmuję ciało kogoś innego. Przyszła ta nauczycielka (albo może pielęgniarka?). Była bardzo na mnie zdenerwowana. Mówiła chyba po niemiecku i w powietrzu wyświetlały się polskie napisy, więc rozumiałem. Zacząłem się tłumaczyć, że ja przecież jestem z przyszłości... „Tak, tak sobie mów. A teraz wydmuchuj powietrze.” Przyszedł jeszcze pielęgniarz, aby jej pomóc. Przytrzymał mnie i zacisnął palce na moim nosie. Zacząłem wydmuchiwać. No i przez to się obudziłem. Wiedziałem, że właśnie o to im chodziło, abym się stamtąd wybudził.
Wyszedłem z bloku. Spojrzałem się na prawo. W miejscu wyciętego lasu trwały budowy jakichś wielkich budynków. Widać było szkielet złotych konstrukcji. Zbyt długo nie obserwowałem, bo śpieszyłem się na autobus. Wsiadłem i jechaliśmy. Oprócz mnie była jeszcze jedna osoba. Wjechaliśmy w górzysto leśne tereny, nawet nie wiem, gdzie to jest. Zaczęło podskakiwać. Odkleiło mnie od siedzenia i widziałem jak autobus jedzie slalomem.
Ominąłem wejście do ciemnego lasu. Trochę się przestraszyłem. Pomyślałem jednak, że następnym razem tam wejdę.
Stałem na balkonie i obserwowałem chmury. Nagle coś zaczęło lecieć, satelita lub coś podobnego. Schowało się za chmury. Za chwilę znowu się pojawiło i schowało. Co chwilę powtarzało się to dokładnie tak samo. Już wiedziałem o co w tym chodzi. Na niebie była wielka obracająca się rolka, a to był tylko obraz na niej wydrukowany. Tak nas przez cały czas oszukiwali. Byłem bardzo zdenerwowany tym. W szczeblach balkonu otworzyło się przejście, którym zeskoczyłem. Biegłem ulicą pod prąd roztrącając samochody na boki. Zatrzymałem się. Koniec ulicy był zablokowany. Teren został zabudowany, że nie dało się wydostać. Chciałem iść w prawą stronę, gdzie był chyba peron, ale moją uwagę odwrócił jakiś nagabywacz stojący po lewej stronie. Był ubrany w płaszcz, taki jakby tajniak. Zapraszał do restauracji, przed którą stał. Wyciągnął z kieszeni dwa kawałki starego zeschniętego mięsa. Bez zastanowienia zacząłem je rzuć. Przez to się obudziłem. Nie wiem jak dałem się nabrać na takie coś.
Tyle deszczu padało, że z trawnika zrobiło się małe jeziorko i strumyk z niego wypływający na chodnik i ulicę. Wyszedłem oknem i przeszedłem przez wodę. Potem jak wracałem, usłyszałem dwie dziewczyny jak się ze mnie naśmiewają, że "podlewa nawet jak pada deszcz" chociaż to nieprawda. Przeszedłem suchą ścieżką otworzoną w tej wodzie. Pod balkonem palił się na czerwono neonowy napis "WARNING".
Czekaliśmy przed klasą na nauczycielkę. Stałem obok małej szafki. Podeszły do mnie koleżanki. Nawet nie zauważyłem, kiedy znowu zrobiły to samo. Pomyślałem, że tym razem przesadziły. Do tej pory odcinały mi tylko palce. Teraz odcięły mi lewą rękę, aż do łokcia. Gdy wchodziliśmy do klasy, zaśmiewały się. Usiedliśmy do ławek. Otworzyłem zeszyt. Dziwnie się czułem, trochę mnie mrowiło. Jednak ręka szybko odrastała. Już był nadgarstek i pojawiały się palce.
Byłem zamknięty w nieznanym domu. Na korytarzach często spotykałem młodą Żydówkę. Niby poprzednio też tam była. Chociaż nie wiem co za poprzednio. Wiele dni minęło, aż mogliśmy wyjść. W drzwiach zatrzymała nas jeszcze stara babcia zarządzająca tą posiadłością. Ją też niby dobrze znałem. Ona coś plotła z włóczki, ubrania chyba. Jak wyszliśmy, ja z tą dziewczyną musieliśmy jak najszybciej uciekać z tego miasta. Jego mieszkańcy byli wampirami i już od dawna chcieli się pożywić naszą energią. Chronił nas jedynie ten dziwny dom. W jakiś sposób teleportowało nas na nowo odkrytą planetę. Tam z innymi ludźmi zakładaliśmy naszą wioskę. Niestety, nie wiem w jakim celu, wróciliśmy do tego miasta. Lecieliśmy i widać było statek kosmiczny, a potem ląd i góry. Miało być na chwilę. Nie udało się jednak nam wrócić na tą planetę. Mieszkańcy rzucili się na nas. Oczy im świeciły się na czerwono. Odepchnąłem ich falą energii. Znowu uciekaliśmy, aby znaleźć bezpieczne miejsce.
Widziałem, że z lasu wyłania się jak pożar rój mrówek. Przeszedłem z innymi do sąsiedniego pokoju. Z jednej i drugiej strony pokoju stały łóżka. Jakiś grubas przyszedł i zacisnął na mnie ręce chcąc mnie udusić. Uwolniłem się z łatwością. Potem siedliśmy w kilka osób wokół długiego stołu nadal w tym samym pokoju. Ten grubas zabrał mi dwa wafelki. Udało mi się odebrać mu jeden. Był trochę pognieciony. Śmiałem się z nich, że to ich pogryzą te kwantowe mrówki, które niedługo się tu pojawią, a nadejdą ze wszystkich stron. Ci po drugiej stronie stołu poszli spać.
Przed zaśnięciem usłyszałem taki głos/myśl: „zrelaksuj się i wibruj prawidłowo”.
Spadł błękitny śnieg. Tata poszedł sadzić fiołki na trawniku.
Mieliśmy "paczkę kwiatową". Miała eksplodować rozsiewając maciejki naokoło.
Wyskoczyłem z łóżka, chodząc jakby w powietrzu. Głowę jeszcze miałem przy poduszce, a nogi na ścianie i w powietrzu. Tworzyłem takie jakby węzły grawitacyjne. Szedłem przedpokojem. Nie dotarłem jednak do drzwi, ponieważ coś mnie obudziło.
Na ścianie w moim pokoju było pełno półek z ogromną ilością książek. Ktoś przyszedł i siedliśmy na kanapie. Rozciągał mi powiekę, mówiąc, że to aż do półtora centymetra daje radę. Potem wziął jedną grubą książkę i przeglądał ją. Powiedział, że ciekawa ta "Codzienna książka". Zastanawiałem się co to znaczy, że książka jest "codzienna". Wiedziałem, że mam jeszcze drugi tom, który zapewne był "Niecodzienną książką". W tych dwóch książkach było wszystko, powieści, krótkie opowiadania, ilustracje, zdjęcia, fragmenty z nowel, wielka lista innych książek, a nawet reklamy z Rossmanna.
Widziałem jak „drzewo” Travelera wzniosło się ponad korony drzew lasu, który wtedy obserwowałem z góry. Wyglądało jak pęd skrzypu polnego. Zdziwiłem się, że jest tak wielkie, zawsze pisał, że jest taki niski.
Siedziałem na fotelu po środku ciemnej wielkiej komnaty znajdującej się nigdzie. Po jakimś sennym czasie widok przesuwa się na blok, gdzie mieszka ciocia. Cała ściana od strony balkonów była za szybą. Pomiędzy tą szybą a ścianą z balkonami przepływała mgła, a gęste białe chmurki powoli unosiły się do góry. Gdy zacząłem się zbliżać, zauważyłem, że teraz tylko same balkony mają swoją szybę z przodu, po bokach nic nie było. Ponadto balkon zniżył się z pierwszego piętra poniżej parteru. Dwa koty szaleńczo wymachiwały łapami po szybie jakby coś tam było. Wszedłem po schodach znajdujących się po lewej stronie. Wiatr przywiał pozostałość po pomarańczowej skorupce jakiegoś robaka. W rogach balkonu drobne pajęczyny. Nie wiem co widziały koty.
Zjeżdżałem wąskim ciemnym tunelem w głębiny. Mówili, że inni mieliby klaustrofobię. Mnie to jednak nie dotyczyło. Tunel się wił spiralnie. W końcu wyskoczyłem na plażową jasność sennego świata. Tłumy ludzi się wygrzewały na piasku i pływało w morzu. Trochę się zamoczyłem. Zaraz jednak wyszedłem z wody i zmierzałem na drugi koniec miasta. Chodziłem uliczkami, aż dotarłem do przejścia, gdzie rosło takie wysokie charakterystyczne drzewo o niebiesko zielonym odcieniu liści. Zatrzymałem się przed torami. Całe były zalane wodą. Ochlapałem kilka osób po drugiej stronie. Stali na peronie czekając na pociąg. Ciekawe czy w ogóle przyjedzie? Przepłynąłem kawałek miedzy torami. Woda była brudna i pływały śmieci. Wracałem na plażę, aby się umyć w czystej wodzie zanim sen skończy. Znowu przechodziłem obok tego drzewa. Wskoczyłem do wody i płynąłem w stronę miasta po drugiej stronie. Był to Sopot. jakoś szybko tam dopłynąłem, jakby się ląd przybliżył. Budynki były inne niż w rzeczywistości, wyższe i nowocześniejsze. Chciałem zawrócić na plażę, ale już się obudziłem.
Z dziwną trudnością udało mi się wsiąść na rower. Jechałem ulicą pomiędzy domami. Na niebie zobaczyłem czerwone światło. Pojazd kosmiczny był w kształcie diamentu. Przyleciał blisko mnie i zatrzymał się jakby mnie obserwując. Po chwili odleciał. Jechałem dalej. Minąłem dwie dziewczynki w czarnych gumowych rękawicach (albo to ja je miałem). Dalej jechałem ulicą całą w wodzie. Prowadziła do tunelu wydrążonego w górze.
W moim pokoju stały duże białe szafy, podobne do poprzednich. Wewnątrz były przykręcone dwie kryształowe kulki, jedna na jednym końcu, a druga na drugim, jakoś w połowie wysokości. Kot wskoczył na półkę. Za nim jakiś ludzik, który został pomniejszony do takiego rozmiaru, że zmieścił, by się w dłoni.
W nocy nastąpiła inwazja obcych. Zmieniali kształt swojego ciała udając innych ludzi. Czarnoskóry chłopiec stał chwilę na rogu szkoły, po czym wszedł do środka. Ktoś inny przyszedł. Czekał na kolegę, czyli tego co sobie poszedł. Zobaczyłem wielką gęstą masę. To był obcy. Zmieniał się w tamtego co tu był poprzednio. Ten co czekał nic nie zauważył i poszli, gdzieś razem. Z krzaków wyskoczył brat jednego z nich i zaczął ich śledzić. Wszyscy trzej byli czarnoskórzy. Pobiegłem do schronu. Była już tam grupa ludzi. Wszędzie było ciemno, światła pogaszone. Dzieci z krzykiem wbiegły do środka. To jeden z tych potworów ich gonił. Szybko schowaliśmy się w głębi bunkru. Obcy już się wmieszał w tłum. Część osób się rozbiegła na korytarze podziemi. Zostałem tylko ja i przewodnik grupy. To był incestus (albo Darek Sugier, bo to nie było do końca jasne). Trochę się przeląkłem, bo myślałem, że może jego także podmienili, ale chyba nie. Coś do mnie mówił, ale wszystko zagłuszyły krzyki. Pobiegliśmy na piętro wyżej i dalej przez korytarz. Zgubiłem go. Wchodziłem schodami na górę. Spiralne schody pojawiały się na bieżąco. Każdy stopień był różnej wielkości i kształtu. Kątem oka widziałem jak pozostali biegają po innych dalszych schodach i korytarzach. Byli ubrani w kolorowe kurtki. Goniła mnie jakaś zmora. Na półpiętrze było otworzone okno. Firany rozwiewał wiatr. Gdy już wyskakiwałem na zewnątrz, obudziłem się.
Wybiegłem przez furtkę na piaskową drogę. Jechałem na lewitującej kwadratowej desce bez kółek. Po drodze znalazłem duży kamień „tygrysie oko”. Był trochę przybrudzony, więc wytarłem. Deska straciła moce i się zatrzymała na ziemi.
Po zamknięciu oczu zobaczyłem zamiast mącącej się ciemności, gęste mrowie poruszających się robali, będących literami i cyframi.
Byłem w bibliotece. Szukałem jakich książek, ale nie do końca byłem pewny jakich. Były same pustki na półkach. Bibliotekarka polecała mi te z działu, który mnie nie interesuje, chyba związane z polityką. Wziąłem kilka. Jedna była bardzo gruba. Inne miały okładki w odcieniach niebieskiego.
Nocą biegaliśmy od sklepu do sklepu, od domu do domu. Raz natknęliśmy się na ruiny domu. Następnym razem znaleźliśmy malutki domek. Ktoś tam siedział na fotelu przy drzwiach. Szybko wyszliśmy. Weszliśmy obok do podobnego równie małego domku. Biegłem razem z jakąś napotkaną kobietą. Przechodząc przez różne drzwi i pokoje zauważyłem, że idziemy spiralnie w lewo do wnętrza tego małego domku, który wewnątrz był raczej wielki. Grupa osób nas goniła i musiałem ich jakoś wystraszyć, aby się oddalili. Przed drzwiami o coś się zaczepiłem stopą i mnie wybudziło. Coś mi się wydaje, że ona chciała mnie zwabić w pułapkę i dobrze, że się obudziłem. Chwilę jeszcze czułem niewyjaśniony strach.
Na korytarzu było jakieś zebranie lub apel. Prawie wszystkie krzesła były zajęte. Ktoś siadał obok mnie i musiałem zabrać kurtkę. Przeszedłem na drugą stronę korytarza, pod okna. Każdy miał zobaczyć jak poprawnie prasuje się skarpetę. Jeden z uczniów położył biało niebieską skarpetkę na podłogę. Rozprostował ją, bo była zagięta i zaczął prasować żelazkiem.
Ciemna noc. Pagórek w jakiejś wyludnionej miejscowości. Na nim Biedronka. Na budynku nie było żadnych oznaczeń, napisu „Biedronka”, nawet okien nie było. Był pokryty zardzewiałą blachą. „Jak dobrze, że jest Biedronka”, usłyszałem, „nasze wybawienie”. Ludzie spod przystanku autobusowego wbiegali czym prędzej na górkę i ustawiali się w kolejce już kilka godzin przed otwarciem.
W telewizji pokazywali chińskiego naukowca. On zbudował komputer ze sztuczną inteligencją. Mieścił się w małej puszce. Mówił, że załadował go odpowiedziami na wiele pytań. Potem zobaczyłem jak ten Chińczyk idzie z małą dziewczynką (jego wnuczką?). Razem z nią idzie chłopiec w podobnym do jej wieku. To był ten komputer przerobiony w robota. Podobny był do humanoidalnego androida Adolfa z „Akademii Pana Kleksa”, tyle, że był przyjaźniejszy. Przeszli obok mnie, siedzącego na ławce. Działo się to na górce niedaleko większego supermarketu.
To był jakiś słabo oświetlony magazyn. Stały przyniesione przez kogoś kartony. Mama odnalazła plik dokumentów dla niej. Ktoś powiedział lub było tam napisane, aby sprawdziła po ile są dolary i jak najszybciej zamieniała te dokumenty. Szybko stamtąd wyszliśmy, chyba do banku. Była też mowa o tym, że najlepiej, aby to zrobić jak najszybciej, bo inaczej mogą się o tym dowiedzieć członkowie rodziny. Mignął mi widok kogoś z rodziny. Też znalazłem jedną kartkę dla siebie. Z tyłu był znak zapytania i napisane było, że i tak mam to, gdzieś zanieść, aby mnie nie zamknęli.
Po wstaniu z łóżka przeszedłem do dużego pokoju obok. Ten pokój był jakiś inny. Tam już byli koledzy i koleżanki z klasy (skąd oni się tam nagle znaleźli?). Słoneczny dzień. Gdzieś jechaliśmy autobusem. Większość wysiadła. Zostałem z jedną koleżanką i jej młodszą siostrą. Siedziałem na hamaku zawieszonym między siedzeniami przy oknie. One też już wysiadały.
Wyszedłem z przejścia między budynkami mieszkaniowo-sklepowymi (możliwe, że od fryzjera). Poszedłem na lewą stronę, ale od razu zawróciłem na prawą. Szła znajoma mamy, z którą nie chciałem się spotykać, więc poszedłem krawężnikiem przy trawie w stronę przejścia przez ulicę. Trafiłem do zupełnie innego miejsca w mieście i blok wyglądał zupełnie inaczej. Jednak, gdy wchodziłem przeniosło mnie do mojego. Spytałem się mamy jak to możliwe, że udało się jej otworzyć drzwi, przecież ten kieszonkowy album na zdjęcia miał już tylko czerwone miejsca, inne kolory zniknęły, a nawet jedna folia była przedarta. Nie mam pojęcia jaki związek z domofonem miał kieszonkowy album do zdjęć bez zdjęć.
