11-05-2020, 03:37
Nie zmienisz innych, jeśli sami nie będą chcieć zmiany
Czy aby na pewno ?
Przytoczona w tytule zasada to paradygmat psychologii, jednak jeśli mowa o duchowości, sprawa ma się trochę inaczej. Duchowość wspaniale uzupełnia się z psychologią, jednak na pewnym poziomie przekracza ją. I wciąż, najlepiej jeśli ktoś sam pragnie zmiany, jednak co z ludźmi którzy swoją ignorancję i neurozy, traktują jako strefę komfortu. Którzy stanowią większość ludzi żyjących w samsarycznym pomieszaniu. Jak ma się do nich motywacja osiągnięcia oświecenia dla pożytku innych istot?
Osobowość nie jest tworzona tylko przez nas samych. Jako, że jesteśmy istotami stadnymi, w równie znaczących stopniu tworzą nas relacje. Dlatego bliskie relacje mogą wywierać na nas silny wpływ. Zarówno pozytywny i negatywny. I głównie na tym polu może realizować się nasz rozwój duchowy dla pożytku innych istot.
Żeby zrozumieć czemu nie do końca chęć do zmiany jest jej podstawą w tym przypadku, trzeba zrozumieć charakterystykę relacji jako takiej i jak mają się relacje do nas samych. W relacji stajemy się kimś dość konkretnym. W każdej relacji kimś innym. I to od relacji zależy czy będzie w tym więcej czy mniej schematyczności, blokad, neurotyzmu. A relacje tworzą przynajmniej 2 osoby. I ta współzależność sięga bardzo głęboko. Emocje bywają bardzo współdzielone czy nawet nasze obrazy innych osób. Oczekiwania, lęki. Przez co myśli różnych osób stanowią swoje odbicie, choć oczywiście jest to wszystko na bieżąco tłumaczone na język naszego ego.
Bierzemy to jednak wszystko bardzo osobiście i to wtórnie nas kształtuje. Ale dzięki temu też, kiedy jedna strona oczyści swoje serce i przełamie dotychczasowe schematy, to druga to odczuje. Niekoniecznie będzie tego świadoma. Po prostu cień jej serca, nie odnajdzie łatwo pola w którym mogło by się upewnić o swojej prawdziwości. W efekcie napięcia będą uderzać jak o ścianę i wytracać się. Pełna miłości i przestrzeni relacja sprawi, że z czasem osoba będzie odczuwać więcej miłości do siebie. A w miłości wzrastamy. Zmieniamy się na lepsze.
Wierzę, że dotyczy to również osób w kwiecie wieku, których psychika z racji wieku jest mało plastyczna i są bardzo konserwatywni w swoich poglądach.
Przez te zależności, konkretna zmiana jednej osoby może wytworzyć efekt kuli śnieżnej. Np. zmieniasz się i okazujesz więcej miłości swojej partnerce. Ta z kolei okazuje więcej miłości swojej matce i zmienia się ich relacja, która wtórnie pozytywnie na nią wpływa itd. To bardzo motywujące do rozwoju szczególnie dla osób empatycznych.
Warto przede wszystkim pamiętać, że nie żyjemy w odrębności od innych ludzi. Nie da się na siebie nie wpływać nawzajem. Może to być co najwyżej subtelny wpływ, ale on jest. I od nas zależy czy będzie w złą stronę czy dobrą.
Cały ten wpływ na otoczenie to jeden z pozytywnych "efektów ubocznych" rozwoju duchowego. To przychodzi samo kiedy zanurzeni w medytacyjnym świetle napotykamy innych ludzi. Co więcej jeśli będziemy chcieli coś dodatkowo zrobić w tym kierunku, najpewniej nie wyjdzie. Duchowość w pewnym sensie polega na utracie wiary w siebie, jako swojego ego, a nabycie zaufania do intuicji i naturalnego przepływu życia.
Czy aby na pewno ?
Przytoczona w tytule zasada to paradygmat psychologii, jednak jeśli mowa o duchowości, sprawa ma się trochę inaczej. Duchowość wspaniale uzupełnia się z psychologią, jednak na pewnym poziomie przekracza ją. I wciąż, najlepiej jeśli ktoś sam pragnie zmiany, jednak co z ludźmi którzy swoją ignorancję i neurozy, traktują jako strefę komfortu. Którzy stanowią większość ludzi żyjących w samsarycznym pomieszaniu. Jak ma się do nich motywacja osiągnięcia oświecenia dla pożytku innych istot?
Osobowość nie jest tworzona tylko przez nas samych. Jako, że jesteśmy istotami stadnymi, w równie znaczących stopniu tworzą nas relacje. Dlatego bliskie relacje mogą wywierać na nas silny wpływ. Zarówno pozytywny i negatywny. I głównie na tym polu może realizować się nasz rozwój duchowy dla pożytku innych istot.
Żeby zrozumieć czemu nie do końca chęć do zmiany jest jej podstawą w tym przypadku, trzeba zrozumieć charakterystykę relacji jako takiej i jak mają się relacje do nas samych. W relacji stajemy się kimś dość konkretnym. W każdej relacji kimś innym. I to od relacji zależy czy będzie w tym więcej czy mniej schematyczności, blokad, neurotyzmu. A relacje tworzą przynajmniej 2 osoby. I ta współzależność sięga bardzo głęboko. Emocje bywają bardzo współdzielone czy nawet nasze obrazy innych osób. Oczekiwania, lęki. Przez co myśli różnych osób stanowią swoje odbicie, choć oczywiście jest to wszystko na bieżąco tłumaczone na język naszego ego.
Bierzemy to jednak wszystko bardzo osobiście i to wtórnie nas kształtuje. Ale dzięki temu też, kiedy jedna strona oczyści swoje serce i przełamie dotychczasowe schematy, to druga to odczuje. Niekoniecznie będzie tego świadoma. Po prostu cień jej serca, nie odnajdzie łatwo pola w którym mogło by się upewnić o swojej prawdziwości. W efekcie napięcia będą uderzać jak o ścianę i wytracać się. Pełna miłości i przestrzeni relacja sprawi, że z czasem osoba będzie odczuwać więcej miłości do siebie. A w miłości wzrastamy. Zmieniamy się na lepsze.
Wierzę, że dotyczy to również osób w kwiecie wieku, których psychika z racji wieku jest mało plastyczna i są bardzo konserwatywni w swoich poglądach.
Przez te zależności, konkretna zmiana jednej osoby może wytworzyć efekt kuli śnieżnej. Np. zmieniasz się i okazujesz więcej miłości swojej partnerce. Ta z kolei okazuje więcej miłości swojej matce i zmienia się ich relacja, która wtórnie pozytywnie na nią wpływa itd. To bardzo motywujące do rozwoju szczególnie dla osób empatycznych.
Warto przede wszystkim pamiętać, że nie żyjemy w odrębności od innych ludzi. Nie da się na siebie nie wpływać nawzajem. Może to być co najwyżej subtelny wpływ, ale on jest. I od nas zależy czy będzie w złą stronę czy dobrą.
Cały ten wpływ na otoczenie to jeden z pozytywnych "efektów ubocznych" rozwoju duchowego. To przychodzi samo kiedy zanurzeni w medytacyjnym świetle napotykamy innych ludzi. Co więcej jeśli będziemy chcieli coś dodatkowo zrobić w tym kierunku, najpewniej nie wyjdzie. Duchowość w pewnym sensie polega na utracie wiary w siebie, jako swojego ego, a nabycie zaufania do intuicji i naturalnego przepływu życia.
let's worship cats
