21-03-2020, 20:21
21.03.2020r.
BITWA I ADOPCJA
Leżałam w łóżku, w pomieszczeniu wyglądającym na jakiś szpital. Wstałam i wybiegłam na korytarz. Po drodze kilka razy zatrzymywał mnie ten sam mężczyzna w fartuchu, ale za każdym razem przewracałam go na podłogę i po nim przebiegałam. Otworzyłam drzwi i weszłam do wielkiej stołówki. Przy stolikach siedziała masa żołnierzy. Wygłosiłam niezbyt długie przemówienie o tym, że nie należy się ukrywać i trzeba walczyć. Żołnierze wzięli swoje bronie po czym wybili szyby w oknach i pobiegliśmy w stronę lasu. Potem była scena walki z dwoma potworami. Były wysokie i silnie umięśnione. Wielu żołnierzy zginęło, a ostateczny cios zadałam ja. Podeszłam do ciała jednego z nich i wyrwałam kawał metalu mówiąc, że to jego serce. Przeniosłam się do laboratorium, gdzie zanosiłam kawałek do badań. Podałam go kobiecie, która spytała się jakie badania ma wykonać. Powiedziałam, że przecież wszystkie. Wyszłam z budynku i okazało się, że była to jakaś akademia w kształcie litery U. Podeszłam do samochodu i już miałam złapać klamkę, jednak ten zaczął zjeżdżać z górki. Pobiegłam za nim, lecz po chwili moją uwagę przykuła osoba wybiegająca z budynku. Mówiła, że eksperyment się uwolnił i mam iść za nim. Szliśmy tak przez wiele korytarzy i pokoi. Na końcu kazał mi wejść do jednego i patrzeć przez szybę, za którą stała jakaś kobieta i moja rodzina. Na mój widok kobieta zaczęła płakać. Drzwi się otworzyły i wbiegła do środka. Przytuliła mnie i powiedziała, że tak dawno mnie nie widziała. Mówiła coś o tym, że porwano mnie od niej jak byłam mała i że tak naprawdę adoptowała mnie potem moja rodzina. Gdy powiedziałam to mojej rodzinie, która stała za szybą, byli wyraźnie ucieszeni i powiedzieli że jadą do kina, a ja mogę robić co chcę.
BITWA I ADOPCJA
Leżałam w łóżku, w pomieszczeniu wyglądającym na jakiś szpital. Wstałam i wybiegłam na korytarz. Po drodze kilka razy zatrzymywał mnie ten sam mężczyzna w fartuchu, ale za każdym razem przewracałam go na podłogę i po nim przebiegałam. Otworzyłam drzwi i weszłam do wielkiej stołówki. Przy stolikach siedziała masa żołnierzy. Wygłosiłam niezbyt długie przemówienie o tym, że nie należy się ukrywać i trzeba walczyć. Żołnierze wzięli swoje bronie po czym wybili szyby w oknach i pobiegliśmy w stronę lasu. Potem była scena walki z dwoma potworami. Były wysokie i silnie umięśnione. Wielu żołnierzy zginęło, a ostateczny cios zadałam ja. Podeszłam do ciała jednego z nich i wyrwałam kawał metalu mówiąc, że to jego serce. Przeniosłam się do laboratorium, gdzie zanosiłam kawałek do badań. Podałam go kobiecie, która spytała się jakie badania ma wykonać. Powiedziałam, że przecież wszystkie. Wyszłam z budynku i okazało się, że była to jakaś akademia w kształcie litery U. Podeszłam do samochodu i już miałam złapać klamkę, jednak ten zaczął zjeżdżać z górki. Pobiegłam za nim, lecz po chwili moją uwagę przykuła osoba wybiegająca z budynku. Mówiła, że eksperyment się uwolnił i mam iść za nim. Szliśmy tak przez wiele korytarzy i pokoi. Na końcu kazał mi wejść do jednego i patrzeć przez szybę, za którą stała jakaś kobieta i moja rodzina. Na mój widok kobieta zaczęła płakać. Drzwi się otworzyły i wbiegła do środka. Przytuliła mnie i powiedziała, że tak dawno mnie nie widziała. Mówiła coś o tym, że porwano mnie od niej jak byłam mała i że tak naprawdę adoptowała mnie potem moja rodzina. Gdy powiedziałam to mojej rodzinie, która stała za szybą, byli wyraźnie ucieszeni i powiedzieli że jadą do kina, a ja mogę robić co chcę.
