23-02-2020, 09:46
WŁAMANIE
23.02.2020r.
Godzina pobudki: około 6
Siedziałam w dużym pudle. Było ciemno i czułam się jakbym jechała w samochodzie. Po krótkiej chwili moim pudłem ktoś rzucił i poczułam twardą ziemię. Skorzystałam że scyzoryka i rozcielam karton. Znalazłam się na dużej farmie, słońce wschodziło na horyzoncie. Obok mnie było drugie pudło, z którego po chwili wyszedł jakiś chłopak. Wyglądał na około 10 lat. Zapytał się mnie co ma teraz robić. Byłam zdziwiona i zapytałam to co my tu robimy. On odpowiedział mi tylko tyle, że został zaprogramowany aby mnie słuchać, a wszystkie cele misji powinnam znać. Postanowiłam że wejdziemy do tego domu i zrobimy mały rekonesans. Drzwi były otwarte, a w środku nie było nikogo. Weszłam do kuchni, wszędzie było czysto, a z piekarnika wydobywał się zapach jakiegoś ciasta. Zostawiłam tego robota na dole, a sama poszłam na górę. Wydawało mi się, że korytarz ciągnął się w nieskończoność. Wtedy usłyszałam wrzask na dole. Mała dziewczynka wolała swojego tatę mówiąc że w środku są złodzieje. Wyjrzalam zza ściany i zobaczylam jak do domu ktoś wchodzi. Po chwili ktoś inny złapał mnie od tylu i zrzucił ze schodów.
SAMOLOT
23.02.2020r.
Godzina pobudki: 8.20
Lecialam samolotem, w pewnym momencie zauważyłam jak kilka osób skrycie mnie obserwuje. Po chwili jedną z nich przechodząc obok mnie przewróciła się, i powiedziała, że za pół godziny mam przejść na tym samolotu. Nie mogłam nigdzie znaleźć zegarka, więc zdałam się na przeczucie. Gdy usiadłam na tyle podszedł do mnie ten sam mężczyzna który przewrócił się obok mnie. Usiadł Po mojej prawej. Po chwili dołączył do nas inny mężczyzna i usiadł po mojej lewej. Mówili coś o tym, że jestem w niebezpieczenstwie i muszą mnie zabrać do mojego prawdziwego domu. Potem już nic nie mówili, siedzieli sztywno w fotelach i patrzyli przed siebie. Po dłuższym czasie kazali mi wstać i zejść małymi schodkami. Było to specjalne pomieszczenie do skoków ze spadochronem. Jeden z mężczyzn założył mi plecak ze spadochronem i kazał mi skoczyć. Spadałam w dół, widząc pod sobą ocean. Myślałam, że to mój koniec. Wtedy pode mną znalazł się inny samolot, do którego wpadłam prosto na wygodny fotel. Przede mną siedział mężczyzna i przypatrywał mi się z radością. Po chwili wniesiono jakiś napój i wszyscy zaczęli się cieszyć. Wzięłam Jeden kieliszek, wypiłam wszystko co w nim było i usiadłam z powrotem. Ten mężczyzna mówił coś o tym że najgorsze jeszcze przed nami lecz wszystko wskazuje na to że udało się im mnie uratować. Podszedł do mnie i powiedział, że przed nami jeszcze długa drogą i musi mnie uśpić. Że stolika obok wziął strzykawkę i wbił mi w nogę. Obraz samolotu zaczął zanikac zamieniając się w mój pokój.
23.02.2020r.
Godzina pobudki: około 6
Siedziałam w dużym pudle. Było ciemno i czułam się jakbym jechała w samochodzie. Po krótkiej chwili moim pudłem ktoś rzucił i poczułam twardą ziemię. Skorzystałam że scyzoryka i rozcielam karton. Znalazłam się na dużej farmie, słońce wschodziło na horyzoncie. Obok mnie było drugie pudło, z którego po chwili wyszedł jakiś chłopak. Wyglądał na około 10 lat. Zapytał się mnie co ma teraz robić. Byłam zdziwiona i zapytałam to co my tu robimy. On odpowiedział mi tylko tyle, że został zaprogramowany aby mnie słuchać, a wszystkie cele misji powinnam znać. Postanowiłam że wejdziemy do tego domu i zrobimy mały rekonesans. Drzwi były otwarte, a w środku nie było nikogo. Weszłam do kuchni, wszędzie było czysto, a z piekarnika wydobywał się zapach jakiegoś ciasta. Zostawiłam tego robota na dole, a sama poszłam na górę. Wydawało mi się, że korytarz ciągnął się w nieskończoność. Wtedy usłyszałam wrzask na dole. Mała dziewczynka wolała swojego tatę mówiąc że w środku są złodzieje. Wyjrzalam zza ściany i zobaczylam jak do domu ktoś wchodzi. Po chwili ktoś inny złapał mnie od tylu i zrzucił ze schodów.
SAMOLOT
23.02.2020r.
Godzina pobudki: 8.20
Lecialam samolotem, w pewnym momencie zauważyłam jak kilka osób skrycie mnie obserwuje. Po chwili jedną z nich przechodząc obok mnie przewróciła się, i powiedziała, że za pół godziny mam przejść na tym samolotu. Nie mogłam nigdzie znaleźć zegarka, więc zdałam się na przeczucie. Gdy usiadłam na tyle podszedł do mnie ten sam mężczyzna który przewrócił się obok mnie. Usiadł Po mojej prawej. Po chwili dołączył do nas inny mężczyzna i usiadł po mojej lewej. Mówili coś o tym, że jestem w niebezpieczenstwie i muszą mnie zabrać do mojego prawdziwego domu. Potem już nic nie mówili, siedzieli sztywno w fotelach i patrzyli przed siebie. Po dłuższym czasie kazali mi wstać i zejść małymi schodkami. Było to specjalne pomieszczenie do skoków ze spadochronem. Jeden z mężczyzn założył mi plecak ze spadochronem i kazał mi skoczyć. Spadałam w dół, widząc pod sobą ocean. Myślałam, że to mój koniec. Wtedy pode mną znalazł się inny samolot, do którego wpadłam prosto na wygodny fotel. Przede mną siedział mężczyzna i przypatrywał mi się z radością. Po chwili wniesiono jakiś napój i wszyscy zaczęli się cieszyć. Wzięłam Jeden kieliszek, wypiłam wszystko co w nim było i usiadłam z powrotem. Ten mężczyzna mówił coś o tym że najgorsze jeszcze przed nami lecz wszystko wskazuje na to że udało się im mnie uratować. Podszedł do mnie i powiedział, że przed nami jeszcze długa drogą i musi mnie uśpić. Że stolika obok wziął strzykawkę i wbił mi w nogę. Obraz samolotu zaczął zanikac zamieniając się w mój pokój.
