13-02-2020, 11:43
12-13.02.2K20
Czas snu 5+1,5h
Pierwszy sen był nieprzyjemny. Byłem samotny. Nie pamiętam wszystkiego co się działo ale nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Wszyscy mnie olewali. Zrobiłem jakiś podarunek dla kolegi. Podszedłem do niego by mu to dać lecz ten jakby mnie nie widział. Co gorsza w pewnym momencie snu przyszła wiosna. Wszystko bujnie rozkwitło. Co oczywiście mnie wkur*iło jako, iż jestem alergikiem. Na koniec ze wzniesienia ruszyłem na stację kolejową. Minąłem stojących po drodze rodziców, którzy też mieli na mnie wywalone...
Przypomniało mi się, że jednak z kimś rozmawiałem. Na początku snu wszedłem do budynku uniwersytetu. Podszedłem do profesora żeby coś zaliczyć, ten spojrzał na kartkę i powiedział, że niczego nie zdałem więc nie mam tu czego szukać. Zasmuciło mnie to.
Obudziłem się wbrew mej woli. Próbowałem od razu zasnąć ponownie miałem nawet ze dwa-trzy razy sekundowe zaśnięcia podczas których byłem świadomy ale ostatecznie się przebudziłen. Nie mogłem zasnać przez godzinę, gardło piekło jak cholera aż w końcu się udało.
Znalazłem się ponownie na tym samym wzniesieniu. Ponownie poszedłem na stację. Tym razem nie było moich rodziców. Stanąłem na peronie i czekałem. Sam nwm na co. Nadal byłem przybity. Ludzi było niewielu. Patrzyłem jak pociągi podmiejskie przyjeżdżają, stają i po chwili odjeżdżają. Aż tu nagle rutynę przerwał pewien człowiek. Akurat odwróciłem się żeby zobaczyć człowieka idącego po torze kilka metrów od peronu. Z drugiej strony pędził pociąg kolei mazowieckich. Oboje się widzieli. Żaden nie próbował nic zrobić. Wszystko trwało może dwie sekundy. Pociąg wbił się w człowieka. Gruchot łamanych kości o stal. Gość uderzony odbił się od pociągu i poleciał prosto na mnie. W ostatniej chwili zdążyłem się uchylić przed zwłokami. Przeleciał aż na tory po drugiej stronie peronu gdzie dodatkowo przejechał jego truchło inny pociąg. Nim zdążyłem odsząsnąć się z szoku inny koleś stojący jakieś pięć metrów ode mnie skoczył pod koła kolejnego nadjeżdżającego pociągu. Ludzie na peronie zaczeli panikować. Wsiadłem do tego pociągu i pobiegłem do maszynisty żeby powiadomić go o tym. Dobiegłem do przedziału maszynisty i zacząłem krzyczeć przez zamknięte drzwi, że trzeba wezwać jakąś pomoc. Zero odzewu z tamtej strony. Za to co dziwniejsze. Pociete przez koła i zakrwawione zwłoki fana kopania w kalendarz przeniknęły przez podłogę i znalazły się w środku pojazdu. Gdy tylko pasażerowie je zobaczyli zaczęli uciekać. Ja również na chwilę wybiegłem ale widząc kolejnych przejeżdżanych przez pociągi ludzi na stacji szybko wróciłem. Usiadłem. Zostałem w wagonke ja i zmasakrowane zwłoki. Ruszyliśmy. Jechałem wpatrując się w rozczłonkowane ciało, gibające się wraz z podskokami wagonu na wybojach...a może na ciałach kolejmych samobójców. Wysiadłem dwie stacje dalej. Udałem się do jakiegoś budynki ktory wygladał na bar. W środku zastałem bawiących się ludzi. Przysiadłem się do jednego ze stołow przy którym siedziały dwie dziewczyny i trzech chłopaków. Zaczęliśmy żywo rozmawiać na najróżniejsze tematy pomimo, iż nie znaliśmy się. Nie załapali kilku moich żartów ale nie szkodzi, gdy zaczęliśmy pić wszyscy zaczęli się śmiać. Spędziliśmy razem kilka ładnych godzin gaworząc do rana (w prawdziwym świecie byłoby to max. 40 minut). W końcu spytałem ich z jakiej to okazji się bawią. Otóż było ta to typowa impreza studencka przed rozpoczeciem roku. "Przypomniałem" sobie, że ja też powinienem być na swojej ale zapomniałem. Nagle wjechało do sali sześć chudych jak szczapa dziewcząt z mojego wydziału w samych bikini. Pijane w sztok tańczyły i coś sepleniły, nie dało się z nimi nawiązać kontaktu. Poszedłem przez drzwi z których wyszły i natrafiłem na salę pełną krzeseł gdzie kilku profesorów w garniakach kończyło oglądać jakiś film na rzutniku. Szybko się wycofałem. Wracajac przez korytarz napotkałem kilka pań profesor. Wyszystkim mówiłem "dzień dobry"...
Czas snu 5+1,5h
Pierwszy sen był nieprzyjemny. Byłem samotny. Nie pamiętam wszystkiego co się działo ale nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Wszyscy mnie olewali. Zrobiłem jakiś podarunek dla kolegi. Podszedłem do niego by mu to dać lecz ten jakby mnie nie widział. Co gorsza w pewnym momencie snu przyszła wiosna. Wszystko bujnie rozkwitło. Co oczywiście mnie wkur*iło jako, iż jestem alergikiem. Na koniec ze wzniesienia ruszyłem na stację kolejową. Minąłem stojących po drodze rodziców, którzy też mieli na mnie wywalone...
Przypomniało mi się, że jednak z kimś rozmawiałem. Na początku snu wszedłem do budynku uniwersytetu. Podszedłem do profesora żeby coś zaliczyć, ten spojrzał na kartkę i powiedział, że niczego nie zdałem więc nie mam tu czego szukać. Zasmuciło mnie to.
Obudziłem się wbrew mej woli. Próbowałem od razu zasnąć ponownie miałem nawet ze dwa-trzy razy sekundowe zaśnięcia podczas których byłem świadomy ale ostatecznie się przebudziłen. Nie mogłem zasnać przez godzinę, gardło piekło jak cholera aż w końcu się udało.
Znalazłem się ponownie na tym samym wzniesieniu. Ponownie poszedłem na stację. Tym razem nie było moich rodziców. Stanąłem na peronie i czekałem. Sam nwm na co. Nadal byłem przybity. Ludzi było niewielu. Patrzyłem jak pociągi podmiejskie przyjeżdżają, stają i po chwili odjeżdżają. Aż tu nagle rutynę przerwał pewien człowiek. Akurat odwróciłem się żeby zobaczyć człowieka idącego po torze kilka metrów od peronu. Z drugiej strony pędził pociąg kolei mazowieckich. Oboje się widzieli. Żaden nie próbował nic zrobić. Wszystko trwało może dwie sekundy. Pociąg wbił się w człowieka. Gruchot łamanych kości o stal. Gość uderzony odbił się od pociągu i poleciał prosto na mnie. W ostatniej chwili zdążyłem się uchylić przed zwłokami. Przeleciał aż na tory po drugiej stronie peronu gdzie dodatkowo przejechał jego truchło inny pociąg. Nim zdążyłem odsząsnąć się z szoku inny koleś stojący jakieś pięć metrów ode mnie skoczył pod koła kolejnego nadjeżdżającego pociągu. Ludzie na peronie zaczeli panikować. Wsiadłem do tego pociągu i pobiegłem do maszynisty żeby powiadomić go o tym. Dobiegłem do przedziału maszynisty i zacząłem krzyczeć przez zamknięte drzwi, że trzeba wezwać jakąś pomoc. Zero odzewu z tamtej strony. Za to co dziwniejsze. Pociete przez koła i zakrwawione zwłoki fana kopania w kalendarz przeniknęły przez podłogę i znalazły się w środku pojazdu. Gdy tylko pasażerowie je zobaczyli zaczęli uciekać. Ja również na chwilę wybiegłem ale widząc kolejnych przejeżdżanych przez pociągi ludzi na stacji szybko wróciłem. Usiadłem. Zostałem w wagonke ja i zmasakrowane zwłoki. Ruszyliśmy. Jechałem wpatrując się w rozczłonkowane ciało, gibające się wraz z podskokami wagonu na wybojach...a może na ciałach kolejmych samobójców. Wysiadłem dwie stacje dalej. Udałem się do jakiegoś budynki ktory wygladał na bar. W środku zastałem bawiących się ludzi. Przysiadłem się do jednego ze stołow przy którym siedziały dwie dziewczyny i trzech chłopaków. Zaczęliśmy żywo rozmawiać na najróżniejsze tematy pomimo, iż nie znaliśmy się. Nie załapali kilku moich żartów ale nie szkodzi, gdy zaczęliśmy pić wszyscy zaczęli się śmiać. Spędziliśmy razem kilka ładnych godzin gaworząc do rana (w prawdziwym świecie byłoby to max. 40 minut). W końcu spytałem ich z jakiej to okazji się bawią. Otóż było ta to typowa impreza studencka przed rozpoczeciem roku. "Przypomniałem" sobie, że ja też powinienem być na swojej ale zapomniałem. Nagle wjechało do sali sześć chudych jak szczapa dziewcząt z mojego wydziału w samych bikini. Pijane w sztok tańczyły i coś sepleniły, nie dało się z nimi nawiązać kontaktu. Poszedłem przez drzwi z których wyszły i natrafiłem na salę pełną krzeseł gdzie kilku profesorów w garniakach kończyło oglądać jakiś film na rzutniku. Szybko się wycofałem. Wracajac przez korytarz napotkałem kilka pań profesor. Wyszystkim mówiłem "dzień dobry"...
Dlaczego intuicja podpowiada mi, że z tego koszmaru już się nie obudzę? Bo wcale jeszcze nie poszedłem spać a koszmar dopadł mnie na jawie.
