19-11-2019, 20:47
Byłam w miejscu przypominającym mieszkanie mojej babci. Był ze mną człowiek nieistniejący w realu, według fabuły był on dla mnie kimś bliskim, długoletnim przyjacielem albo członkiem dalszej rodziny. Potem pojawił się również mój wróg, który tutaj nie był moim wrogiem. Miałam rodzaj świadomości, że minęło mniej więcej tyle czasu co w rzeczywistości od naszego ostatniego spotkania. Czułam w tej alternatywnej rzeczywistości rodzaj dysonansu, z jednej strony jakby wszystkie negatywne rzeczy z przeszłości w ogóle się nie wydarzyły, z drugiej coraz bardziej dziwiłam się, jak to jest, że teraz on nagle jest dla mnie miły i możemy mieć normalną relację. Czasem w rozmowach pojawiały się wzmianki o ezoterycznej przeszłości, ale były one raczej neutralne.
W pewnym momencie dotarła do nas wiadomość, że mamy jakąś misję do wykonania. Zadanie wymagało interakcji z innymi wymiarami. Ja, mój bliski przyjaciel i mój tutaj-nie-wróg poszliśmy do pokoju. Położyliśmy się na tapczanie, przed sobą mieliśmy ekran komputera albo podobnego urządzenia. Ja i mój wróg mieliśmy w transie przejść świadomością do innego świata, podobnie jak w OOBE, nasz towarzysz nie miał takich umiejętności i przeszłego doświadczenia, które by mu na to pozwalały. Próbując się skoncentrować, rozmawiałam z moim wrogiem o rzeczach związanych z projekcjami astralnymi. On rzucił jakąś uwagą, że "tak już bywa w energetycznym świecie". Wydawał się wtedy szczerze rozbawiony, ja poczułam jeszcze silniejszy dysonans i niezgodność w tej alternatywnej historii. Dziwnie było tak szczerze z nim żartować, jednocześnie czując, że coś jest mocno nie tak.
Skoncentrowaliśmy się na ekranie. Całe to przejście wyglądało po prostu jak telepatyczne sterowanie w grze komputerowej, widocznej na ekranie. Mieliśmy zacząć od rzeczywistości wyglądającej jak Wymiar Ognia w Might and Magic VIII. Mój wróg kilkakrotnie nazywał to "ognistym światem".
# Jakiś przeskok do miejsca podobnego do mojego obecnego pokoju, ale z czasów, kiedy jeszcze mieszkała tu kuzynka jako dziecko.
W pokoju było kilka osób, wśród nich ja, moja siostra, V., kilka osób chyba z klubu Nerdów. Wszyscy byliśmy co najmniej kilka lat młodsi niż w rzeczywistości. Kilkoro z nas siedziało z telefonami, nie byłam pewna, co na nich robili, ale byli tym dość pochłonięci. Widziałam ich kątem oka, byłam zwrócona do nich prawie tyłem, skupiałam się raczej na rzeczach na regale przede mną. V. podszedł do mnie ze swoim telefonem. Powiedział, że chce mi pokazać coś, co jest na jego koncie na Facebooku. Zdziwiłam się, że on w ogóle takie konto posiada i od kiedy. Powiedziałam coś, co miało wyrażać niezadowolenie, wyraźnie pamiętam tylko ostatnie zdania. Nazwałam V. cholernym hipokrytą i kazałam mu zejść mi z oczu.
W pewnym momencie dotarła do nas wiadomość, że mamy jakąś misję do wykonania. Zadanie wymagało interakcji z innymi wymiarami. Ja, mój bliski przyjaciel i mój tutaj-nie-wróg poszliśmy do pokoju. Położyliśmy się na tapczanie, przed sobą mieliśmy ekran komputera albo podobnego urządzenia. Ja i mój wróg mieliśmy w transie przejść świadomością do innego świata, podobnie jak w OOBE, nasz towarzysz nie miał takich umiejętności i przeszłego doświadczenia, które by mu na to pozwalały. Próbując się skoncentrować, rozmawiałam z moim wrogiem o rzeczach związanych z projekcjami astralnymi. On rzucił jakąś uwagą, że "tak już bywa w energetycznym świecie". Wydawał się wtedy szczerze rozbawiony, ja poczułam jeszcze silniejszy dysonans i niezgodność w tej alternatywnej historii. Dziwnie było tak szczerze z nim żartować, jednocześnie czując, że coś jest mocno nie tak.
Skoncentrowaliśmy się na ekranie. Całe to przejście wyglądało po prostu jak telepatyczne sterowanie w grze komputerowej, widocznej na ekranie. Mieliśmy zacząć od rzeczywistości wyglądającej jak Wymiar Ognia w Might and Magic VIII. Mój wróg kilkakrotnie nazywał to "ognistym światem".
# Jakiś przeskok do miejsca podobnego do mojego obecnego pokoju, ale z czasów, kiedy jeszcze mieszkała tu kuzynka jako dziecko.
W pokoju było kilka osób, wśród nich ja, moja siostra, V., kilka osób chyba z klubu Nerdów. Wszyscy byliśmy co najmniej kilka lat młodsi niż w rzeczywistości. Kilkoro z nas siedziało z telefonami, nie byłam pewna, co na nich robili, ale byli tym dość pochłonięci. Widziałam ich kątem oka, byłam zwrócona do nich prawie tyłem, skupiałam się raczej na rzeczach na regale przede mną. V. podszedł do mnie ze swoim telefonem. Powiedział, że chce mi pokazać coś, co jest na jego koncie na Facebooku. Zdziwiłam się, że on w ogóle takie konto posiada i od kiedy. Powiedziałam coś, co miało wyrażać niezadowolenie, wyraźnie pamiętam tylko ostatnie zdania. Nazwałam V. cholernym hipokrytą i kazałam mu zejść mi z oczu.
