27-10-2019, 13:48
Znajdowałam się na innej planecie, na której ludzie stworzyli futurystyczny, utopijny raj. Czułam, że minęło kilka (kilkanaście?) tysięcy lat od czasów obecnych. Byłam jakby częściowo obserwatorem "głównej fabuły filmu". Głównym bohaterem był Kaczor Donald w wersji ludzkiej - był człowiekiem, ale wyczuwałam tożsamość Kaczora Donalda z komiksów. Były jeszcze dwie kobiety, które wyglądały na trochę rysunkowe - szczególnie ta czarnoskóra z krótkimi kręconymi włosami. Wyglądały jak stereotypowe lalki barbie, wysokie, szczupłe, z nieproporcjonalnie długimi nogami.
Podążałam za głównym bohaterem, przy okazji oglądając otoczenie. Wsiedliśmy do wózka, przypominającego wagoniki na wesołym miasteczku. Poruszał on się po pojedynczej szynie, która na pewno była węższa niż 10 cm, znajdującej się pośrodku, pod osią wózka. Miejsce z przodu zajął gruby brodaty mędrzec, postać również dość kreskówkowa. Ja siedziałam na samym tyle, widziałam przed sobą plecy trzech innych osób. W pewnym momencie dojechaliśmy do odcinka drogi, gdzie szyna biegła w jakiś sposób po ścianie gigantycznej piramidy. Po prawej stronie widziałam ukośną ścianę z pomarańczowego kamienia, po lewej ciągnęła się przepaść, w którą schodziły te ściany, ginąca w niebieskawej mgiełce. Mimo, że siedziałam z tyłu, mogłam jakoś widzieć tę szynę przed nami. Teraz myśl o tym, że jest ona pojedyncza i względnie wąska, sprawiała mi dyskomfort. W pewnym momencie, kiedy przejeżdżaliśmy obok niszy w tej ściane powyżej nas, na chwilę wysiadłam. W niszy znajdował się otoczony niskim murkiem trawnik. Było mi niedobrze, musiałam usiąść i głęboko odetchnąć. Ktoś z towarzyszy spytał mnie, czy wszystko w porządku, powiedziałam, że tak i że zaraz możemy jechać dalej. Potem droga biegła już normalnie po ziemi. Dotarliśmy do idących w górę pod ostrym kątem tuneli, będących przejściem do innego, częściowo izolowanego wymiaru. Tunele były betonowe w środku, poruszało się w nich na lewitujących jednoosobowych pojazdach, na których siedziało się mniej więcej jak przy lataniu na miotle.
# Tu musiał być jakiś przeskok, albo zapomniałam po przebudzeniu szczegóły podróży ileś kilometrów w górę w obszarze zwiększonego ciśnienia
Inny wymiar był jeszcze bardziej imitacją raju, było to coś w rodzaju rezerwatu przyrody i terenu badawczego. Dowiedziałam się, że obowiązuje zakaz wynoszenia jakichkolwiek biologicznych próbek stąd do tego świata na dole. Przebywając tu, natknęłam się znów na te dwie barbie-dziewczyny. Czarnoskóra rozmawiała z kimś jeszcze o przemycaniu rzeczy w tyłku, że czasami opłaca się ryzykować. Stałam kilka metrów za nią, kiedy to mówiła, ona nie chyba nie wiedziała, że tam byłam. Mogłam z jej wypowiedzi wywnioskować, że ma ona na sumieniu wielokrotny przemyt. Nie budziło to we mnie oburzenia, było mi wszystko jedno. Wyczuwałam w jakiś sposób, że to nie mój świat, nie mój kraj i nie moje prawa, nie dotyczyło mnie to. Nawet tak przez przekorę w myślach życzyłam szczęścia jej i innym przemytnikom próbek. Obawiałam się tylko, że ten Nie-kaczor Donald jako żółtodziób jakoś wpadnie i wszystko zepsuje.
Po jakimś czasie mieliśmy wracać na dół. Znów trzeba było przejść tymi tunelami, tym razem w dół. Teraz myślałam o tym, że to cud, że jeszcze nikt nie spadł z tego czegoś, na czym siedzieliśmy i że jakoś nigdy nie było kolizji. Zwróciłam też uwagę, że teraz oprócz zwiększonego ciśnienia, odczuwam ciepło. Pomyślałam coś o tym, że jet w tym logika, że teraz czuję ciepło, jeśli podróżując w górę czułam zimno.
# To pierwszy od dłuższego czasu sen, kiedy tak realistycznie odczuwałam inne zmysły niż tylko wzrok.
==================================================================
Byłam chyba jeszcze studentką. Przebywałam w jakiejś wielkiej sali/auli z kilkoma chłopakami z roku/koła naukowego. Większa część pomieszczenia była pusta, tylko białe ściany, sufit, jeśli istniał, był jakoś niezwykle wysoko. Stały tu ławki i biurka, w większości puste, na niektórych były komputery. Mieliśmy chyba robić jakiś projekt. Z jakiegoś powodu na przemian siedzieliśmy przy komputerach na tych ławkach, potem podchodziliśmy do ściany z wielkim ekranem, podłączonym do stacji roboczej pod tą ścianą. Tylko jedna osoba w danym czasie mogła tam pracować. Nie byłam pewna, po co w ogóle tak krążyliśmy, zamiast siedzieć na tyłku przy komputerach i robić w spokoju to, co mieliśmy do zrobienia, ale też tam podchodziłam, jak było wolne. W którymś momencie musiałam zapomnieć się wylogować z poczty. Któryś z kolegów to zobaczył i chciał mi zrobić karny żart poprzez wysłanie czegoś głupiego w moim imieniu czy coś w tym stylu.
# Takie rzeczy rzeczywiście zdarzały się jak byłam na studiach, osobiście zetknęłam się z takimi akcjami na chemicznym kole naukowym
Powiedziałam coś w stylu, że nic mi nie zrobią, bo na Protonmailu jest możliwość zdalnego kończenia innych sesji i zaraz to zrobię. Kolega odpowiedział, że po pierwsze inne usługi też tak mają, po drugie już i tak za późno.
# Jak się obudziłam, aż musiałam sprawdzić, czy serio jest coś takiego
W Protonmailu jestem dopiero nowa, mogłam źle zapamiętać albo w tym śnie od czegoś innego się to wzięło.
Podążałam za głównym bohaterem, przy okazji oglądając otoczenie. Wsiedliśmy do wózka, przypominającego wagoniki na wesołym miasteczku. Poruszał on się po pojedynczej szynie, która na pewno była węższa niż 10 cm, znajdującej się pośrodku, pod osią wózka. Miejsce z przodu zajął gruby brodaty mędrzec, postać również dość kreskówkowa. Ja siedziałam na samym tyle, widziałam przed sobą plecy trzech innych osób. W pewnym momencie dojechaliśmy do odcinka drogi, gdzie szyna biegła w jakiś sposób po ścianie gigantycznej piramidy. Po prawej stronie widziałam ukośną ścianę z pomarańczowego kamienia, po lewej ciągnęła się przepaść, w którą schodziły te ściany, ginąca w niebieskawej mgiełce. Mimo, że siedziałam z tyłu, mogłam jakoś widzieć tę szynę przed nami. Teraz myśl o tym, że jest ona pojedyncza i względnie wąska, sprawiała mi dyskomfort. W pewnym momencie, kiedy przejeżdżaliśmy obok niszy w tej ściane powyżej nas, na chwilę wysiadłam. W niszy znajdował się otoczony niskim murkiem trawnik. Było mi niedobrze, musiałam usiąść i głęboko odetchnąć. Ktoś z towarzyszy spytał mnie, czy wszystko w porządku, powiedziałam, że tak i że zaraz możemy jechać dalej. Potem droga biegła już normalnie po ziemi. Dotarliśmy do idących w górę pod ostrym kątem tuneli, będących przejściem do innego, częściowo izolowanego wymiaru. Tunele były betonowe w środku, poruszało się w nich na lewitujących jednoosobowych pojazdach, na których siedziało się mniej więcej jak przy lataniu na miotle.
# Tu musiał być jakiś przeskok, albo zapomniałam po przebudzeniu szczegóły podróży ileś kilometrów w górę w obszarze zwiększonego ciśnienia
Inny wymiar był jeszcze bardziej imitacją raju, było to coś w rodzaju rezerwatu przyrody i terenu badawczego. Dowiedziałam się, że obowiązuje zakaz wynoszenia jakichkolwiek biologicznych próbek stąd do tego świata na dole. Przebywając tu, natknęłam się znów na te dwie barbie-dziewczyny. Czarnoskóra rozmawiała z kimś jeszcze o przemycaniu rzeczy w tyłku, że czasami opłaca się ryzykować. Stałam kilka metrów za nią, kiedy to mówiła, ona nie chyba nie wiedziała, że tam byłam. Mogłam z jej wypowiedzi wywnioskować, że ma ona na sumieniu wielokrotny przemyt. Nie budziło to we mnie oburzenia, było mi wszystko jedno. Wyczuwałam w jakiś sposób, że to nie mój świat, nie mój kraj i nie moje prawa, nie dotyczyło mnie to. Nawet tak przez przekorę w myślach życzyłam szczęścia jej i innym przemytnikom próbek. Obawiałam się tylko, że ten Nie-kaczor Donald jako żółtodziób jakoś wpadnie i wszystko zepsuje.
Po jakimś czasie mieliśmy wracać na dół. Znów trzeba było przejść tymi tunelami, tym razem w dół. Teraz myślałam o tym, że to cud, że jeszcze nikt nie spadł z tego czegoś, na czym siedzieliśmy i że jakoś nigdy nie było kolizji. Zwróciłam też uwagę, że teraz oprócz zwiększonego ciśnienia, odczuwam ciepło. Pomyślałam coś o tym, że jet w tym logika, że teraz czuję ciepło, jeśli podróżując w górę czułam zimno.
# To pierwszy od dłuższego czasu sen, kiedy tak realistycznie odczuwałam inne zmysły niż tylko wzrok.
==================================================================
Byłam chyba jeszcze studentką. Przebywałam w jakiejś wielkiej sali/auli z kilkoma chłopakami z roku/koła naukowego. Większa część pomieszczenia była pusta, tylko białe ściany, sufit, jeśli istniał, był jakoś niezwykle wysoko. Stały tu ławki i biurka, w większości puste, na niektórych były komputery. Mieliśmy chyba robić jakiś projekt. Z jakiegoś powodu na przemian siedzieliśmy przy komputerach na tych ławkach, potem podchodziliśmy do ściany z wielkim ekranem, podłączonym do stacji roboczej pod tą ścianą. Tylko jedna osoba w danym czasie mogła tam pracować. Nie byłam pewna, po co w ogóle tak krążyliśmy, zamiast siedzieć na tyłku przy komputerach i robić w spokoju to, co mieliśmy do zrobienia, ale też tam podchodziłam, jak było wolne. W którymś momencie musiałam zapomnieć się wylogować z poczty. Któryś z kolegów to zobaczył i chciał mi zrobić karny żart poprzez wysłanie czegoś głupiego w moim imieniu czy coś w tym stylu.
# Takie rzeczy rzeczywiście zdarzały się jak byłam na studiach, osobiście zetknęłam się z takimi akcjami na chemicznym kole naukowym
Powiedziałam coś w stylu, że nic mi nie zrobią, bo na Protonmailu jest możliwość zdalnego kończenia innych sesji i zaraz to zrobię. Kolega odpowiedział, że po pierwsze inne usługi też tak mają, po drugie już i tak za późno.
# Jak się obudziłam, aż musiałam sprawdzić, czy serio jest coś takiego
W Protonmailu jestem dopiero nowa, mogłam źle zapamiętać albo w tym śnie od czegoś innego się to wzięło.
