15-08-2019, 18:59
Hej wszystkim. Zacznę przydługawym wstępem, ale może te szczegóły pomogą mnie zdiagnozować.
Moje sny zaczęły się jakiś czas temu, (sama nigdy nie próbowałam się wprowadzać w ten stan). A dokładnie poprzez paraliże przysenne. Na początku szok i strach. Leżę w łóżku i nie mogę się ruszać. Dokładnie w tym miejscu w którym zasnęłam, raczej w tej samej pozycji. Często z twarzą w poduszce bo najbardziej lubię spać na brzuchu. To też pogłębiało moją panikę myślą że mogę się udusić. Po chwili ten stan mijał a ja leżałam zlana potem z kołatającym sercem na łóżku i bałam się znów zasnąć. Później ten stan ewoluował, i zaczęłam odzyskiwać swiadomość nim się obudziłam sparaliżowana, lecz już w trakcie snu leżałam w łóżku sparaliżowana, później wstawałam i działy się różne rzeczy. Zawsze w obrębie mojego mieszkania. Czasem szłam zrobić herbatę a po chwili budziłam się w łożku. Raz słyszałam kogoś w łazience i nie mogłam tam wejść, a po chwili ktoś z tej łazienki wyszedł i zaczął mnie dusić. Byłam przerażona i zaczęłam grzebać w internecie w poszukiwaniu informacji na ten temat. Niestety na wiele się to zdało. Sytuacje te zbiegły się z moją wizytą u psychiatry który zdiagnozował depresję. Zaczęłam przyjmować leki na dzień inne i na noc inne ( powiedziałam lekarzowi o paraliżach) Sny minęły paraliże też. Od pewnego czasu już nie jem antydepresantów i sny wróciły. Zaczynają się uczuciem paraliżu zawsze w miejscu w którym zasnełam, lecz szybko orientuję się że to sen. Jestem już spokojniejsza, ale chciałabym potrafić nad tym zapanować. Dziś od razu zorientowałam się że śnię, ale nie potrafię tym snem sterować. Mówię sobie wstań z sofy, próbuję to zrobić i czuję się jakbym miała nogi z betonu. Jestem tak ciężka że nie mogę się podnieść, czołgam się i wdrapuje na oparcie. Zaczynam się staczać a uczucie to było tak realne że myślałam że chyba lunatykuję. Pod wpływem stresu zbudziłam się tam gdzie zasnęłam. Jestem trochę przestraszona i sfrustrowana. Dużo się naczytałam o tym co ludzie robią świadomie śniąc, nauczyłam się walczyć ze strachem paraliżu a teraz znów coś nie wychodzi. Co mogę zrobić żeby zacząć naprawdę panować nad tym co się dzieje? Czy to co się dzieje jest normalne? Momentami nie wiem co jest snem a co jawą. Boję się że wariuję,a mój lekarz nie chciał poruszać tego tematu. Wybaczcie że tekst tak długi ale jestem rozbita i potrzebuję pomocy
Moje sny zaczęły się jakiś czas temu, (sama nigdy nie próbowałam się wprowadzać w ten stan). A dokładnie poprzez paraliże przysenne. Na początku szok i strach. Leżę w łóżku i nie mogę się ruszać. Dokładnie w tym miejscu w którym zasnęłam, raczej w tej samej pozycji. Często z twarzą w poduszce bo najbardziej lubię spać na brzuchu. To też pogłębiało moją panikę myślą że mogę się udusić. Po chwili ten stan mijał a ja leżałam zlana potem z kołatającym sercem na łóżku i bałam się znów zasnąć. Później ten stan ewoluował, i zaczęłam odzyskiwać swiadomość nim się obudziłam sparaliżowana, lecz już w trakcie snu leżałam w łóżku sparaliżowana, później wstawałam i działy się różne rzeczy. Zawsze w obrębie mojego mieszkania. Czasem szłam zrobić herbatę a po chwili budziłam się w łożku. Raz słyszałam kogoś w łazience i nie mogłam tam wejść, a po chwili ktoś z tej łazienki wyszedł i zaczął mnie dusić. Byłam przerażona i zaczęłam grzebać w internecie w poszukiwaniu informacji na ten temat. Niestety na wiele się to zdało. Sytuacje te zbiegły się z moją wizytą u psychiatry który zdiagnozował depresję. Zaczęłam przyjmować leki na dzień inne i na noc inne ( powiedziałam lekarzowi o paraliżach) Sny minęły paraliże też. Od pewnego czasu już nie jem antydepresantów i sny wróciły. Zaczynają się uczuciem paraliżu zawsze w miejscu w którym zasnełam, lecz szybko orientuję się że to sen. Jestem już spokojniejsza, ale chciałabym potrafić nad tym zapanować. Dziś od razu zorientowałam się że śnię, ale nie potrafię tym snem sterować. Mówię sobie wstań z sofy, próbuję to zrobić i czuję się jakbym miała nogi z betonu. Jestem tak ciężka że nie mogę się podnieść, czołgam się i wdrapuje na oparcie. Zaczynam się staczać a uczucie to było tak realne że myślałam że chyba lunatykuję. Pod wpływem stresu zbudziłam się tam gdzie zasnęłam. Jestem trochę przestraszona i sfrustrowana. Dużo się naczytałam o tym co ludzie robią świadomie śniąc, nauczyłam się walczyć ze strachem paraliżu a teraz znów coś nie wychodzi. Co mogę zrobić żeby zacząć naprawdę panować nad tym co się dzieje? Czy to co się dzieje jest normalne? Momentami nie wiem co jest snem a co jawą. Boję się że wariuję,a mój lekarz nie chciał poruszać tego tematu. Wybaczcie że tekst tak długi ale jestem rozbita i potrzebuję pomocy
