30-07-2019, 20:23
29-30.07.2K19
Czas snu ok. 8h
1) Wybrałem się wraz z ojcem i bratem na Wisłę w Warszawie. W tym miejscu miała trzy nurty. Największy w środku. Wszystkie za to były rwące. Usadowiliśmy się na zachodniej wyspie oddzielające oba nurty. Oprócz nas było sporo innych plażowiczów. Wskoczyłem do środkowej części rzeki i od razu zostałem szybko poniesiony z prądem kilkadziesiąt metrów. Było to fajne uczucie. Wyszedłem na końcu wyspy i wróciłem do punktu początkowego. Miałem już drugi raz przejechać się na falach ale jakieś dwa kilometry dalej na wschodnim brzegu dostrzegłem miasto Czarnobyl. Pobiegłem tam. Rzekę przekroczyłem na wąskim kamiennym mostku przeznaczonym jedynie do użytku pieszego.
Szybko doszedłem do osławionego miasta. Nie wyglądało jak w rzeczywistości. Tam gdzie kończyły się zabudowania Wawy rozpoczynały się gruzy. Droga przez ich środek prowadziła do swoistej bramy (za którą znajdowała się elektrownia) złożonej z ruin trzech budynków/bloków. Te po bokach były zdezelowane ale jakoś się trzymały. Natomiast ze środkowego zostały jedynie dolne filary oraz trochę dachu na którym stała ciężarówka z przyczepą. Była to słynna ciężarówka, którą wywożono napromieniowane świeci dlatego sama stała się mocno radioaktywna. Postawiono ją w takim miejscu żeby nikt nie mógł się do niej dostać. Ja jednak miałem plan. Wszedłem na dach jednego z bocznych budynków, rozpędziłem się i ledwo, bo ledwo ale udało mi się dopaść dach środkowego piętrowca. Szczęśliwy obszedłem obskurny pojazd. Wszedłem do kabiny i postanowiłem zrobić sobie selfie a potem zdjęcie widoku z wnętrza kabiny. Jako, że było trochę ciemnawo w wozie to uznałem, iż dobrym pomysłem będzie odpalenie ciężarówki aby oświetlić i uświetnić zdjęcie palącymi się kontrolkami. O dziwo kluczyki były w stacyjce i o dziwo jeszcze bardziej grat zdołał odpalić natychmiastowo. Kadr do zdjęcia był epicki. Zardzewiałe i brudne wnętrze ciężarówki oraz świecące się lampki plus widok gruzów miasta za szybą był świetny. Postanowiłem jednak dodać coś jeszcze. Uznałem, że świetnym pomysłem będzie położenie nóg na desce rozdzielczej. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Tylko, że pchając giry do przodu nieumyślnie wrzuciłem jedną z nich bieg. Tir ruszył do przodu. Nim się zorientowałem co się dzieje już leciałem w dół razem z pojazdem. Ten zamiast wbić się w glebę upadł na kołach i ruszył dalej przed siebie. Oszołomiony upadkiem nie zdążyłem w porę zapanować nad pojazdem a ten jechał coraz dalej i coraz szybciej. Minął gruzy i wjechał do Warszawy. Akurat odbywał się festyn w który wjechałem. Chyba przejechałem kilka osób. W końcu zatrzymałem ciężarówkę. Naiwnie sądziłem, uda mi się wycofać tam skąd przyjechałem. Niestety przyczepa o coś zahaczyła i przewróciła się razem z tirem. Wyskoczyłem z pojazdu i zacząłem uciekać spacerkiem żeby nie wzbudzać podejrzeń. Udało się. Nikt mnie nie zauważył. Tak mi się przynajmniej wydawało. Mijałem gapiów biegnących na miejsce wypadku. Miałem coraz większe wyrzuty sumienia mimo tego nie zamierzałem przestać uciekać. Szedłem dalej.
W końcu natrafiłem na kościół. Wszedłem. Odbywała się właśnie msza która mnie nie interesowała. Udałem się za ołtarz do pomieszczenia w którym modlił się ksiądz. Wstał z klęcznika, podszedł do mnie i zaczął coś do mnie mówić. Zapomniałem co dokładnie ale chyba wyczuł moje zestresowanie. Gdy skończył powiedziałem tylko "Amen" i wyszedłem przeszywany wzrokiem przez księdza odprawiającego mszę i innych ludzi.
Postanowiłem wrócić do punktu początkowego nad Wisłę. Po drodze usłyszałem rozmowę gości w garniakach. Mówili, że znają już sprawcę wypadku ciężarówki. Na potwierdzenie ich słów na ekranie tabletu jednego z nich dostrzegłem nagranie z monitoringu. Pokazywało ono moją ucieczkę z miejsca wypadku. Przeszył mnie jeszcze większy strach przed konsekwencjami. Oddaliłem się pośpiesznie. Na wyspie, na Wiśle nie spotkałem nikogo. Zmieniła się również pogoda. Wcześniej było słonecznie teraz zaś na niebie panowały ciemne chmury. Poza tym od strony miasta usłyszałem strzały i wybuchy. A więc wybuchło powstanie. Szybko tam pobiegłem. Ujrzałem gąszcz dymu nad miastem i ślady niedawnych walk. Wszedłem do na wpół zniszczonego budynku. Stał tam jakiś gostek w mundurze. Wszystkim którzy chcieli pomóc dawał listy do dostarczenia. Wziąłem z jego ręki kilkadziesiąt listów tudzież kartek i poszedłem w stronę centrum. Spojrzałem na pierwszy list. Adres to jakaś długa nieznana mi ulica na "M". Nie wiedziałem gdzie to. Nic to, spytam po drodze. Przebiegłem przez trzy zniszczone kamienice. Na placu przez który musiałem przejść usłyszałem niemieckie rozkazy. Szybko się schowałem za jakimś murkiem. Kilka metrów ode mnie przejechał czołg wraz z kilkunastoma żołnierzami na pancerzu. Odetchnąłem z ulgą. Po chwili zobaczyłem młodego chłopaka błąkającego się po ruinach. Bojąc się, że niemiaszki go dostrzegą przywołałem go do siebie. Usadziłem go obok siebie i kazałem być cicho dopóki nie będzie bezpiecznie. Żeby miał się w tym czasie czym zająć pokazałem mu listy. Ten krzyknął z niedowierzaniem "ŁoŁ jesteś listonoszem?" Miejscówka była spalona. Prawie natychmiast przybiegł blondyn w niemieckim mundurze. Zaczął nam grozić bronią. Zacząłem z nim na spokojnie rozmawiać próbując jakoś wybrnąć z nieciekawej sytuacji. Może dałoby się z nim jakoś dogadać ale przyszli jego koledzy którzy kazali mu nas zastrzelić. Zrezygnowany powiedziałem mu żeby zadał szybką śmierć po czym pochyliłem głowę. Dokładnie w tym momencie padł strzał.
Widziałem tylko biel. Poczułem jak padam na ziemię. Przez kilka sekund nie czułem ani nie słyszałem niczego. Pomyślałem "Czy to już koniec?" Jednak po chwili zacząłem odzyskiwać wzrok. Leżałem na gruzach. Okazało się, że przez to, iż pochyliłem głowę kula zdołała mnie jedynie lekko zranić. Zobaczyłem żywiołową strzelaninę pomiędzy Niemcami a powstańcami którzy przybyli nas uratować. Obok mnie leżał dzieciak z postrzelonym brzuchem. Żył. Strzelanina przerodziła się w walkę wręcz. Dołączyłem do kompanów. Pomimo naparzanki dostrzegłem zbliżających się w naszą stronę tłum Azteków czy innych Indian. Nie mieli wobec nas dobrych zamiarów. Krzyknąłem "Brać broń i ratuj się kto może" Ja złapałem leżącą na ziemi katanę oraz butelkę wody. Zacząłem biec w stronę rzeczki. Za mną jak jeden mąż pośpieszyli Niemcy i Polacy. Przyszło mi na myśl, że czuję się jak Jack Sparrow w drugiej części Piratów z Karaibów. Dobiegliśmy w końcu do kilkunastometrowego wodospadu. Indianie byli już tylko kilka metrów od nas Bez zastanowienia skoczyliśmy. Na szczęście nasi oprawcy zostali na górze. Po otrząśnięciu się po upadku wzięliśmy pozostałych niemiaszków do niewoli. Postanowiliśmy coś przekąsić. Rozstawiliśmy swoje żarcie obok stołu świętujących coś przyjaźnie do nas nastawionych Indian. Podzieliłem się z nimi naszym jedzonkiem w zamian on dali nam trochę swojego. Zagadałem do ładnej Indianki pytając co świętują. Odpowiedziała, że dziś jest święto zmian, zmiany są dobre, zmiany są potrzebne, zmiany nadchodzą.
Z miejsca w którym siedzieli przy kamiennym stole rozpościerał się widok na bezkresną pustynie, znów świeciło słońce. Nie wiadomo skąd pojawili się na niej dziewiętnastowieczni Redcoats'si oraz Francuscy żołnierze z tegoż samego okresu. Toczyli ze sobą chaotyczne potyczki. Wskoczyłem na konia wyjąłem katanę z pochwy i pojechałem wspomóc tych drugich.
Podczas beztroskiego siekania angoli sen uległ spłyceniu. Zrozumiałem, że wypadek w ciężarówce był snem więc na szczęście nie ma się czym przejmować. Jednak obecny sen nadal był nieświadomy i takim pozostał do samego zbliżającego się końca. Po pokonaniu brytoli wróciłem do powstańców. Trwał pogrzeb dzieciaka postrzelonego w brzuch. Kilka osób podpaliło pokaźnych rozmiarów stos pod trumną. Patrzyłem na płomienie...
Bardzo długi sen.
Czas snu ok. 8h
1) Wybrałem się wraz z ojcem i bratem na Wisłę w Warszawie. W tym miejscu miała trzy nurty. Największy w środku. Wszystkie za to były rwące. Usadowiliśmy się na zachodniej wyspie oddzielające oba nurty. Oprócz nas było sporo innych plażowiczów. Wskoczyłem do środkowej części rzeki i od razu zostałem szybko poniesiony z prądem kilkadziesiąt metrów. Było to fajne uczucie. Wyszedłem na końcu wyspy i wróciłem do punktu początkowego. Miałem już drugi raz przejechać się na falach ale jakieś dwa kilometry dalej na wschodnim brzegu dostrzegłem miasto Czarnobyl. Pobiegłem tam. Rzekę przekroczyłem na wąskim kamiennym mostku przeznaczonym jedynie do użytku pieszego.
Szybko doszedłem do osławionego miasta. Nie wyglądało jak w rzeczywistości. Tam gdzie kończyły się zabudowania Wawy rozpoczynały się gruzy. Droga przez ich środek prowadziła do swoistej bramy (za którą znajdowała się elektrownia) złożonej z ruin trzech budynków/bloków. Te po bokach były zdezelowane ale jakoś się trzymały. Natomiast ze środkowego zostały jedynie dolne filary oraz trochę dachu na którym stała ciężarówka z przyczepą. Była to słynna ciężarówka, którą wywożono napromieniowane świeci dlatego sama stała się mocno radioaktywna. Postawiono ją w takim miejscu żeby nikt nie mógł się do niej dostać. Ja jednak miałem plan. Wszedłem na dach jednego z bocznych budynków, rozpędziłem się i ledwo, bo ledwo ale udało mi się dopaść dach środkowego piętrowca. Szczęśliwy obszedłem obskurny pojazd. Wszedłem do kabiny i postanowiłem zrobić sobie selfie a potem zdjęcie widoku z wnętrza kabiny. Jako, że było trochę ciemnawo w wozie to uznałem, iż dobrym pomysłem będzie odpalenie ciężarówki aby oświetlić i uświetnić zdjęcie palącymi się kontrolkami. O dziwo kluczyki były w stacyjce i o dziwo jeszcze bardziej grat zdołał odpalić natychmiastowo. Kadr do zdjęcia był epicki. Zardzewiałe i brudne wnętrze ciężarówki oraz świecące się lampki plus widok gruzów miasta za szybą był świetny. Postanowiłem jednak dodać coś jeszcze. Uznałem, że świetnym pomysłem będzie położenie nóg na desce rozdzielczej. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Tylko, że pchając giry do przodu nieumyślnie wrzuciłem jedną z nich bieg. Tir ruszył do przodu. Nim się zorientowałem co się dzieje już leciałem w dół razem z pojazdem. Ten zamiast wbić się w glebę upadł na kołach i ruszył dalej przed siebie. Oszołomiony upadkiem nie zdążyłem w porę zapanować nad pojazdem a ten jechał coraz dalej i coraz szybciej. Minął gruzy i wjechał do Warszawy. Akurat odbywał się festyn w który wjechałem. Chyba przejechałem kilka osób. W końcu zatrzymałem ciężarówkę. Naiwnie sądziłem, uda mi się wycofać tam skąd przyjechałem. Niestety przyczepa o coś zahaczyła i przewróciła się razem z tirem. Wyskoczyłem z pojazdu i zacząłem uciekać spacerkiem żeby nie wzbudzać podejrzeń. Udało się. Nikt mnie nie zauważył. Tak mi się przynajmniej wydawało. Mijałem gapiów biegnących na miejsce wypadku. Miałem coraz większe wyrzuty sumienia mimo tego nie zamierzałem przestać uciekać. Szedłem dalej.
W końcu natrafiłem na kościół. Wszedłem. Odbywała się właśnie msza która mnie nie interesowała. Udałem się za ołtarz do pomieszczenia w którym modlił się ksiądz. Wstał z klęcznika, podszedł do mnie i zaczął coś do mnie mówić. Zapomniałem co dokładnie ale chyba wyczuł moje zestresowanie. Gdy skończył powiedziałem tylko "Amen" i wyszedłem przeszywany wzrokiem przez księdza odprawiającego mszę i innych ludzi.
Postanowiłem wrócić do punktu początkowego nad Wisłę. Po drodze usłyszałem rozmowę gości w garniakach. Mówili, że znają już sprawcę wypadku ciężarówki. Na potwierdzenie ich słów na ekranie tabletu jednego z nich dostrzegłem nagranie z monitoringu. Pokazywało ono moją ucieczkę z miejsca wypadku. Przeszył mnie jeszcze większy strach przed konsekwencjami. Oddaliłem się pośpiesznie. Na wyspie, na Wiśle nie spotkałem nikogo. Zmieniła się również pogoda. Wcześniej było słonecznie teraz zaś na niebie panowały ciemne chmury. Poza tym od strony miasta usłyszałem strzały i wybuchy. A więc wybuchło powstanie. Szybko tam pobiegłem. Ujrzałem gąszcz dymu nad miastem i ślady niedawnych walk. Wszedłem do na wpół zniszczonego budynku. Stał tam jakiś gostek w mundurze. Wszystkim którzy chcieli pomóc dawał listy do dostarczenia. Wziąłem z jego ręki kilkadziesiąt listów tudzież kartek i poszedłem w stronę centrum. Spojrzałem na pierwszy list. Adres to jakaś długa nieznana mi ulica na "M". Nie wiedziałem gdzie to. Nic to, spytam po drodze. Przebiegłem przez trzy zniszczone kamienice. Na placu przez który musiałem przejść usłyszałem niemieckie rozkazy. Szybko się schowałem za jakimś murkiem. Kilka metrów ode mnie przejechał czołg wraz z kilkunastoma żołnierzami na pancerzu. Odetchnąłem z ulgą. Po chwili zobaczyłem młodego chłopaka błąkającego się po ruinach. Bojąc się, że niemiaszki go dostrzegą przywołałem go do siebie. Usadziłem go obok siebie i kazałem być cicho dopóki nie będzie bezpiecznie. Żeby miał się w tym czasie czym zająć pokazałem mu listy. Ten krzyknął z niedowierzaniem "ŁoŁ jesteś listonoszem?" Miejscówka była spalona. Prawie natychmiast przybiegł blondyn w niemieckim mundurze. Zaczął nam grozić bronią. Zacząłem z nim na spokojnie rozmawiać próbując jakoś wybrnąć z nieciekawej sytuacji. Może dałoby się z nim jakoś dogadać ale przyszli jego koledzy którzy kazali mu nas zastrzelić. Zrezygnowany powiedziałem mu żeby zadał szybką śmierć po czym pochyliłem głowę. Dokładnie w tym momencie padł strzał.
Widziałem tylko biel. Poczułem jak padam na ziemię. Przez kilka sekund nie czułem ani nie słyszałem niczego. Pomyślałem "Czy to już koniec?" Jednak po chwili zacząłem odzyskiwać wzrok. Leżałem na gruzach. Okazało się, że przez to, iż pochyliłem głowę kula zdołała mnie jedynie lekko zranić. Zobaczyłem żywiołową strzelaninę pomiędzy Niemcami a powstańcami którzy przybyli nas uratować. Obok mnie leżał dzieciak z postrzelonym brzuchem. Żył. Strzelanina przerodziła się w walkę wręcz. Dołączyłem do kompanów. Pomimo naparzanki dostrzegłem zbliżających się w naszą stronę tłum Azteków czy innych Indian. Nie mieli wobec nas dobrych zamiarów. Krzyknąłem "Brać broń i ratuj się kto może" Ja złapałem leżącą na ziemi katanę oraz butelkę wody. Zacząłem biec w stronę rzeczki. Za mną jak jeden mąż pośpieszyli Niemcy i Polacy. Przyszło mi na myśl, że czuję się jak Jack Sparrow w drugiej części Piratów z Karaibów. Dobiegliśmy w końcu do kilkunastometrowego wodospadu. Indianie byli już tylko kilka metrów od nas Bez zastanowienia skoczyliśmy. Na szczęście nasi oprawcy zostali na górze. Po otrząśnięciu się po upadku wzięliśmy pozostałych niemiaszków do niewoli. Postanowiliśmy coś przekąsić. Rozstawiliśmy swoje żarcie obok stołu świętujących coś przyjaźnie do nas nastawionych Indian. Podzieliłem się z nimi naszym jedzonkiem w zamian on dali nam trochę swojego. Zagadałem do ładnej Indianki pytając co świętują. Odpowiedziała, że dziś jest święto zmian, zmiany są dobre, zmiany są potrzebne, zmiany nadchodzą.
Z miejsca w którym siedzieli przy kamiennym stole rozpościerał się widok na bezkresną pustynie, znów świeciło słońce. Nie wiadomo skąd pojawili się na niej dziewiętnastowieczni Redcoats'si oraz Francuscy żołnierze z tegoż samego okresu. Toczyli ze sobą chaotyczne potyczki. Wskoczyłem na konia wyjąłem katanę z pochwy i pojechałem wspomóc tych drugich.
Podczas beztroskiego siekania angoli sen uległ spłyceniu. Zrozumiałem, że wypadek w ciężarówce był snem więc na szczęście nie ma się czym przejmować. Jednak obecny sen nadal był nieświadomy i takim pozostał do samego zbliżającego się końca. Po pokonaniu brytoli wróciłem do powstańców. Trwał pogrzeb dzieciaka postrzelonego w brzuch. Kilka osób podpaliło pokaźnych rozmiarów stos pod trumną. Patrzyłem na płomienie...
Bardzo długi sen.
Dlaczego intuicja podpowiada mi, że z tego koszmaru już się nie obudzę? Bo wcale jeszcze nie poszedłem spać a koszmar dopadł mnie na jawie.
