27-06-2019, 20:22
Przebywałam w małym domku zbudowanym na planie kwadratu, prawdopodobnie na wsi. Wokół było ogrodzone podwórko, porośnięte soczyście zieloną trawą. W środku przebywali moi rodzice, babcia i chyba jeszcze kilka osób z rodziny. Nie widziałam prawie nikogo bezpośrednio, albo słyszałam przez ściany ich głosy, albo miałam po prostu wiedzę, że dana osoba przebywa w tym domu. Wyszłam na zewnątrz, stąd dom wydawał się mniejszy, prawie jak rodzaj makiety, scenografii. Pas trawy z każdej strony domu miał około dwóch metrów szerokości.
Chodziłam wokół domu rozmyślając, od czasu do czasu ktoś z przebywających w środku o coś mnie zapytał, wówczas odpowiadałam. Głos mógł swobodnie przenikać przez ściany, nie stanowiło to problemu. Co jakiś czas ziemia pod moimi stopami uginała się i zapadała, jeśli patrzyłam w dół, widziałam, że zrobiona jest ona z gumy i gąbek jak w sali zabaw dla dzieci. Czułam pewną nierealność otoczenia, ale nie doprowadziło to do zyskania świadmości.
=================================================================
Znajdowałam się w jakby nie do końca wygenerowanym otoczeniu.
# Takie coś w rodzaju tego z intro do Borderlands 2, pustkowie pod pustym niebem
Błąkałam się między wzgórzami i stertami złomu. Natknęłam się w końcu na mojego wroga - tutaj według fabuły nie był moim wrogiem - który zaczął mi mówić o spotkaniach koła naukowego i projektach, które będziemy robić w najbliższym czasie. Miałam odczucie, że jednocześnie jest to koło naukowe, do którego ja i on swego czasu należeliśmy i jednocześnie klub z Jaskini Nerdów. Kilka osób, o których w trakcie rozmowy z Tutaj-Nie-Wrogiem pomyślałam, wydało mi się zlepkiem kilku znanych w rzeczywistości osób.
Poszłam za Tutaj-Nie-Wrogiem do pomieszczenia, przywodzącego na myśl salon. To było jak przeskok, nie zarejestrowałam momentu wejścia do budynku. Po prostu nagle znaleźliśmy się w tym pokoju, ja siedziałam na fotelu, Tutaj-Nie-Wróg stał z tyłu, wspierając się o oparcie. Nie widziałam go, patrzyłam głównie na podłogę. Zauważyłam, że całe pomieszczenie zajmuje brązowy dywan we wzory, podłoga była nim szczelnie przykryta, krawędzie dotykały każdej ściany. Przed sobą miałam ekran zawieszony na ścianie, coś w rodzaju ekranu tych współczesnych płaskich telewizorów o dużych przekątnych. To było coś w rodzaju konsoli Linuxa, na podłodze pod ścianą, pod tym ekranem, stało małe urządzenie zawierające klawiaturę i przyciski do kontroli tego ekranu.
Tutaj-Nie-Wróg spytał mnie, czy teraz zamierzam zrobić to, co miałam do zrobienia i wysłać te formularze. Przytaknęłam i spróbowałam sięgnąć do tego urządzenia pod ścianą. Z fotela było niewygodnie się tak schylać, zatem zsunęłam się i uklękłam na podłodze. Zaczęłam pisać coś na tej klawiaturze. Miałam wiedzę o tym, że te formularze można wysyłać na dwa sposoby, jeden oficjalny, drugi nie i że nigdy wcześniej nie miałam możliwości robić tego oficjalnie. Tutaj-Nie-Wróg spytał mnie o to i czy w końcu to zrobię. Zdziwił się, kiedy okazało się, że nie. Wyjaśniłam mu, że tym razem jeszcze nie, bo pociągnie to za sobą trochę konsekwencji, których na razie nie chciałam przyjąć i zrobię na razie tak jak wcześniej.
# Tu już się budziłam, nie miałam wiedzy, jakie to byłyby konsekwencje.
Chodziłam wokół domu rozmyślając, od czasu do czasu ktoś z przebywających w środku o coś mnie zapytał, wówczas odpowiadałam. Głos mógł swobodnie przenikać przez ściany, nie stanowiło to problemu. Co jakiś czas ziemia pod moimi stopami uginała się i zapadała, jeśli patrzyłam w dół, widziałam, że zrobiona jest ona z gumy i gąbek jak w sali zabaw dla dzieci. Czułam pewną nierealność otoczenia, ale nie doprowadziło to do zyskania świadmości.
=================================================================
Znajdowałam się w jakby nie do końca wygenerowanym otoczeniu.
# Takie coś w rodzaju tego z intro do Borderlands 2, pustkowie pod pustym niebem
Błąkałam się między wzgórzami i stertami złomu. Natknęłam się w końcu na mojego wroga - tutaj według fabuły nie był moim wrogiem - który zaczął mi mówić o spotkaniach koła naukowego i projektach, które będziemy robić w najbliższym czasie. Miałam odczucie, że jednocześnie jest to koło naukowe, do którego ja i on swego czasu należeliśmy i jednocześnie klub z Jaskini Nerdów. Kilka osób, o których w trakcie rozmowy z Tutaj-Nie-Wrogiem pomyślałam, wydało mi się zlepkiem kilku znanych w rzeczywistości osób.
Poszłam za Tutaj-Nie-Wrogiem do pomieszczenia, przywodzącego na myśl salon. To było jak przeskok, nie zarejestrowałam momentu wejścia do budynku. Po prostu nagle znaleźliśmy się w tym pokoju, ja siedziałam na fotelu, Tutaj-Nie-Wróg stał z tyłu, wspierając się o oparcie. Nie widziałam go, patrzyłam głównie na podłogę. Zauważyłam, że całe pomieszczenie zajmuje brązowy dywan we wzory, podłoga była nim szczelnie przykryta, krawędzie dotykały każdej ściany. Przed sobą miałam ekran zawieszony na ścianie, coś w rodzaju ekranu tych współczesnych płaskich telewizorów o dużych przekątnych. To było coś w rodzaju konsoli Linuxa, na podłodze pod ścianą, pod tym ekranem, stało małe urządzenie zawierające klawiaturę i przyciski do kontroli tego ekranu.
Tutaj-Nie-Wróg spytał mnie, czy teraz zamierzam zrobić to, co miałam do zrobienia i wysłać te formularze. Przytaknęłam i spróbowałam sięgnąć do tego urządzenia pod ścianą. Z fotela było niewygodnie się tak schylać, zatem zsunęłam się i uklękłam na podłodze. Zaczęłam pisać coś na tej klawiaturze. Miałam wiedzę o tym, że te formularze można wysyłać na dwa sposoby, jeden oficjalny, drugi nie i że nigdy wcześniej nie miałam możliwości robić tego oficjalnie. Tutaj-Nie-Wróg spytał mnie o to i czy w końcu to zrobię. Zdziwił się, kiedy okazało się, że nie. Wyjaśniłam mu, że tym razem jeszcze nie, bo pociągnie to za sobą trochę konsekwencji, których na razie nie chciałam przyjąć i zrobię na razie tak jak wcześniej.
# Tu już się budziłam, nie miałam wiedzy, jakie to byłyby konsekwencje.
