Od zera do Dominika Cobba

[Rebeliusz]

(06-06-2019, 17:23 )incestus napisał(a): Przy WBTB mogłeś wykorzystać tętnienie jako kotwicę. 

  Raczej nie gdyż skronie pulsowały mi tak intensywnie jakbym właśnie przebiegł kilka kilometrów. Zapamiętałem to jako nie subtelne ruchy a jak dudnienie młota pneumatycznego.


13-14.06.2K19
Czas snu ok. 3+7h


1) Ogólnie w tym śnie nie było niczego ciekawego ,nie wartego czasu na pisanie przeze mnie i czytanie przez was ,oprócz tego ,że się zesrałem w czasie lekcji. A ,że sen był nieświadomy to było to bardzo traumatyczne przeżycie gdyż myślałem ,iż dzieje się to naprawdę. Prawdopodobnie mózg podchwycił taki he he gówniany pomysł na sen z książki którą czytałem w tamtym dniu a gdzie była dość podobna scena.


14-15.06.2K19
Czas snu ok. 8h


1) Noc. Podszedłem do kolegi rozmawiającego ze swoją blond dziewczyną bądź przyjaciółką. Stali oni na szerokim chodniku obok zamkniętego o tej porze kiosku zasłoniętego brudno zielonymi ,pordzewiałymi kratami. Przywitałem się i podałem memu znajomemu smoliście czarny pistolet. Powiedziałem żeby mnie zastrzelił. Spytał dlaczego chcę się zabić. Nie był ani zaskoczony ani przestraszony ,po prostu chciał w znać powód. Dziewczyna obok tak samo. Wyjaśniłem mu pokrótce w dwóch zdaniach ,nie pamiętam co dokładnie. Ten odrzekł tylko suche "okej" po czym wyciągnął rękę dzierżącą broń w stronę mej skroni i nacisnął spust. Wszystko zadziało się w ułamku sekundy ale usłyszałem huk wystrzału i poczułem śrut wdzierający mi się obok ucha do mózgu ,przecinający kolejne zwoje po czym wylatujący z tyłu mej głowy. Upadłem do tyłu. Pędzący metal urwał mi jakąś jedną trzecią tyłu i prawego boku głowy. Czułem we łbie ziejącą dziurę. Jednak zamiast przekręcić się na drugą stronę wstałem po chwili leżenia i otrzepałem się z piachu. Nie pamiętam o czym myślałem ale zrobiłem TR'a ,który wyszedł negatywnie ,jakbym miał nos zatkany katarem. 
  Kolega powiedział ,że pora ruszać. Zacząłem za nim biec wraz z dziewczyną. W pewnym momencie przebiegaliśmy w pobliżu niewielkiego portu. Właśnie z jednego z drewnianych galeonów wysiadała chmara dzieciuchów. Nie wiem czy aby utorować sobie pomiędzy nimi drogę czy ,żeby je po prostu nastraszyć obróciłem głowę dziurą w ich stronę i zacząłem krzyczeć. Przedszkole gdy tylko mnie zobaczyło poczęło wrzeszczeć ze strachu i biegać we wszystkie strony w bezładzie. Pobiegłem dalej.
(...)
  Znaleźliśmy się obok jakiejś góry na pustyni otoczonej płotem obok drogi.

  Coś podobnego do tego ,tylko mniej pomarańczowa. Była bardziej w kolorze piaskowca.
  Spytałem się kogoś ,chyba tego kolegi co wcześniej ,dlaczego nie umarłem skoro palnął mi w łeb. Ten zaczął gadać o jakimś czasie przejściowym czterdziestu dni potem jeszcze coś tam trzydzieści. Nie bardzo kumałem o czym on pieprzy ale zrozumiałem ,że jeszcze trochę pochodzę po ziemi zanim ostatecznie kopnę w kalendarz. 
(...)
  Biegliśmy po mieście a raczej jakimś rozległym placu. Przypominał plac Piłsudskiego w Wawie. Na środku stało coś podobnego do grobu nieznanego żołnierza ,lecz bardziej zdobne. Ktoś a była nas już większa grupka ,powiedział mi ,że jest to wejście do jakiegoś podziemnego pomnika coś tam upamiętniającego. W pierwszej chwili chciałem tam zejść jednakże ze środka tego czegoś wydobywał się nieprzerwanie duży strumień wody. Po chwili wszyscy staliśmy najpierw po kostki a potem po kolana w wodzie. Trzeba było zmykać.
(...) 
  Usadowiliśmy się ,ja ,mój brat ,matka ,babcia ,kolega i może ktoś jeszcze ,na dachu niewielkiego sześciennego budyneczku zrobionego z piaskowca.

  Ów domeczek zbudowany był na porośniętym trawą lekkim wzniesieniu a okalała je droga szybkiego ruchu. Siedzieliśmy na leżakach racząc się zimnymi drinkami w świetle gorącego słońca podczas gry w karty. Rozmawialiśmy ,śmialiśmy się aż nagle naszła mnie myśl ,że może jest to sen. Zacisnąłem palce na nozdrzach i wziąłem głęboki ,niczym niezmącony wdech jakbym właśnie wynurzył się po długim pobycie pod wodą. Oznajmiłem wszystkim "Słuchajcie to jest sen ,patrzcie". Wziąłem krótki rozbieg po czym wyskoczyłem z dachu i spadłem na ulicę pełną rozpędzonych maszyn. O dziwo ,żadna mnie nie trafiła jednak nie chciałem wieńczyć skoku bez puenty. Skoczyłem pod najbliższy rozpędzony samochód i poszybowałem kilka metrów do przodu. Przeżyłem.
(...)
  Przenieśliśmy się do pokoju podobnego do tego z domu babci. Nadal byliśmy w świetnych humorach. Nagle do okna przykleiła się pomarańczowa dziewczyna z białymi pasami na policzkach. Zdziwiło mnie jak ona tu wlazła w końcu byliśmy na dziewiątym piętrze. Z rozmyślań wyrwał mnie jej przeraźliwy krzyk "Pająki uciekajcie!". Po chwili znikła. Do szyby przykleiło się coś brązowego. Pomyślałem ,że to może być kawałek pająkowego ciała. Jak na zawołanie okno powiększyło się kilka razy i przesunęło tak ,że było centralnie przed nami. Wszystko zmieniło się tak ,że siedzieliśmy teraz w kinie a za ekran robiło okno do którego przyklejony był ogromny włochaty ptasznik kombinujący jak się do nas dostać. Wszyscy zaczęli panicznie krzyczeć. Tylko ja zachowałem zimną krew złapałem za pilot i zmieniłem kanał. Naszym oczom ukazał się piękny ,wielki ,płynący nieśpiesznie ,majestatyczny płetwal błękitny. Patrzyliśmy przez chwilę na ten cud natury. Zauważyłem prawie w ostatniej chwili ,że szyba ekranu pęka od oceanicznej masy wody jaka na niego napiera. W końcu szkło pękło i do naszej sali zaczął wlewać się strumień wody ,który niechybnie by nas zalał. Na szczęście już miałem w rękach pilota.
 
  Ponownie zmieniłem kanał. Ukazał nam się krajobraz podbiegunowy. Na tafli lodu pokrytej gęstym śniegiem chodziły niedźwiedzie polarne. W oddali majaczyły jakieś góry lodowe. Jednak tym co najbardziej przykuło naszą uwagę była niewielkich rozmiarów dziura w lodzie ,mająca kilka na kilkanaście metrów. Z wody przed nami wyskakiwały foki oraz delfiny. Robiły w powietrzu zmyślne figury akrobatyczne ochlapując nas lodowatą wodą ,po czym spadały niesione siłą grawitacji. Na koniec wpadały do wody i po chwili znów się pojawiały w powietrzu...


Obudziłem się bardzo szczęśliwy. Niestety nie zapamiętałem wszystkiego z tego snu. Wiele widzę jak za mgłą i czuję ,że już raczej nie odzyskam tych wspomnień a przydałyby się gdyż nie mam pewności czy to był świadomy sen. Niby zrobiłem TR i wszystko wygląda na pierwszy rzut oka prosto ale zaraz po obudzeniu się miałem całkowita pewność ,że był to tylko sen o LD. Teraz natomiast po długich rozmyślaniach mam mętlik w głowie. Możliwe ,że część była LD a reszta snem o LD. Możliwe też ,że wszystko było LD'ekiem ale wspomnienia zacierają świadomość. 
  Pamiętam ,że gdy biegłem by skoczyć pod samochody miałem przez chwilę lekkie wątpliwości czy aby najlepszą rzeczą jest próbować się zabić ,może powtórzyć TR ale nie było już odwrotu poza tym byłem podekscytowany. 
  Przydałyby się utracone wspomnienia do lepszej oceny sytuacji. Obecnie mam mętlik w głowie.