07-04-2019, 22:01
# Znów tylko urywki z kilku dni
Siedziałam w jakimś Matriksie, wraz z grupą agentów, gość w stylu tych z "Procesu" Kafki, ubranych na czarno, melancholijnie smutnych. Próbowałam jakoś przebić się telepatycznie do nieco głębszej warstwy tej rzeczywistości. Dostałam się w końcu do części kodu tego domniemanego Matrixa. Po wprowadzeniu kilku zmian, przeciągnęłam jakoś kopię tego na "powierzchnię" rzeczywistości.
Obok mnie pojawiło się wiadro wypełnione białą cieczą, podobną do rozcieńczonego mleka. Przyniosłam to do jednego z agentów, żeby mu pokazać. Mężczyzna okazał niewielkie zainteresowanie, bardziej przyglądał się w ponurej zadumie, jak ja pochylam się nad powierzchnią cieczy, badając, czy przypadkiem nie pojawiają się w niej jakieś stałe zanieczyszczenia. Bardzo nie chciałam, żeby tak się stało.
=================================================================
Znajdowałam się w szkole podstawowej, do której kiedyś chodziłam. Miałam świadomość, że w tym czasie przebywają tam jeszcze moja matka i siostra. Kręciłam się po korytarzu na piętrze. W którymś momencie zaczęłam robić coś takiego, że łapałam się rękami za parapet, opierając się stopami o ścianę, niejako wisząc na niej. Na nieskończenie krótką chwilę mogłam puścić ręce, odskoczyć jakoś do tyłu, zrobić obrót w powietrzu i znów się chwycić, pół metra dalej. W ten sposób zaczęłam przemieszczać się wzdłuż ściany korytarza. Pomyślałam coś o tym, że teraz jestem lepsza niż gość w Assassin's Creed. Od strony zwężenia korytarza nadeszła moja matka, zaraz potem od drugiej strony, od schodów, siostra. Trochę poszpanowałam swoimi możliwościami, potem przyszła mi do głowy inna rzecz. Stanęłam na środku korytarza i podskoczyłam. Zdołałam jakość odbić się tak wysoko, że dotknęłam palcami sufitu. Powtórzyłam to jeszcze kilka razy, również z powodzeniem. Poczułam się z tym dziwnie, coś się nie zgadzało. Czy sufit był niżej niż zapamiętałam z przeszłości? Czy to naprawdę powinno być takie łatwe? Im więcej razy to powtarzałam, tym bardziej nie byłam pewna, co jest nie tak.
# Nie uświadomiłam się od tego, niestety... :/
=================================================================
Byłam chyba nieco młodsza niż w realu. Znajdowałam się na ogrodzonym z wielu stron dziedzińcu, w pobliżu otoczonego murem zbiornika wodnego. Ja i towarzyszące mi dziewczęta podchodziłyśmy do tego zbiornika, ja w którymś momencie zauważyłam, że w ciemnej wodzie unoszą się kawałki musli. Starałam się robić coś, żeby jak najbardziej zagęścić to w pobliżu tej krawędzi zbiornika, do której miałyśmy dostęp.
Poczułam, że coś jest nie tak. Jakoś przypomniałam sobie, że przecież wcześniej uczestniczyłam w dziwnym rytuale. Odeszłam do względnie spokojnego miejsca i rozebrałam się od pasa w górę. Tak jak myślałam, byłam cała pokryta wbitymi w skórę szpilkami jak laleczka voodoo. Na szczęście nie były zbyt głęboko. Powoli zaczęłam to z siebie wyciągać, w wielu przypadkach powodowało to pojawienie się pojedynczych kropelek krwi. Podczas tej operacji byłam bardzo spokojna, nie bałam się, nie robiło to na mnie większego wrażenia.
Siedziałam w jakimś Matriksie, wraz z grupą agentów, gość w stylu tych z "Procesu" Kafki, ubranych na czarno, melancholijnie smutnych. Próbowałam jakoś przebić się telepatycznie do nieco głębszej warstwy tej rzeczywistości. Dostałam się w końcu do części kodu tego domniemanego Matrixa. Po wprowadzeniu kilku zmian, przeciągnęłam jakoś kopię tego na "powierzchnię" rzeczywistości.
Obok mnie pojawiło się wiadro wypełnione białą cieczą, podobną do rozcieńczonego mleka. Przyniosłam to do jednego z agentów, żeby mu pokazać. Mężczyzna okazał niewielkie zainteresowanie, bardziej przyglądał się w ponurej zadumie, jak ja pochylam się nad powierzchnią cieczy, badając, czy przypadkiem nie pojawiają się w niej jakieś stałe zanieczyszczenia. Bardzo nie chciałam, żeby tak się stało.
=================================================================
Znajdowałam się w szkole podstawowej, do której kiedyś chodziłam. Miałam świadomość, że w tym czasie przebywają tam jeszcze moja matka i siostra. Kręciłam się po korytarzu na piętrze. W którymś momencie zaczęłam robić coś takiego, że łapałam się rękami za parapet, opierając się stopami o ścianę, niejako wisząc na niej. Na nieskończenie krótką chwilę mogłam puścić ręce, odskoczyć jakoś do tyłu, zrobić obrót w powietrzu i znów się chwycić, pół metra dalej. W ten sposób zaczęłam przemieszczać się wzdłuż ściany korytarza. Pomyślałam coś o tym, że teraz jestem lepsza niż gość w Assassin's Creed. Od strony zwężenia korytarza nadeszła moja matka, zaraz potem od drugiej strony, od schodów, siostra. Trochę poszpanowałam swoimi możliwościami, potem przyszła mi do głowy inna rzecz. Stanęłam na środku korytarza i podskoczyłam. Zdołałam jakość odbić się tak wysoko, że dotknęłam palcami sufitu. Powtórzyłam to jeszcze kilka razy, również z powodzeniem. Poczułam się z tym dziwnie, coś się nie zgadzało. Czy sufit był niżej niż zapamiętałam z przeszłości? Czy to naprawdę powinno być takie łatwe? Im więcej razy to powtarzałam, tym bardziej nie byłam pewna, co jest nie tak.
# Nie uświadomiłam się od tego, niestety... :/
=================================================================
Byłam chyba nieco młodsza niż w realu. Znajdowałam się na ogrodzonym z wielu stron dziedzińcu, w pobliżu otoczonego murem zbiornika wodnego. Ja i towarzyszące mi dziewczęta podchodziłyśmy do tego zbiornika, ja w którymś momencie zauważyłam, że w ciemnej wodzie unoszą się kawałki musli. Starałam się robić coś, żeby jak najbardziej zagęścić to w pobliżu tej krawędzi zbiornika, do której miałyśmy dostęp.
Poczułam, że coś jest nie tak. Jakoś przypomniałam sobie, że przecież wcześniej uczestniczyłam w dziwnym rytuale. Odeszłam do względnie spokojnego miejsca i rozebrałam się od pasa w górę. Tak jak myślałam, byłam cała pokryta wbitymi w skórę szpilkami jak laleczka voodoo. Na szczęście nie były zbyt głęboko. Powoli zaczęłam to z siebie wyciągać, w wielu przypadkach powodowało to pojawienie się pojedynczych kropelek krwi. Podczas tej operacji byłam bardzo spokojna, nie bałam się, nie robiło to na mnie większego wrażenia.
