17-01-2019, 12:20
Było słoneczne lato. Wyszedłem z klatki schodowej na zewnątrz. Wspominałem, że tam na trawniku przy ulicy była szopa, a teraz już jej nie ma (w rzeczywistości nigdy tam nie było szopy). Weszła do niej mała dziewczynka.
Biegłem lub leciałem wokół ścian wąskimi korytarzykami, ledwo się tam mieściłem. We wnęce stały na parapecie zielone rośliny. Miały oczy i mówiły do mnie. Były bardzo szczęśliwe, że ktoś się zjawił. Prosiły, abym je uwolnił. Chciały chodzić i latać tak jak ludzie. Ale gdy dowiedziały, że nie jestem w stanie im pomóc stały się złe i mnie wyzywały. Szybko opuściłem to miejsce.
Znalazłem się w dużej sali. Byłem obserwatorem. Wszystko tam było czarne jak po pożarze. W rzędzie stało kilka szafek czy budek. W nich siedzieli policjanci jak zakonnicy zamykający się na lata, którzy już dawno zostali zwolnieni, ale obstawali przy swoim, że będą nie wyjdą stamtąd. Jeden z nich był młodszy miał czarne włosy. Właśnie przyszedł i oznajmił, że dziś jest dzień bez herbaty. Bo oni mieli dzień z herbatą co dwa dni. No, ale przecież mogą sobie zalać tą zepsutą już wodą, która została. Przyszła dziewczyna do niego. On miał ostatnią budkę. Pokazało się jego wspomnienie. Dziewczyna pyta się jego, że jak on jest informatykiem, to pewnie już zarabia bardzo dużo. On nie odpowiada, ukrywa, że robi co innego. Potem poszedł na rozmowę z policją. Przy wychodzeniu niby przez przypadek upadło mu jakieś urządzenie podobne do odtwarzacza mp3 ze słuchawkami, będące identyfikatorem, i książka. Podniósł oba przedmioty. Dziewczyna czekała na niego przed drzwiami. Teraz wszedłem do jego budki. Dziewczyna była związana sznurem i siedziała w pudełku, on ją całował. Dziwne, że się zmieściła w takim malutkim pudełku, może wchodząc do nie go się pomniejszyła? Krzyknąłem, że on ją tu przetrzymuje. Została uwolniona, a ten policjant zamknięty. Wyszliśmy na zewnątrz z tej szopy czy co to było. Ona miała iść do domu. Chciałem iść z nią, ale nie chyba nie chciała.
Teraz jest przeskok do innego miejsca, ale nie wiem czy to dobra kolejność, bo jakby się to działo jednocześnie. Jest noc hallowenowa w przyszłości. Było by zupełnie ciemno, gdyby nie złote światło latarń. Idę, gdzieś na mieście chodnikiem przy ulicy. Może to kontynuacja snu z poprzedniej nocy? Dużo ludzi chodzi. Przechodzę przez ulicę i robi się pusto i cicho. Wchodzę na plac między blokami. Zauważam jakichś ludzi. Są poprzebierani w pomarańczowe materiały jak w prześcieradła. Są przezroczyści, więc wiem już, że to duchy. Niektóre postacie mają długie dzioby. Wiem, że nie są przyjacielsko nastawieni. Chcę uciec. Unoszę się na wysokość budynku. Oni lecą za mną. Opadam i uciekam. Oni chyba nie mogą wychodzić poza granice tego placu.
Jest trochę jaśniejszy dzień. Idę z tą dziewczyną. Mamy udać się na inną planetę. Kierujemy się w stronę unoszącej się w powietrzu wysepki i wchodzimy po schodach. Ostatnio wiele takich wybudowano. Znajdują się w nich teleportery. W ciemnym kącie siedzi obcy z innego świata, chyba ona, jest stara. Nie widać jej za bardzo, ale mam wrażenie, że jest połączeniem pająka i grzyba. Pilnuje urządzenia. Najpierw przechodzi dziewczyna. Teleporter wygląda jak jakaś prasownica czy magiel. Z tej strony wydaje się, że człowiek będzie sprasowany tą rolką, ale tak na prawdę robi się cienki tylko na chwilę i od razu przenoszony jest w inne miejsce. Teraz ja idę. Kładę się na brzuchu, najpierw wchodzi głowa. Mam jakieś problemy i się cofam. Ta kosmitka wstaje i mówi, że musi mi odgryźć koniuszek prawego ucha, bo się klinuje. Się trochę przestraszyłem, nie chcę. Nagle jestem na dachu wysokiego budynku. Są tam inni. Jest znowu ciemno. Obserwuję jak w betonie formują się oczy. To chyba ja się teleportuję, jakoś powoli. Przychodzi mama z czajnikiem i polewa je wrzącą wodą. Krzyczę na nią co ona robi? Odpowiada, że mogłem przecież powiedzieć i odchodzi. Chyba nic się nie stało, oczy były jeszcze pokryte cienką warstwą betonu. Nagle słychać głośne "pop" i całe ciało wyskakuje i staje na nogi. Ja czy ten ktoś kogo przyteleportowało bierze głośny wdech. Mówi, że trochę go zabolało w klatce piersiowej, za długo w tym miejscu był pomiędzy tymi rolkami prasująco teleportacyjnymi. Jest zadowolony.
Biegłem lub leciałem wokół ścian wąskimi korytarzykami, ledwo się tam mieściłem. We wnęce stały na parapecie zielone rośliny. Miały oczy i mówiły do mnie. Były bardzo szczęśliwe, że ktoś się zjawił. Prosiły, abym je uwolnił. Chciały chodzić i latać tak jak ludzie. Ale gdy dowiedziały, że nie jestem w stanie im pomóc stały się złe i mnie wyzywały. Szybko opuściłem to miejsce.
Znalazłem się w dużej sali. Byłem obserwatorem. Wszystko tam było czarne jak po pożarze. W rzędzie stało kilka szafek czy budek. W nich siedzieli policjanci jak zakonnicy zamykający się na lata, którzy już dawno zostali zwolnieni, ale obstawali przy swoim, że będą nie wyjdą stamtąd. Jeden z nich był młodszy miał czarne włosy. Właśnie przyszedł i oznajmił, że dziś jest dzień bez herbaty. Bo oni mieli dzień z herbatą co dwa dni. No, ale przecież mogą sobie zalać tą zepsutą już wodą, która została. Przyszła dziewczyna do niego. On miał ostatnią budkę. Pokazało się jego wspomnienie. Dziewczyna pyta się jego, że jak on jest informatykiem, to pewnie już zarabia bardzo dużo. On nie odpowiada, ukrywa, że robi co innego. Potem poszedł na rozmowę z policją. Przy wychodzeniu niby przez przypadek upadło mu jakieś urządzenie podobne do odtwarzacza mp3 ze słuchawkami, będące identyfikatorem, i książka. Podniósł oba przedmioty. Dziewczyna czekała na niego przed drzwiami. Teraz wszedłem do jego budki. Dziewczyna była związana sznurem i siedziała w pudełku, on ją całował. Dziwne, że się zmieściła w takim malutkim pudełku, może wchodząc do nie go się pomniejszyła? Krzyknąłem, że on ją tu przetrzymuje. Została uwolniona, a ten policjant zamknięty. Wyszliśmy na zewnątrz z tej szopy czy co to było. Ona miała iść do domu. Chciałem iść z nią, ale nie chyba nie chciała.
Teraz jest przeskok do innego miejsca, ale nie wiem czy to dobra kolejność, bo jakby się to działo jednocześnie. Jest noc hallowenowa w przyszłości. Było by zupełnie ciemno, gdyby nie złote światło latarń. Idę, gdzieś na mieście chodnikiem przy ulicy. Może to kontynuacja snu z poprzedniej nocy? Dużo ludzi chodzi. Przechodzę przez ulicę i robi się pusto i cicho. Wchodzę na plac między blokami. Zauważam jakichś ludzi. Są poprzebierani w pomarańczowe materiały jak w prześcieradła. Są przezroczyści, więc wiem już, że to duchy. Niektóre postacie mają długie dzioby. Wiem, że nie są przyjacielsko nastawieni. Chcę uciec. Unoszę się na wysokość budynku. Oni lecą za mną. Opadam i uciekam. Oni chyba nie mogą wychodzić poza granice tego placu.
Jest trochę jaśniejszy dzień. Idę z tą dziewczyną. Mamy udać się na inną planetę. Kierujemy się w stronę unoszącej się w powietrzu wysepki i wchodzimy po schodach. Ostatnio wiele takich wybudowano. Znajdują się w nich teleportery. W ciemnym kącie siedzi obcy z innego świata, chyba ona, jest stara. Nie widać jej za bardzo, ale mam wrażenie, że jest połączeniem pająka i grzyba. Pilnuje urządzenia. Najpierw przechodzi dziewczyna. Teleporter wygląda jak jakaś prasownica czy magiel. Z tej strony wydaje się, że człowiek będzie sprasowany tą rolką, ale tak na prawdę robi się cienki tylko na chwilę i od razu przenoszony jest w inne miejsce. Teraz ja idę. Kładę się na brzuchu, najpierw wchodzi głowa. Mam jakieś problemy i się cofam. Ta kosmitka wstaje i mówi, że musi mi odgryźć koniuszek prawego ucha, bo się klinuje. Się trochę przestraszyłem, nie chcę. Nagle jestem na dachu wysokiego budynku. Są tam inni. Jest znowu ciemno. Obserwuję jak w betonie formują się oczy. To chyba ja się teleportuję, jakoś powoli. Przychodzi mama z czajnikiem i polewa je wrzącą wodą. Krzyczę na nią co ona robi? Odpowiada, że mogłem przecież powiedzieć i odchodzi. Chyba nic się nie stało, oczy były jeszcze pokryte cienką warstwą betonu. Nagle słychać głośne "pop" i całe ciało wyskakuje i staje na nogi. Ja czy ten ktoś kogo przyteleportowało bierze głośny wdech. Mówi, że trochę go zabolało w klatce piersiowej, za długo w tym miejscu był pomiędzy tymi rolkami prasująco teleportacyjnymi. Jest zadowolony.
