Codziennie nieudana autosugestia

[Isabela]

Od najmłodszych lat otoczenie podawało mi sugestię, że jestem inna, a zatem gorsza. Mam przez to bardzo niskie poczucie własnej wartości, choć często wywyższam się ponad innych. Marzenia o tym, żeby mieć partnera, przyjaciół, rodzinę są dla mnie równie nierealne jak "chcę być księżniczką" albo "chcę hodować jednorożce". Ten sam poziom. W tej chwili nie jestem już w stanie uwierzyć w coś innego, to negatywne podejście jest tak mocno utrwalone.

Nie wierzę, że da się mnie kochać, czy chociaż lubić. Nawet, jak ktoś życzliwie się do mnie odnosi, ja odbieram to jako jakiś podstęp, fałszywość, i podświadomie dążę do zniszczenia powstającej relacji. W związku z tym jestem skazana na wieczną samotność. To pierwotny stan każdego człowieka, każdej duszy. Na początku bowiem istniało (istnieje?) tylko jedno "ja", które potem rozszczepia się na tysiące drobnych cząstek, tysiące zjawisk, odrębnych bytów. I jeśli nie jestem w stanie poczuć się komfortowo w izolacji od wszelkich bodźców, to nigdy nie będę szczęśliwa. Zawsze będę szukać jakiegoś drugiego "ja", które wypełni moją pustkę. Na razie szukam go wyłącznie w Internecie.

Potrzeba posiadania potomstwa bierze się stąd, że człowiek wierzy, że jedynie dziecko może sprawić, że w końcu poczuje się kochany. Przy dziecku rodzic może być sobą, nie musi nikogo udawać, nie krępuje się, może robić, co chce. Dziecko go nie ocenia, akceptuje go bezwarunkowo, bo nie zna innych ludzi, innej rzeczywistości, innego podejścia do świata. Jest czystą kartą, na której można załadować dowolne paskudztwo, można uformować jego osobowość wedle własnego życzenia, na swoje podobieństwo (najbardziej w pierwszych latach - potem pojawia się coraz więcej czynników niezależnych od rodzica, ale pierwsze lata są kluczowe). I będzie Cię kochać wiecznie, będzie Tobie wierne na zawsze, aż do śmierci. Bo taki ciąży na nim biologiczny obowiązek. Cielesny przymus, jak to mówisz.

Pragnienie bliskości wynika moim zdaniem wyłącznie z potrzeby zaznaczenia swojej odrębnej obecności. Gdy w pobliżu jest drugi człowiek, lepiej czujesz swoje granice, czyż nie? Gdy dochodzi do kontaktu cielesnego, dwie skóry się stykają, czujesz lepiej dzięki temu swoje ciało, prawda? Czujesz, że istniejesz - dzięki temu, że postrzegasz kogoś drugiego, rzekomo odrębnego od siebie. Na tą odrębność składa się zestaw prostych bodźców zmysłowych - ciepło czyjegoś ciała to po prostu doznanie temperatury, rzekoma "bliskość" to zwyczajne bodźce dotykowe i proprioceptywne, zapach czyjegoś ciała lub ubrań również daje wrażenie obecności. A dźwięk czyjegoś głosu to... no cóż, to tylko dźwięk. Widok drugiej osoby - to nic poza doznaniem wizualnym. Wiele osób nazywa to jednak miłością.

Nie ma bodźców zmysłowych - nie ma drugiego "ja". A twoje "ja" jest?