29-11-2018, 17:37
"Koniec ludzkości"
29.11.2018r.
Wsiadłem z paczką znajomych do pociągu takiego starszego typu jak za komuny. Robiliśmy razem jeszcze coś przed pociągiem, ale nie zapamiętałem co takiego. Zorientowałem się podczas podróży, że mój bilet został w drugiej letniej kurtce. Gdy przyszedł konduktor do mnie starałem się z nim jakoś dogadać, ale niestety nie poszedł na żadną ugodę tłumacząc mi, że on nie może ze względów służbowych nie chcąc stracić swojej pracy. Pan konduktor przynajmniej pozwolił mi jechać do końca, lecz z mandatem. Jechaliśmy ciemną nocą i po chwili zaczynaliśmy się orientować, że coś jest nie tak. Zboczyliśmy na jakieś boczne tory, a w mrokach było widać zarysy jakiś fabryk, oraz ciężkie maszyny przemysłowe w tym także rolnicze. Po nie długim oczekiwaniu tory się skończyły i zakończyła się nasza podróż. Okazało się, że dotarliśmy do miejsca przypominającego jakiś potężny przesmyk, lub tamę zaporową w zamkniętej przestrzeni. Było tam mnóstwo ludzi, całe wręcz ich morze które wdrapywało się, przepychało, chciało przejść przez betonową może gródz. Ogólnie panował chaos jak w jakimś Tartarze. Był mur, betonowa ściana wznosząca się na wiele metrów ku niebu. Udało mi się wejść gdzieś na górę na boczną ścianę tego przesmyku na większą połowę wysokości. Stamtąd miałem dokładny widok na całą wrzawę tego zbitego, rozszalałego tłumu usilnie chcącego przejść dalej przez tę betonową barierę co mogę ująć barierą ucisku fizycznej płaszczyzny. W dalszej cześć idąc, wdrapując się dalej udało mi się znaleźć przejście na samej wysokości betonowej "zapory" Miałem jakieś przeświadczenie, że muszę mieć jakąś przepustkę w kieszonce portfela i nagle nastąpiło przeniesienie. Znalazłem się po drugiej stronie tego całego mrocznego ambarasu, gdzie było już przeciwieństwo tego. Pojawiła się przede mną drużka w piękny wiosenny, słoneczny dzień dając poczucie lekkości jak będąc w kwitnącym ogrodzie. Usłyszałem w umyśle głos - Jeszcze nie goszczono u nas kogoś z talentem artystycznym. Dało to bardziej lepsze poczucie spokoju i przynależności.. Po bokach były wgłębienia w skałach w których dostrzegałem siły energetyczne mieniące się wszystkimi kolorami tęczy. Miałem wrażenie, że to są takie przyjazne duszki, które są dla spełniania czegoś w rodzaju harmonii tej lepszej "strony". Zapamiętałem jeszcze jakiegoś kotka, który także mienił się we wszystkie kolory tęczy, ale te kolory jak i tych duszków nie były jak po psylocybinie czy coś w tym stylu. To było coś większego trudne do ujęcia w słowa, po prostu jakby każdy odcień był połączony z tobą samym na poziomie energii. Widząc tego kotka naszła mi na myśl Róża, dawna miłość. "Szkoda, że Róża nie może go zobaczyć.."
Naszło mnie jeszcze jedno wspomnienie senne i być może one było na początku. Byłem na poddaszu chyba na moim strychu. Poukładałem sobie jakieś poduszki na belkach nośnych podtrzymujących dach. Leżałem sobie na tych poduszkach i delektowałem się przyjemnym dniem skąpanym w słonecznych promieniach. Był mój kolega z dziewczyną i koleżanka nasza.. O czymś razem rozmawialiśmy, ale głównie odpoczywaliśmy całkowicie zrelaksowani.
29.11.2018r.
Wsiadłem z paczką znajomych do pociągu takiego starszego typu jak za komuny. Robiliśmy razem jeszcze coś przed pociągiem, ale nie zapamiętałem co takiego. Zorientowałem się podczas podróży, że mój bilet został w drugiej letniej kurtce. Gdy przyszedł konduktor do mnie starałem się z nim jakoś dogadać, ale niestety nie poszedł na żadną ugodę tłumacząc mi, że on nie może ze względów służbowych nie chcąc stracić swojej pracy. Pan konduktor przynajmniej pozwolił mi jechać do końca, lecz z mandatem. Jechaliśmy ciemną nocą i po chwili zaczynaliśmy się orientować, że coś jest nie tak. Zboczyliśmy na jakieś boczne tory, a w mrokach było widać zarysy jakiś fabryk, oraz ciężkie maszyny przemysłowe w tym także rolnicze. Po nie długim oczekiwaniu tory się skończyły i zakończyła się nasza podróż. Okazało się, że dotarliśmy do miejsca przypominającego jakiś potężny przesmyk, lub tamę zaporową w zamkniętej przestrzeni. Było tam mnóstwo ludzi, całe wręcz ich morze które wdrapywało się, przepychało, chciało przejść przez betonową może gródz. Ogólnie panował chaos jak w jakimś Tartarze. Był mur, betonowa ściana wznosząca się na wiele metrów ku niebu. Udało mi się wejść gdzieś na górę na boczną ścianę tego przesmyku na większą połowę wysokości. Stamtąd miałem dokładny widok na całą wrzawę tego zbitego, rozszalałego tłumu usilnie chcącego przejść dalej przez tę betonową barierę co mogę ująć barierą ucisku fizycznej płaszczyzny. W dalszej cześć idąc, wdrapując się dalej udało mi się znaleźć przejście na samej wysokości betonowej "zapory" Miałem jakieś przeświadczenie, że muszę mieć jakąś przepustkę w kieszonce portfela i nagle nastąpiło przeniesienie. Znalazłem się po drugiej stronie tego całego mrocznego ambarasu, gdzie było już przeciwieństwo tego. Pojawiła się przede mną drużka w piękny wiosenny, słoneczny dzień dając poczucie lekkości jak będąc w kwitnącym ogrodzie. Usłyszałem w umyśle głos - Jeszcze nie goszczono u nas kogoś z talentem artystycznym. Dało to bardziej lepsze poczucie spokoju i przynależności.. Po bokach były wgłębienia w skałach w których dostrzegałem siły energetyczne mieniące się wszystkimi kolorami tęczy. Miałem wrażenie, że to są takie przyjazne duszki, które są dla spełniania czegoś w rodzaju harmonii tej lepszej "strony". Zapamiętałem jeszcze jakiegoś kotka, który także mienił się we wszystkie kolory tęczy, ale te kolory jak i tych duszków nie były jak po psylocybinie czy coś w tym stylu. To było coś większego trudne do ujęcia w słowa, po prostu jakby każdy odcień był połączony z tobą samym na poziomie energii. Widząc tego kotka naszła mi na myśl Róża, dawna miłość. "Szkoda, że Róża nie może go zobaczyć.."
Naszło mnie jeszcze jedno wspomnienie senne i być może one było na początku. Byłem na poddaszu chyba na moim strychu. Poukładałem sobie jakieś poduszki na belkach nośnych podtrzymujących dach. Leżałem sobie na tych poduszkach i delektowałem się przyjemnym dniem skąpanym w słonecznych promieniach. Był mój kolega z dziewczyną i koleżanka nasza.. O czymś razem rozmawialiśmy, ale głównie odpoczywaliśmy całkowicie zrelaksowani.
