25-11-2018, 20:17
Znajdowałam się w jakimś alternatywnym świecie, trochę takiej jakby wirtualnej rzeczywistości jak w Kronikach. Obserwowałam proces jego powstawania, w jakimś stopniu chyba w tym uczestniczyłam, albo chociaż miałam na to niewielki pośredni wpływ. Niektóre powstające obiekty, jak budynki albo nieruchome przedmioty, po skupieniu na nich uwagi, pokazywały opisy, jak to bywa w niektórych grach RPG.
# Te po kliknięciu na ikonki na mapie w Planescape: Torment, Pillars of Eternity itp.
Stałam w pogrążonej w półmroku katedrze, czułam, że parę metrów dalej za moimi plecami stoją ci, którzy projektowali to otoczenie. Kazali mi badać te opisane obiekty, aby przekonać się, czy działają. Uchyliłam ciężkie boczne drzwi. Jeden z projektantów powiedział, że powinnam teraz mieć dostęp do kilku opisów tych drzwi, jednak nic nie zobaczyłam. Kiedy projektanci zaczęli się irytować, że robię coś źle i dlatego nic nie widzę, skłamałam, że dostałam się w końcu do tych opisów.
Równolegle toczyło się życie innych osób przebywających w tym dziwnym wirtualnym świecie. Była tam dziewczyna, zakochana z wzajemnością w przystojnym - i jakoś z fabuły wynikało, że wyraźnie inteligentniejszym od niej - młodzieńcem. W którymś momencie okazało się, że ten młodzieniec stał się bóstwem tego świata, albo po prostu ujawnił się, że nim jest. Dziewczyna uznała wtedy, że raczej nie będą mogli być razem, bo ona, prosta śmiertelniczka, nigdy nie będzie godna boga. Po jakimś czasie głos jakby narratora odezwał się z nieba nad tym światem, mówiąc do dziewczyny, że skoro on ją kocha, ona jego także, to nie ma żadnego znaczenia, czy on jest bogiem czy nie.
# To ostatnie może być związane z tym, że w nieokreślonej przyszłości zamierzam pisać fan fiction w uniwersum powieści Brandona Sandersona i tam planuję wątek boga incognito i zakochanej w nim bohaterki, która po odkryciu jego tożsamości, próbuje uwolnić się od swoich uczuć wobec niego.
Podążałam w ciemności w stronę kamiennego, jakby rysunkowego zamku na wzgórzu. Nie znałam dokładnego celu takiej wyprawy, odczuwałam tylko atmosferę tajemniczości. Miałam wrażenie, że wszystko celowo ma imitować thriller/horror sprzed 20 lat. W którymś momencie dołączyła do mnie siostra, później jeszcze pojawił się V. Wycofaliśmy się ze ścieżki prowadzącej na wzgórze, znaleźliśmy się w jakimś budynku z nieprzyjemnie żółtym oświetleniem wewnątrz. Później znów byliśmy w podróży, ale już samochodem. Prowadził V., siedząc przy tym na tylnym siedzeniu i jakoś sięgając do przodu. Nie wiem, czy bardziej dziwiło mnie to, czy fakt, iż w ogóle prowadzi jakiś pojazd, skoro o ile sięgałam pamięcią, nie miał prawa jazdy. W tym momencie V. przypominał nieco bohatera komediowego westernu. Nastąpił jakiś przeskok, znów znaleźliśmy się w pomieszczeniu w nieprzyjemnie żółtym świetle. Siostra gadała z V., prowokowała go, jakby dla żartów uwodziła. Wściekłam się i zaczęłam krzyczeć, że nie życzę sobie, żeby ona psuła mi relację z nim, że nie chcę tracić czegoś dobrego, jeśli w końcu nawet w moim parszywym życiu mnie to spotka.
#Silne emocje z tym związane obudziły mnie.
# Te po kliknięciu na ikonki na mapie w Planescape: Torment, Pillars of Eternity itp.
Stałam w pogrążonej w półmroku katedrze, czułam, że parę metrów dalej za moimi plecami stoją ci, którzy projektowali to otoczenie. Kazali mi badać te opisane obiekty, aby przekonać się, czy działają. Uchyliłam ciężkie boczne drzwi. Jeden z projektantów powiedział, że powinnam teraz mieć dostęp do kilku opisów tych drzwi, jednak nic nie zobaczyłam. Kiedy projektanci zaczęli się irytować, że robię coś źle i dlatego nic nie widzę, skłamałam, że dostałam się w końcu do tych opisów.
Równolegle toczyło się życie innych osób przebywających w tym dziwnym wirtualnym świecie. Była tam dziewczyna, zakochana z wzajemnością w przystojnym - i jakoś z fabuły wynikało, że wyraźnie inteligentniejszym od niej - młodzieńcem. W którymś momencie okazało się, że ten młodzieniec stał się bóstwem tego świata, albo po prostu ujawnił się, że nim jest. Dziewczyna uznała wtedy, że raczej nie będą mogli być razem, bo ona, prosta śmiertelniczka, nigdy nie będzie godna boga. Po jakimś czasie głos jakby narratora odezwał się z nieba nad tym światem, mówiąc do dziewczyny, że skoro on ją kocha, ona jego także, to nie ma żadnego znaczenia, czy on jest bogiem czy nie.
# To ostatnie może być związane z tym, że w nieokreślonej przyszłości zamierzam pisać fan fiction w uniwersum powieści Brandona Sandersona i tam planuję wątek boga incognito i zakochanej w nim bohaterki, która po odkryciu jego tożsamości, próbuje uwolnić się od swoich uczuć wobec niego.
Podążałam w ciemności w stronę kamiennego, jakby rysunkowego zamku na wzgórzu. Nie znałam dokładnego celu takiej wyprawy, odczuwałam tylko atmosferę tajemniczości. Miałam wrażenie, że wszystko celowo ma imitować thriller/horror sprzed 20 lat. W którymś momencie dołączyła do mnie siostra, później jeszcze pojawił się V. Wycofaliśmy się ze ścieżki prowadzącej na wzgórze, znaleźliśmy się w jakimś budynku z nieprzyjemnie żółtym oświetleniem wewnątrz. Później znów byliśmy w podróży, ale już samochodem. Prowadził V., siedząc przy tym na tylnym siedzeniu i jakoś sięgając do przodu. Nie wiem, czy bardziej dziwiło mnie to, czy fakt, iż w ogóle prowadzi jakiś pojazd, skoro o ile sięgałam pamięcią, nie miał prawa jazdy. W tym momencie V. przypominał nieco bohatera komediowego westernu. Nastąpił jakiś przeskok, znów znaleźliśmy się w pomieszczeniu w nieprzyjemnie żółtym świetle. Siostra gadała z V., prowokowała go, jakby dla żartów uwodziła. Wściekłam się i zaczęłam krzyczeć, że nie życzę sobie, żeby ona psuła mi relację z nim, że nie chcę tracić czegoś dobrego, jeśli w końcu nawet w moim parszywym życiu mnie to spotka.
#Silne emocje z tym związane obudziły mnie.
