27-09-2018, 23:50
Byłam jednocześnie dorosła i jakoś młodsza niż w rzeczywistości. I chyba w tym alternatywnym świecie byłam (jeszcze) jedynaczką. Moja mama była w ciąży, już w końcowym stadium. Nie podobało mi się to, ale czułam, że nic nie mogę z tym zrobić, żeby zmienić bieg wydarzeń. Rodzice - dużo młodsi niż w realu - przyjechali do nowego mieszkania w dziwnym bloku, z wąską, stromą klatką schodową i ciemnawym, nieprzyjemnie żółtym oświetleniem. Ojciec, roześmiany, albo po prostu od emocji, albo pijany, leżał na posadzce w przedpokoju, przy otwartych drzwiach. Stojąc na klatce schodowej doskonale go widziałam. Mieszkanie było na drugim piętrze. Chciałam się tam jakoś dostać, ale schody między pierwszym a drugim piętrem zostały przeniknięte przez inne schody, biegnące w przeciwnym kierunku, tak się skrzyżowały i przecięły. Z innego mieszkania wyjrzała siostra mamy, jednocześnie starsza i młodsza niż w realu, i spytała mnie, czemu nie wchodzę na górę. Wyjaśniłam, że schody weszły w kolizję w czwartym wymiarze i nie dam rady. Ciotka poradziła, żebym poszła inną drogą. Jedyną "inną drogą" wydawała mi się pochyła krata-barierka, bardzo wąska, umieszczona mniej więcej równolegle do schodów. Jak zaczęłam po tym pełznąć, zauważyłam, że to żelastwo jest bardzo niestabilne, miałam wrażenie, że runie w dół klatki schodowej razem ze mną. Pomyślałam, że może dobrze byłoby uprzednio upewnić się, czy gdzieś nie było innych schodów.
#Zauważyłam, że motyw przechodzenia po niestabilnych, grożących runięciem w dół drabinach, hakach w ścianach i siatkach pojawia się w moich snach zastanawiająco często.
Graliśmy w jakąś grę multiplayer, do której jakoś fizycznie dało się wejść. Widziałam, że w drużynie jest około dziesięciu osób, chociaż miałam wiedzę, że jest nas czternastu. Byliśmy na swego rodzaju wyspie otoczonej oceanem - nie wiem, czy zawierającym wodę, czy jedynie szarawą pustką, do której można było wpaść jeżeli nieostrożnie podeszło się do krawędzi. Na szczęście było tylko kilka miejsc, gdzie dało się podejść do brzegu wyspy, większość obwodu i tak otaczały góry.
Przy trzech z tych miejsc, tam gdzie prowadziły ścieżki, znajdowały się pomosty, wysunięte nad ten ocean-pustkę. Nasza drużyna dostała wiadomość, że na jednym z nich losowo pojawi się duch Atiego i powinniśmy tam przyjść, żeby zaczaić się i go schwytać. Nie wiedzieliśmy, co mamy robić dalej, na razie mieliśmy go po prostu złapać, może wtedy dostalibyśmy dalsze instrukcje.
Wyszliśmy na pomost po wschodniej stronie wyspy, jedyny na tej stronie. Ktoś napisał na czacie, że lepiej byłoby, żeby tutaj zamiast pustki była nieskończenie głęboka woda. Jego wiadomość pojawiła się na szarym tle, takim w kolorze mokrej tektury, jakby napisana ręcznie, niebieskim długopisem. Odpisałam mu, że nie musiał przypominać mi o niczym związanym z nieskończoną głębokością, bo sama myśl o tym wywołuje we mnie przerażenie i mdłości ze strachu. Zaraz potem jakoś tak się stało, że Ati pojawił się trochę dalej na pomoście i prawie natychmiast zniknął. Ktoś z drużyny wkurzył się, że tak głupio zawaliliśmy misję, ktoś zaproponował, żeby szybko obstawić któryś z pozostałych pomostów, zanim Ati pojawi się tam. Powiedziałam, że lepiej się rozdzielić, tak, żeby część została tu, a reszta znalazła się na kolejnych mostach, w końcu było nas wystarczająco dużo. Ostatecznie skończyło się, że zostałam sama na tym pierwszym pomoście.
Miejsce zaczęło się zmieniać w pomost na podwórku moich rodziców, przy granicy z podwórkiem dziadków, tam, gdzie siatka ogrodzenia urywała się obok pochylonego drzewa, coraz bardziej zapadającego się do stawu. Było tam jeszcze nieistniejące w realu drewniane ogrodzenie. Wzięłam jakiś patyk, moczyłam go w wodzie ze stawu i pisałam po tym ogrodzeniu runy i magiczne słowa. Miałam świadomość, że i tak woda wyschnie w tym słońcu i napisy wkrótce znikną.
Od strony pomostu nadeszła moja mama. Z niesmakiem powiedziała, że naprawdę mogłabym zrobić coś bardziej konstruktywnego niż marnować życie na głupie gry i że dorosłym ludziom to nie przystoi. Odparowałam, że ona chyba woli dorosłych ludzi jako śmiertelnie poważnych ponuraków z depresją i spytałam, czy naprawdę wolałaby, żebym i ja taka była.
# Po snach z ostatnich tygodni stwierdzam, że chyba naprawdę za dużo ostatnio gram
#Zauważyłam, że motyw przechodzenia po niestabilnych, grożących runięciem w dół drabinach, hakach w ścianach i siatkach pojawia się w moich snach zastanawiająco często.
Graliśmy w jakąś grę multiplayer, do której jakoś fizycznie dało się wejść. Widziałam, że w drużynie jest około dziesięciu osób, chociaż miałam wiedzę, że jest nas czternastu. Byliśmy na swego rodzaju wyspie otoczonej oceanem - nie wiem, czy zawierającym wodę, czy jedynie szarawą pustką, do której można było wpaść jeżeli nieostrożnie podeszło się do krawędzi. Na szczęście było tylko kilka miejsc, gdzie dało się podejść do brzegu wyspy, większość obwodu i tak otaczały góry.
Przy trzech z tych miejsc, tam gdzie prowadziły ścieżki, znajdowały się pomosty, wysunięte nad ten ocean-pustkę. Nasza drużyna dostała wiadomość, że na jednym z nich losowo pojawi się duch Atiego i powinniśmy tam przyjść, żeby zaczaić się i go schwytać. Nie wiedzieliśmy, co mamy robić dalej, na razie mieliśmy go po prostu złapać, może wtedy dostalibyśmy dalsze instrukcje.
Wyszliśmy na pomost po wschodniej stronie wyspy, jedyny na tej stronie. Ktoś napisał na czacie, że lepiej byłoby, żeby tutaj zamiast pustki była nieskończenie głęboka woda. Jego wiadomość pojawiła się na szarym tle, takim w kolorze mokrej tektury, jakby napisana ręcznie, niebieskim długopisem. Odpisałam mu, że nie musiał przypominać mi o niczym związanym z nieskończoną głębokością, bo sama myśl o tym wywołuje we mnie przerażenie i mdłości ze strachu. Zaraz potem jakoś tak się stało, że Ati pojawił się trochę dalej na pomoście i prawie natychmiast zniknął. Ktoś z drużyny wkurzył się, że tak głupio zawaliliśmy misję, ktoś zaproponował, żeby szybko obstawić któryś z pozostałych pomostów, zanim Ati pojawi się tam. Powiedziałam, że lepiej się rozdzielić, tak, żeby część została tu, a reszta znalazła się na kolejnych mostach, w końcu było nas wystarczająco dużo. Ostatecznie skończyło się, że zostałam sama na tym pierwszym pomoście.
Miejsce zaczęło się zmieniać w pomost na podwórku moich rodziców, przy granicy z podwórkiem dziadków, tam, gdzie siatka ogrodzenia urywała się obok pochylonego drzewa, coraz bardziej zapadającego się do stawu. Było tam jeszcze nieistniejące w realu drewniane ogrodzenie. Wzięłam jakiś patyk, moczyłam go w wodzie ze stawu i pisałam po tym ogrodzeniu runy i magiczne słowa. Miałam świadomość, że i tak woda wyschnie w tym słońcu i napisy wkrótce znikną.
Od strony pomostu nadeszła moja mama. Z niesmakiem powiedziała, że naprawdę mogłabym zrobić coś bardziej konstruktywnego niż marnować życie na głupie gry i że dorosłym ludziom to nie przystoi. Odparowałam, że ona chyba woli dorosłych ludzi jako śmiertelnie poważnych ponuraków z depresją i spytałam, czy naprawdę wolałaby, żebym i ja taka była.
# Po snach z ostatnich tygodni stwierdzam, że chyba naprawdę za dużo ostatnio gram
