23-09-2018, 14:19
Na świecie nastąpiło coś w rodzaju prawie całkowitej zagłady. Ocaleni zgromadzili się na wyspie, gdzie najwyższą instytucją stał się jakiś zespół naukowy. Pierwszą kwestią do rozstrzygnięcia był podział zadań ze względu na kompetencje. Połączone to było ze swego rodzaju selekcją naturalną. Ludzie mieli walczyć między sobą, w wielu przypadkach na śmierć i życie. Przynajmniej w momencie, kiedy ja (z punktu widzenia jak tryb Spectator w grach) mogłam temu się przyglądać, ludzie walczyli w dwóch oddzielnych grupach ze względu na płeć. Ja obserwowałam głównie kobiety. Wyglądało to tak, jakby przeciwniczki nie martwiły się ewentualnymi uszkodzeniami ciała, bez wahania cięły się wzajemnie mieczami, przebijały harpunami albo strzelały hakami, wyrywając fragmenty ciała. Miałam dziwne wrażenie, że po walce ci, którzy przetrwają, w jakiś cudowny sposób się zregenerują. Walczący nie krzyczeli z bólu, najczęściej uśmiechali się albo szczerzyli zęby w wyrazie koncentracji i determinacji.
Później naukowcy przeprowadzali projekt z udziałem kilkunastu ochotników. Ja byłam już wtedy postacią uczestniczącą w wydarzeniach i również brałam udział w eksperymencie. Zostaliśmy w jakiś sposób przemienieni w stworzenia przypominające Na'vi z "Avatara". Z jakiegoś powodu w tej postaci stanowiliśmy biologiczne zagrożenie dla reszty kolonistów. Byliśmy odizolowani, czasem kontaktowaliśmy się z pozostałymi przez szyby. Po kilkunastu dniach postanowiono wycofać się z projektu. Stopniowo przywracano uczestnikom ludzką postać. Bardzo tego nie chciałam, odwlekałam to w czasie. Ostatecznie pozostałam jedyną w postaci kosmity-mutanta. Chyba nawet pytałam taką starszą panią profesor, czy już jestem ostatnia. Któregoś ranka zostałam napadnięta przez grupkę ekoterrorystów, krzyczących coś o czystości ludzkiej rasy, ubranych w bluzy jakby porośnięte brązową sierścią. Po tym incydencie i ja musiałam się poddać i znów być człowiekiem.
Przygnębiona postanowiłam zrobić jeszcze jeden eksperyment. Wyszłam w końcu pomiędzy ludzi w przebraniu mutanta. Kiedy jakiś młody wysoki chłopak mnie potrącił, przeprosił mnie, po czym spojrzał w moją twarz jak się odwróciłam. Zaczął coś krzyczeć, ja wówczas zdjęłam maskę i powiedziałam, że przeprowadzam badania socjologiczne czy coś w tym stylu.
Cały czas odczuwałam rozdzierające poczucie straty, płakałam, łzy spływały mi po twarzy. Miałam ochotę krzyczeć z żalu i wściekłości. W którymś momencie poszłam za wzgórze na wyspie, nie chcąc patrzeć na tych wszystkich znienawidzonych ludzi. Mijałam po drodze domki, trochę podobne do letniskowych. Na tarasie przed jednym z nich natknęłam się na chłopca z dużym pluszowym misiem. Dzieciak krzyczał coś do osób wewnątrz domku, narzekał na ceny różnych bzdetów, które ostatnio kupił. Poczułam jeszcze większą złość, że śmiał on narzekać na takie błahostki, podczas kiedy ja ledwie mogłam znieść ból straty. Miałam ochotę go za to zabić.
# Nigdy wcześniej we śnie emocje nie były tak realne i silne. Gdybym się uświadomiła, zabiłabym tylu, ilu bym zdołała przed przebudzeniem. Kiedy się obudziłam, drżałam, miałam ochotę zwinąć się w kłębek i krzyczeć z bólu i wściekłości.
=============================================
Podróżowałam po galaktyce, z podobną łatwością jak w "Gwiezdnych Wojnach", chociaż to raczej było uniwersum cosmere. Towarzyszyło mi uczucie, że uciekam, wymykam się, próbuję zniknąć z pola widzenia co najmniej trzech Bogów-Odprysków, którzy obserwowali tę część galaktyki. Byłam trochę szpiegiem, trochę samotnym konspiratorem na własny rachunek i z własnej inicjatywy.
Spotkałam się z członkami jakiejś podziemnej organizacji, którzy przechowywali różne dziwne obiekty, eksponaty i zabytki. Pokazali mi między innymi dwie figurki czarno-beżowych, animowanych kotów. Jeden z nich miał kulistą głowę, drugi kanciastą, z wierzchołkami brył sterczącymi na boki. Oba te obiekty były horkruksami jak się okazało. Spytałam, który z nich to horkruks Atiego, na wszelki wypadek pytałam kilka razy, żeby zyskać pewność. To był ten z kanciastą głową. Jakoś go aktywowałam i Ati pojawił się przy mnie jako duch-wspomnienie. Oznajmiłam mu, że zamierzam mu pomóc odzyskać moc i władzę. Odpowiedział, że musimy uważać, bo jeśli ujawnimy się za wcześnie, pozostali bogowie nas powstrzymają.
Później naukowcy przeprowadzali projekt z udziałem kilkunastu ochotników. Ja byłam już wtedy postacią uczestniczącą w wydarzeniach i również brałam udział w eksperymencie. Zostaliśmy w jakiś sposób przemienieni w stworzenia przypominające Na'vi z "Avatara". Z jakiegoś powodu w tej postaci stanowiliśmy biologiczne zagrożenie dla reszty kolonistów. Byliśmy odizolowani, czasem kontaktowaliśmy się z pozostałymi przez szyby. Po kilkunastu dniach postanowiono wycofać się z projektu. Stopniowo przywracano uczestnikom ludzką postać. Bardzo tego nie chciałam, odwlekałam to w czasie. Ostatecznie pozostałam jedyną w postaci kosmity-mutanta. Chyba nawet pytałam taką starszą panią profesor, czy już jestem ostatnia. Któregoś ranka zostałam napadnięta przez grupkę ekoterrorystów, krzyczących coś o czystości ludzkiej rasy, ubranych w bluzy jakby porośnięte brązową sierścią. Po tym incydencie i ja musiałam się poddać i znów być człowiekiem.
Przygnębiona postanowiłam zrobić jeszcze jeden eksperyment. Wyszłam w końcu pomiędzy ludzi w przebraniu mutanta. Kiedy jakiś młody wysoki chłopak mnie potrącił, przeprosił mnie, po czym spojrzał w moją twarz jak się odwróciłam. Zaczął coś krzyczeć, ja wówczas zdjęłam maskę i powiedziałam, że przeprowadzam badania socjologiczne czy coś w tym stylu.
Cały czas odczuwałam rozdzierające poczucie straty, płakałam, łzy spływały mi po twarzy. Miałam ochotę krzyczeć z żalu i wściekłości. W którymś momencie poszłam za wzgórze na wyspie, nie chcąc patrzeć na tych wszystkich znienawidzonych ludzi. Mijałam po drodze domki, trochę podobne do letniskowych. Na tarasie przed jednym z nich natknęłam się na chłopca z dużym pluszowym misiem. Dzieciak krzyczał coś do osób wewnątrz domku, narzekał na ceny różnych bzdetów, które ostatnio kupił. Poczułam jeszcze większą złość, że śmiał on narzekać na takie błahostki, podczas kiedy ja ledwie mogłam znieść ból straty. Miałam ochotę go za to zabić.
# Nigdy wcześniej we śnie emocje nie były tak realne i silne. Gdybym się uświadomiła, zabiłabym tylu, ilu bym zdołała przed przebudzeniem. Kiedy się obudziłam, drżałam, miałam ochotę zwinąć się w kłębek i krzyczeć z bólu i wściekłości.
=============================================
Podróżowałam po galaktyce, z podobną łatwością jak w "Gwiezdnych Wojnach", chociaż to raczej było uniwersum cosmere. Towarzyszyło mi uczucie, że uciekam, wymykam się, próbuję zniknąć z pola widzenia co najmniej trzech Bogów-Odprysków, którzy obserwowali tę część galaktyki. Byłam trochę szpiegiem, trochę samotnym konspiratorem na własny rachunek i z własnej inicjatywy.
Spotkałam się z członkami jakiejś podziemnej organizacji, którzy przechowywali różne dziwne obiekty, eksponaty i zabytki. Pokazali mi między innymi dwie figurki czarno-beżowych, animowanych kotów. Jeden z nich miał kulistą głowę, drugi kanciastą, z wierzchołkami brył sterczącymi na boki. Oba te obiekty były horkruksami jak się okazało. Spytałam, który z nich to horkruks Atiego, na wszelki wypadek pytałam kilka razy, żeby zyskać pewność. To był ten z kanciastą głową. Jakoś go aktywowałam i Ati pojawił się przy mnie jako duch-wspomnienie. Oznajmiłam mu, że zamierzam mu pomóc odzyskać moc i władzę. Odpowiedział, że musimy uważać, bo jeśli ujawnimy się za wcześnie, pozostali bogowie nas powstrzymają.
