10-09-2018, 17:55
Siedzę sobie w swoim pokoju przy biurku przed komputerem. Jest dzień, zima, na zewnątrz mróz i śnieg, ponuro. Nagle zauważam, że coś się rusza za oknem. Zbliża się ściana. Przecież jak się zderzy to zniszczy cały mój pokój i mieszkanie! Na szczęście koty, gdzieś sobie poszły, to się im nic nie stanie. Zamykam okno i zasłaniam roletą. Po chwili dochodzi do mnie, że nie ma szans, aby zamknięte okno i roleta powstrzymały tak masywny obiekt. I na pewno się nie zatrzyma, przez co cały blok się zapadnie! W tym samym momencie robi się jasno. Otwieram okno na całą szerokość. Zatrzymało się! Przyglądam się tej "ścianie". Okazało się, że jest to piękna pozłacana brama, część jakiejś budowli. W jakiś przedziwny sposób wdarła się do naszego świata. Portal wiedzie do innej rzeczywistości. Przechodzę przez okno i przez bramę. Znalazłem się na małej piaszczystej wyspie. Chwilę jeszcze przypatruję się tej bramie. Wiem, że jest to część ruin fraktalnego kościoła zasypanego piaskiem. Trochę się jakbym unosił i widziałem z góry, że przyszli dwaj panowie, zapewne technicy, którzy zatrzymali "czas" i teraz zastanawiają się jak nie dopuścić do kolizji dwóch światów. Nie interesuje mnie to. Jestem teraz w bezpieczniejszym i cieplejszym miejscu. Idę po słonecznej plaży. Wszędzie naokoło leży mnóstwo wypolerowanych wielokolorowych kamyków. Dużo jest takich błyszczących i lekko przezroczystych. Szukam niebieskich jak tło i-senu. Wybieram kilka i chowam do kieszeni. Na uboczu znajduję jasnobrązowy przezroczysty kamyk. Myślę, że jest to inna wersja mojego kamienia snów, którego zawsze przed spaniem kładę sobie pod poduszkę, więc zabieram i tego. Z bramy wychodzi pani z dwójką dzieci - chłopczykiem i dziewczynką. Jednak bardzo szybko rozmyśla się i stwierdza, że już czas wracać. Namawiam ją, aby została trochę dłużej. Dzieci się nawet nie pobawiły na plaży. Zgadza się. Nagle, tak samo jak ja, zauważa te wszystkie piękne kamienie. Wkłada sobie czym prędzej jak najwięcej do kieszeni. Nie ma już miejsca i musi resztę trzymać w rękach. Zastanawia się jakby tu zabrać ich jeszcze więcej. Rozrywa się jej kieszeń i wszystkie kamienie wysypują się na piach Śmieję się, że chciała za dużo. Wtedy zaczynam się krztusić. Udaje mi się wypluć małego kamyka, wyrzucam go. Stoję na trawie, coś tam wygrzebywałem, wychodzą mrówki, obserwuję je. W tym czasie kobieta odeszła wzdłuż brzegu idąc wodą. Otworzyła się inna prostokątna brzydka brama. Ona chce przez nią przejść. Po drugiej stronie widzę mroczny korytarz. Chodzą tam jakieś złe istoty Odciągam ją i mówię, że zginie jak tam pójdzie. Wierzy mi. Ciągnie mnie teraz za rękę w kierunku oceanu. Nie chcę iść. Mówię jej, że jest za głęboko. Ona mnie jednak dalej ciągnie. Okazuje się, że cały czas utrzymuje się taki sam niski poziom wody - prawie do kolan. Po chwili naszym oczom ukazuję się druga mała wysepka. Koniec snu 
