26-08-2018, 11:32
Była mowa o jakichś wioskach i miastach. Prawdopodobnie, gdzieś pobudowano wiele różnych kolonii. Widziałem jedną taką: mini miasto w kształcie kuli o białym kolorze, do połowy zanurzone w jeziorze, wyglądało jak statek kosmiczny. Wchodziło się do niej szerokim mostkiem zwężającym się po środku. Z góry obserwowałem jak pan miasta-kuli siedzi przy stole i z kimś rozmawia. Jedli obiad w strefie restauracyjnej. Wewnątrz kulistego miasta dominowała biel. Na najniższym poziomie olbrzymiej kuli rosły różnego rodzaju rośliny wytwarzające tlen. Wydaje mi się, że nawet widziałem z samej góry jak coś zielonego się pięło. Nagle włączył się alarm, coś się stało, ktoś chyba atakował miasto! Trzeba było uciekać. Przygotowana była szybko super szybka żaglówka (też jak wszystko tam w białym kolorze) i pan miasta, jego żona ich córka (chyba) i ja popłynęliśmy jeziorem. Był już wtedy ciemny wieczór. Gdy było już blisko brzegu opadł żagiel i zaczęliśmy się topić. Na szczęście rozpędem udało się nam dopłynąć. Byłem jedynie mokry i to tylko w połowie. Chyba musiałem wyciągnąć dziewczynkę z wody (przez chwilę była cała zanurzona).
Na brzegu fabuła odbiegła trochę od właściwej. Też musiałem uciekać. A może niezupełnie, miałem pomóc dostać się na scenę jakiemuś piosenkarzowi-bohaterowi. Na razie śpiewał fałszywy artysta. Jego pomocnicy zatrzymywali nas. Jeden z nich chciał mnie uderzyć, ale powiedziałem mu, że to nie ja mam śpiewać i poszedł szukać tego piosenkarza. Tymczasem my przemknęliśmy bokiem. Pojawili się fani tego piosenkarza (małe dzieci?), ich zbawcy czy coś. Piosenkarz był nieźle wyluzowany. Ubrany był w brązowo pomarańczowy kombinezon. Się przywitał z fanami, joł!, joł!, coś zanucił i skręcił w lewą stronę, gdzie zapewne były drzwi prowadzące na scenę. My tu zostaliśmy przy ścianie na kuckach jakbyśmy czekali do klasy. Kilkoro z dzieci, które przykucnęły po środku korytarza robiły takie głupie półprzysiady połączonymi z raczej zboczonymi gestami rękoma. Inne się spytały co robicie. Ja im odpowiedziałem, że przysiady i zaczęły też to robić śmiejąc się.
Później był sen o kupowaniu słodyczy. Byłem z ciocią w sklepie (w rzeczywistości jakiś czas temu przerobionym na monopolowy) znajdującym się przed moim blokiem. Zauważyłem białą czekoladę Ritter Sport. Pokazałem ją cioci wiedziałem, że jest droga, ale co tam niech będzie. Niestety okazało się, że to jakieś polskie gówno milkie milky czy coś i odłożyłem to na miejsce. No to snickersa biorę. Połamany. Sprzedawczyni mówi, bo to kilka małych w jednym opakowaniu. Aha, na pewno. Stwierdziłem, że w Biedronce taki baton kosztuje trzy razy mniej. A poza tym nie muszę jeść słodyczy.
Jeszcze coś było (możliwe, że na samum początku) o sąsiedzie wielkoludzie. On zawsze chciał pomagać, a wychodziło odwrotnie, więc się przed nim chowałem (w biurku?). Po jakimś czasie nieznacznie zmalał, jednak nadal był o wiele większy od przeciętnego człowieka. Wiele zapomniałem z tego czy tych snów. Była jakaś akcja, być może powiązana z poprzednimi snami.
Na brzegu fabuła odbiegła trochę od właściwej. Też musiałem uciekać. A może niezupełnie, miałem pomóc dostać się na scenę jakiemuś piosenkarzowi-bohaterowi. Na razie śpiewał fałszywy artysta. Jego pomocnicy zatrzymywali nas. Jeden z nich chciał mnie uderzyć, ale powiedziałem mu, że to nie ja mam śpiewać i poszedł szukać tego piosenkarza. Tymczasem my przemknęliśmy bokiem. Pojawili się fani tego piosenkarza (małe dzieci?), ich zbawcy czy coś. Piosenkarz był nieźle wyluzowany. Ubrany był w brązowo pomarańczowy kombinezon. Się przywitał z fanami, joł!, joł!, coś zanucił i skręcił w lewą stronę, gdzie zapewne były drzwi prowadzące na scenę. My tu zostaliśmy przy ścianie na kuckach jakbyśmy czekali do klasy. Kilkoro z dzieci, które przykucnęły po środku korytarza robiły takie głupie półprzysiady połączonymi z raczej zboczonymi gestami rękoma. Inne się spytały co robicie. Ja im odpowiedziałem, że przysiady i zaczęły też to robić śmiejąc się.
Później był sen o kupowaniu słodyczy. Byłem z ciocią w sklepie (w rzeczywistości jakiś czas temu przerobionym na monopolowy) znajdującym się przed moim blokiem. Zauważyłem białą czekoladę Ritter Sport. Pokazałem ją cioci wiedziałem, że jest droga, ale co tam niech będzie. Niestety okazało się, że to jakieś polskie gówno milkie milky czy coś i odłożyłem to na miejsce. No to snickersa biorę. Połamany. Sprzedawczyni mówi, bo to kilka małych w jednym opakowaniu. Aha, na pewno. Stwierdziłem, że w Biedronce taki baton kosztuje trzy razy mniej. A poza tym nie muszę jeść słodyczy.
Jeszcze coś było (możliwe, że na samum początku) o sąsiedzie wielkoludzie. On zawsze chciał pomagać, a wychodziło odwrotnie, więc się przed nim chowałem (w biurku?). Po jakimś czasie nieznacznie zmalał, jednak nadal był o wiele większy od przeciętnego człowieka. Wiele zapomniałem z tego czy tych snów. Była jakaś akcja, być może powiązana z poprzednimi snami.
