22-08-2018, 10:30
"Najważniejszym ćwiczeniem wśród technik prowadzących do świadomego śnienia jest kultywowanie uważności w codziennym życiu, które przybiera postać tzw. testu rzeczywistości.
Od czasu do czasu (im częściej tym lepiej) zatrzymujesz swój wewnętrzny monolog, proces myślenia o przeszłości i przyszłości oraz bieżącej sytuacji i koncentrujesz swoją uwagę na doświadczeniu zmysłowym. Co widzisz, co słyszysz, jak czujesz swoje ciało. Myślenie zakorzenione w "ego - historii osobistej" zatrzymuje się. Zmysły się wyostrzają, patrzysz na wszystko na świeżo, jakby po raz pierwszy. Czujesz intensywną żywotność tej chwili. Tylko "tu i teraz". Łatwo rozróżniasz, czy widzisz rzeczywistość fizyczną czy sen, zauważając stabilność tej pierwszej oraz niestabilność snu.
Kiedy robisz takie ćwiczenie przez lata, coraz częściej doświadczasz świadomości wolnej od przymusu myślenia. Nadaktywność umysłu, coraz częściej jest ograniczana. Zaczynasz się orientować, że nie jesteś swoim umysłem, a świadomość przekracza utożsamienie z historią osobistą. To naturalna konsekwencja uważności. Odkrywasz swoją głębszą tożsamość. Ma to swoje konsekwencje psychologiczne. Umysł coraz częściej jest spokojny, twórczy, pojawia się więcej pozytywnych, delikatnych emocji: wdzięczności, radości, współczucia. Zaczynasz dostrzegać w świecie coraz więcej piękna i dobra. Nie ma wtedy potrzeby uciekania od świata w świat iluzoryczny, w świat snu lub świat osobistej historii.
W ten sposób proste ćwiczenia świadomego śnienia staja się praktyką duchową, która z czasem zmienia wszystko. Na lepsze..." Adam Bytof
Od czasu do czasu (im częściej tym lepiej) zatrzymujesz swój wewnętrzny monolog, proces myślenia o przeszłości i przyszłości oraz bieżącej sytuacji i koncentrujesz swoją uwagę na doświadczeniu zmysłowym. Co widzisz, co słyszysz, jak czujesz swoje ciało. Myślenie zakorzenione w "ego - historii osobistej" zatrzymuje się. Zmysły się wyostrzają, patrzysz na wszystko na świeżo, jakby po raz pierwszy. Czujesz intensywną żywotność tej chwili. Tylko "tu i teraz". Łatwo rozróżniasz, czy widzisz rzeczywistość fizyczną czy sen, zauważając stabilność tej pierwszej oraz niestabilność snu.
Kiedy robisz takie ćwiczenie przez lata, coraz częściej doświadczasz świadomości wolnej od przymusu myślenia. Nadaktywność umysłu, coraz częściej jest ograniczana. Zaczynasz się orientować, że nie jesteś swoim umysłem, a świadomość przekracza utożsamienie z historią osobistą. To naturalna konsekwencja uważności. Odkrywasz swoją głębszą tożsamość. Ma to swoje konsekwencje psychologiczne. Umysł coraz częściej jest spokojny, twórczy, pojawia się więcej pozytywnych, delikatnych emocji: wdzięczności, radości, współczucia. Zaczynasz dostrzegać w świecie coraz więcej piękna i dobra. Nie ma wtedy potrzeby uciekania od świata w świat iluzoryczny, w świat snu lub świat osobistej historii.
W ten sposób proste ćwiczenia świadomego śnienia staja się praktyką duchową, która z czasem zmienia wszystko. Na lepsze..." Adam Bytof
