14-03-2018, 18:09
Byłam na ostatnich zajęciach przed końcem semestru. Niby była to Politechnika, ale trochę czułam się tam jak w liceum. Prowadząca zajęcia, mające coś trochę wspólnego z religią - w tym sensie jak np. omawianie matematycznych zadań z treścią, gdzie treść miała jakiś związek z religią, świętami, papieżem itp. - odczytywała z dziennika oceny z tego przedmiotu. Spojrzała na mnie i powiedziała coś w stylu: "No, pani M. jakimś cudem załapała się na trójkę" z takim wyraźnym niesmakiem. Wyczuwałam, że zarówno ona jak i studenci z grupy nie darzą mnie sympatią. Potem powiedziała, że za poprzedni semestr mam jeszcze dwie niepoprawione pały i powinnam coś z tym zrobić - w sposób sugerujący, iż i tak nic nie mogę zrobić a przynajmniej ona już się postara, żeby było to dla mnie niewykonalne. Miałam jakąś dziwną świadomość, że oni po prostu na tych zajęciach celowo chcą mnie dyskryminować i gnębić jako jedyną posiadaczkę Linuxa w tej grupie. I że czekają, żeby mnie złamać.
Nastąpił przeskok do sceny kilka godzin później albo następnego dnia. Stałam na środku pola ze znajomym, był ładny, pogodny dzień, ale wiedzieliśmy skądś, że za kilka godzin ma być burza. Mówiłam znajomemu, że wszystko w moim życiu idzie nie tak, że miało być inaczej a jest coraz gorzej, że powinnam cofnąć czas, żeby to naprawić. Później stwierdziłam, że to również nie miałoby sensu, bo w ten sposób mogłabym utracić kilka pozytywnych rzeczy w życiu, które w ciągu ostatnich kilka lat zyskałam, więc jedyne sensowne wyjście to poczekać na tym polu na burzę, żeby trafił mnie piorun i wówczas wszystko po prostu skończyłoby się raz na zawsze.
Chyba z tego powodu potem znajomy chodził wszędzie ze mną, żeby pilnować mnie, czy naprawdę tego nie zrobię. Wyszliśmy z jakiegoś budynku. Teraz z niewyjaśnionych przyczyn miałam długi, pokryty łuską gadzi ogon z kolcami na końcu. Zwijałam spiralnie jego koniec i skakałam na nim, trochę jak Tygrys z "Kubusia Puchatka", odbijając się czasem od ziemi także jedną nogą. Było to w pewien sposób niewygodne. W taki sposób szłam chodnikiem między klombami wzdłuż ściany tego budynku, znajomy trzymał mnie za ramię. Kiedy obeszliśmy róg budynku, moje skoki stały się wyższe, zawisałam co jakiś czas kilka metrów nad ziemią. W tych momentach czułam coraz większy dyskomfort związany z koniecznością lądowania.
# Drogą skojarzeń z podobnymi sytuacjami z poprzednich snów doszłam do tego, że teraz też chyba jestem we śnie.
Zatrzymałam się i rozejrzałam. Obraz stał się lekko rozmyty. Dla pewności spróbowałam zrobić TR. Tym razem (tak, pewnie to od nie tak dawnej rozmowy o tym na czacie) czułam że przebijanie ręki jest dość nieprzyjemne. Zacisnęłam zęby i w imię zasad zrobiłam to do końca. Widziałam, że przebijam środek dłoni, ale czułam, jakbym po prostu trzymała palec między palcami drugiej ręki. Zastanawiałam się nawet czy to nie jakiś efekt odczuć z ciała. Potem ruszyłam przed siebie, chcąc zbadać, gdzie się znalazłam. Obraz zaczął całkiem znikać, robiło się tylko takie pomarańczowo-łososiowe tło, jakby patrzyło się na światło przez zamknięte powieki. Próbowałam przywrócić obraz, ale tyle osiągnęłam, że po prostu się obudziłam.
Nastąpił przeskok do sceny kilka godzin później albo następnego dnia. Stałam na środku pola ze znajomym, był ładny, pogodny dzień, ale wiedzieliśmy skądś, że za kilka godzin ma być burza. Mówiłam znajomemu, że wszystko w moim życiu idzie nie tak, że miało być inaczej a jest coraz gorzej, że powinnam cofnąć czas, żeby to naprawić. Później stwierdziłam, że to również nie miałoby sensu, bo w ten sposób mogłabym utracić kilka pozytywnych rzeczy w życiu, które w ciągu ostatnich kilka lat zyskałam, więc jedyne sensowne wyjście to poczekać na tym polu na burzę, żeby trafił mnie piorun i wówczas wszystko po prostu skończyłoby się raz na zawsze.
Chyba z tego powodu potem znajomy chodził wszędzie ze mną, żeby pilnować mnie, czy naprawdę tego nie zrobię. Wyszliśmy z jakiegoś budynku. Teraz z niewyjaśnionych przyczyn miałam długi, pokryty łuską gadzi ogon z kolcami na końcu. Zwijałam spiralnie jego koniec i skakałam na nim, trochę jak Tygrys z "Kubusia Puchatka", odbijając się czasem od ziemi także jedną nogą. Było to w pewien sposób niewygodne. W taki sposób szłam chodnikiem między klombami wzdłuż ściany tego budynku, znajomy trzymał mnie za ramię. Kiedy obeszliśmy róg budynku, moje skoki stały się wyższe, zawisałam co jakiś czas kilka metrów nad ziemią. W tych momentach czułam coraz większy dyskomfort związany z koniecznością lądowania.
# Drogą skojarzeń z podobnymi sytuacjami z poprzednich snów doszłam do tego, że teraz też chyba jestem we śnie.
Zatrzymałam się i rozejrzałam. Obraz stał się lekko rozmyty. Dla pewności spróbowałam zrobić TR. Tym razem (tak, pewnie to od nie tak dawnej rozmowy o tym na czacie) czułam że przebijanie ręki jest dość nieprzyjemne. Zacisnęłam zęby i w imię zasad zrobiłam to do końca. Widziałam, że przebijam środek dłoni, ale czułam, jakbym po prostu trzymała palec między palcami drugiej ręki. Zastanawiałam się nawet czy to nie jakiś efekt odczuć z ciała. Potem ruszyłam przed siebie, chcąc zbadać, gdzie się znalazłam. Obraz zaczął całkiem znikać, robiło się tylko takie pomarańczowo-łososiowe tło, jakby patrzyło się na światło przez zamknięte powieki. Próbowałam przywrócić obraz, ale tyle osiągnęłam, że po prostu się obudziłam.
