10-03-2018, 16:17
"Po drugiej stronie?"
10.03.18r.
Był pewien lewitujący wagonik o nowoczesnym wyglądzie nie pasujący do otoczenia. Przypominał myląco te z kolejek górskich, ale ten po prostu sobie lewitował nad ziemią bezszelestnie. Wewnątrz był elegancki mężczyzna przewożący pasażerów kojarzący mi się z Charonem przewożącym duszę na drugi brzeg w mitologii. Zawiózł i mnie co brałem z początku jako wycieczkę gdzieś tam tak po prostu. Znalazłem się w miejscu pełnym bardziej skojarzeń i odczuć niż świata widzialnego zwłaszcza biorąc obraz jako widziany po zmroku(przynajmniej na podstawie pozostałej pamięci snu). Czułem się tam za to dobrze. Byłem z jakąś przyjaciółka z którą dużo zwiedzałem, rozmawiałem, przy której dobrze się czułem. Okazało się że zamieszkaliśmy u pewnej Pani w pałacu i nawet był jakiś bal, a właściwie raczej dobra impreza, która mnie nie zaciekawiła. Cały czas zwiedzaliśmy z przyjaciółką, aż zorientowałem się o obecności tego mężczyzny w "wagoniku". Znów się z nim zabrałem tym razem z przyjaciółką rozmawiając z nim inteligentnie o czymś. Wydaje mi się, że rozmawialiśmy o tym świecie do którego nas zawiózł - jak w nim jest i jak funkcjonuje. Wątek się urwał i znalazłem się na jakimś tarasie przy dużej powierzchni dachu jakiegoś budynku, lub stodoły. Tam rozmawiałem z jakimś gościem, któremu się zwierzyłem o czymś co kiedyś mi powiedziała w rzeczywistości Róża - miłość mego życia. Strasznie mnie to rozczuliło, płakałem i było to przekonujące czując jak mam zmoczone policzki łzami. Chciałem to odreagować i wszedłem na ten dach, tym bardziej kiedy uważano tam przechadzkę po dachu jako rozrywkę. Strach przed upadkiem mnie obezwładniał chodząc już na czworo po szczytach. Podszedł do mnie wojskowy, któremu to chodzenie tam nie sprawiało problemu i zamiast mi pomóc poganiał mnie i upokarzał. Mówił coś o małej dziewczynce która sobię tu chodziła, a ja nie potrafię. Wrócił na taras i wywrócił się o stoły z zastawą kolegi kelnera. Znalazłem się u niego i mu dziękowałem za to że tam był.
10.03.18r.
Był pewien lewitujący wagonik o nowoczesnym wyglądzie nie pasujący do otoczenia. Przypominał myląco te z kolejek górskich, ale ten po prostu sobie lewitował nad ziemią bezszelestnie. Wewnątrz był elegancki mężczyzna przewożący pasażerów kojarzący mi się z Charonem przewożącym duszę na drugi brzeg w mitologii. Zawiózł i mnie co brałem z początku jako wycieczkę gdzieś tam tak po prostu. Znalazłem się w miejscu pełnym bardziej skojarzeń i odczuć niż świata widzialnego zwłaszcza biorąc obraz jako widziany po zmroku(przynajmniej na podstawie pozostałej pamięci snu). Czułem się tam za to dobrze. Byłem z jakąś przyjaciółka z którą dużo zwiedzałem, rozmawiałem, przy której dobrze się czułem. Okazało się że zamieszkaliśmy u pewnej Pani w pałacu i nawet był jakiś bal, a właściwie raczej dobra impreza, która mnie nie zaciekawiła. Cały czas zwiedzaliśmy z przyjaciółką, aż zorientowałem się o obecności tego mężczyzny w "wagoniku". Znów się z nim zabrałem tym razem z przyjaciółką rozmawiając z nim inteligentnie o czymś. Wydaje mi się, że rozmawialiśmy o tym świecie do którego nas zawiózł - jak w nim jest i jak funkcjonuje. Wątek się urwał i znalazłem się na jakimś tarasie przy dużej powierzchni dachu jakiegoś budynku, lub stodoły. Tam rozmawiałem z jakimś gościem, któremu się zwierzyłem o czymś co kiedyś mi powiedziała w rzeczywistości Róża - miłość mego życia. Strasznie mnie to rozczuliło, płakałem i było to przekonujące czując jak mam zmoczone policzki łzami. Chciałem to odreagować i wszedłem na ten dach, tym bardziej kiedy uważano tam przechadzkę po dachu jako rozrywkę. Strach przed upadkiem mnie obezwładniał chodząc już na czworo po szczytach. Podszedł do mnie wojskowy, któremu to chodzenie tam nie sprawiało problemu i zamiast mi pomóc poganiał mnie i upokarzał. Mówił coś o małej dziewczynce która sobię tu chodziła, a ja nie potrafię. Wrócił na taras i wywrócił się o stoły z zastawą kolegi kelnera. Znalazłem się u niego i mu dziękowałem za to że tam był.
