Sny Isabeli

[Isabela]

09.02.2018

#WD
O północy udałam się do łóżka. Przed zaśnięciem powiedziałam sobie, że gdy odzyskam przytomność, to będę w śnie. Nagle znalazłam się w szkole. Utworzono nową klasę. Można było do niej dołączyć, wpisując się na listę wiszącą na drzwiach jednej z sal. Postanowiłam się dopisać. Spotkałam tam koleżankę z podstawówki. Ławki były dość ciasno ustawione, co powodowało u mnie lekki dyskomfort.
Nauczycielka przystąpiła do sprawdzenia listy. Gdy wyczytała moje nazwisko, byłam w lekkim szoku, ale pomyślałam, że nie zdążono nas ułożyć alfabetycznie. Pani była zła, że tak wolno reaguję.
Potem jakieś dziewczyny mi dokuczały. Śmiały się z mojego ubrania (w obcisłych rzeczach ciężko mi się skupić np. na rozwiązywaniu zadania z matematyki, gdyż rozpraszają mnie doznania zmysłowe). Jedna z nich stwierdziła, że mam spojrzenie jak upośledzona. "Cycki pewnie puszap" - dodała druga i dziabnęła mnie palcem w pierś. Stałam w milczeniu jak słup, nie reagowałam na chamskie zaczepki. 
Pan od niemieckiego zaproponował mi oraz mojemu koledze i koleżance udział w jakimś przedstawieniu. Moja rola miała uwzględniać niezbyt wiele mówienia.
Pamiętam jeszcze, że szliśmy później przez las. Było tam mnóstwo śmieci, pomyślałam, że trzeba je pozbierać, ale nie chciało mi się.
Przez cały sen utrzymywało się poczucie spokoju i bardzo subtelnej błogości, brak potrzeby kontroli, uczucie, że wszystko jest OK i nie trzeba nic zmieniać, a zarazem ciekawość, co będzie działo się dalej. Czułam, że mogę być sobą bez żadnych negatywnych konsekwencji.
Otoczenie było mocno realistyczne, nie wydarzyło się nic niezgodnego z prawami fizyki.
Obudziłam się parę minut przed siódmą. Byłam bardzo zdziwiona, gdyż przespałam moment wyjścia mojego ojca do pracy, co nie zdarzyło mi się od wielu dni.