04-02-2018, 02:00
Na horyzoncie majaczyła sylwetka o osobliwym kształcie. Postać miała wyciągnięte na boki ramiona i poruszała się na pojeździe nieznanego mi rodzaju. Oświetlona przez kojący blask zachodzącego słońca, rzucała długi cień na łany złocistego zboża, porastającego pole. Dziwny podróżnik powoli zbliżał się do mnie ruchem przypominającym niezdarny slalom. Wkrótce jednak silny wiatr sprawił, że monocyklista zatracił równowagę, a następnie sprawnie zeskoczył z pojazdu, ratując się od upadku. Zrezygnowawszy z dalszej jazdy, ujął sprzęt pod pachę i ruszył w pieszą wędrówkę.
Węgier podał mi rękę, patrząc na mnie ponurym wzrokiem. Od pierwszych chwil domyślałem się, że znany był mu już los pingwina. Milcząc, wpatrywaliśmy się w rozciągające się przed nami, niekończące się pustkowie porośnięte kępami wysokiej, bujnej trawy. Trwająca nieprzerwanie od wielu dni nawałnica smagała bezlitośnie jej źdźbła. W pełni zdawaliśmy sobie sprawę z powagi zaistniałej sytuacji.
Położyłem rękę na ramieniu Kudłatego, na znak ultimatum, jakie zostało mu postawione. Włochaty westchnął żałośnie, gdyż wiedział, że nie ma innego wyjścia. Ponowna wizyta u gambrynisty zdawała się być nieunikniona.
