07-12-2017, 14:43
Dwie grupy, mężczyzn i kobiet, wypełniały formularze dotyczące ich udziału i funkcji, jakie mieli pełnić w zbliżającej się wojnie. Dokumenty te były wydawane wewnątrz stojącego na środku trawnika zdezelowanego brązowego autokaru, tam też po wypełnieniu były zbierane. Stało się coś takiego, że komuś odpowiedzialnemu za czytanie dokumentów i przydzielanie ludzi do odpowiednich zadań pomyliło się, i udział pewnego człowieka został pominięty. Za niego żołnierzem miała zostać kobieta, która zgłaszała się jako sanitariuszka.
# samych scen wojny nie pamiętam, jedynie urywki i fakt, że sporo osób zginęło
Po wojnie ta kobieta pisała wiadomość dla tego człowieka. Informowała go o losie ludzi, których on znał i którzy zginęli, mówiła mu, że ma szczęście. Najpierw pisała na wszelki wypadek w rodzaju męskim, potem zmieniła zdanie i przyznała się, że jest kobietą. Podała swoje imię - Natalia, Natalie albo Natasza. Pisała piórem z brązowym atramentem, na kilku kartkach rozrzuconych przed wejściem do jakiegoś publicznego budynku, w dość dziwny sposób. Kartki leżały rozłożone w poziomym rzędzie, ona pisała ciągiem od lewej do prawej, przechodząc na kolejne kartki a od ostatniej wracała do pierwszej i pisała w nowej linii. Na koniec napisała na środku "Gloria Arena" a pod tym "Gloria Victis".
===========================================
Byłam w pomieszczeniu, które jednocześnie było parkiem, jak patrzyło się od jednej strony, a jednocześnie moim wydziałem, w taki sposób, że istniało frontowe wejście i przynajmniej ta najbliższa część parteru, park zaczynał się gdzieś w połowie pierwszego piętra. Znajdowały się tam klomby ogrodzone betonowym cienkim murkiem, coś, co czasem spotykane jest przy chodnikach albo centrach handlowych. Starszy facet, technik, próbował dostosować do tego jakiś system nawadniający. Ja początkowo chodziłam tylko dookoła, potem z ciekawości chwyciłam przyłączony do jakichś urządzeń zwyczajny zielony ogrodowy wąż i spróbowałam te klomby podlewać. Jeśli puściłam odpowiedni strumień i trzymałam końcówkę pod odpowiednim kątem, sięgałam do 4/5 długości klombu a to było dobre dwadzieścia parę metrów.
Potem stałam oparta o jeden z filarów obok głównych schodów na pierwszym piętrze. Podeszła do mnie pracownica wydziału, podobna do jednej z nauczycielek z mojej podstawówki i zaczęła grzecznościowe gadki w stylu, że tyle lat nie miała ze mną kontaktu, że nieźle wyglądam... Potem powiedziała, że dobrze by było, jakbym zwróciła uwagę na najnowszą modę na wydziale, kupiła sobie modną kurtkę, wpięła we włosy kilkaset spinek. Pokazywała mi przy tym, jak powinnam mieć ułożone włosy, ja zdziwiłam się, jaki to ma sens, skoro bez tych spinek włosy same trzymają mi się tak samo. Jak już odchodziła, dałam wyraz mojemu zmęczeniu tymi bzdurami i osunęłam się po tym filarze na kolana na podłogę.
===========================================
Razem z koleżanką przeglądałyśmy stare rzeczy znalezione na strychu albo w jakimś domu po dalszej rodzinie. Przy okazji natrafiłyśmy na książki dla dzieci, z bohaterami dawnych animowanych filmów Disneya. Były przy nich całe długie listy tytułów każdej serii, okazywało się, że każda seria to 20 do 40 takich książek. Przypomniało nam się, że coś takiego było lata temu. Zmotywowało nas to do przeszukiwania rzeczy, aby znaleźć jak najwięcej książek. Pamiętałam, że w przeszłości i tak nie miałam ich wszystkich, więc i tak trzeba będzie gdzieś kupić je w antykwariacie i mieć nadzieję, że jakoś uda się odnaleźć wszystkie części. Skompletowanie serii stało się moim obsesyjnym celem.
# samych scen wojny nie pamiętam, jedynie urywki i fakt, że sporo osób zginęło
Po wojnie ta kobieta pisała wiadomość dla tego człowieka. Informowała go o losie ludzi, których on znał i którzy zginęli, mówiła mu, że ma szczęście. Najpierw pisała na wszelki wypadek w rodzaju męskim, potem zmieniła zdanie i przyznała się, że jest kobietą. Podała swoje imię - Natalia, Natalie albo Natasza. Pisała piórem z brązowym atramentem, na kilku kartkach rozrzuconych przed wejściem do jakiegoś publicznego budynku, w dość dziwny sposób. Kartki leżały rozłożone w poziomym rzędzie, ona pisała ciągiem od lewej do prawej, przechodząc na kolejne kartki a od ostatniej wracała do pierwszej i pisała w nowej linii. Na koniec napisała na środku "Gloria Arena" a pod tym "Gloria Victis".
===========================================
Byłam w pomieszczeniu, które jednocześnie było parkiem, jak patrzyło się od jednej strony, a jednocześnie moim wydziałem, w taki sposób, że istniało frontowe wejście i przynajmniej ta najbliższa część parteru, park zaczynał się gdzieś w połowie pierwszego piętra. Znajdowały się tam klomby ogrodzone betonowym cienkim murkiem, coś, co czasem spotykane jest przy chodnikach albo centrach handlowych. Starszy facet, technik, próbował dostosować do tego jakiś system nawadniający. Ja początkowo chodziłam tylko dookoła, potem z ciekawości chwyciłam przyłączony do jakichś urządzeń zwyczajny zielony ogrodowy wąż i spróbowałam te klomby podlewać. Jeśli puściłam odpowiedni strumień i trzymałam końcówkę pod odpowiednim kątem, sięgałam do 4/5 długości klombu a to było dobre dwadzieścia parę metrów.
Potem stałam oparta o jeden z filarów obok głównych schodów na pierwszym piętrze. Podeszła do mnie pracownica wydziału, podobna do jednej z nauczycielek z mojej podstawówki i zaczęła grzecznościowe gadki w stylu, że tyle lat nie miała ze mną kontaktu, że nieźle wyglądam... Potem powiedziała, że dobrze by było, jakbym zwróciła uwagę na najnowszą modę na wydziale, kupiła sobie modną kurtkę, wpięła we włosy kilkaset spinek. Pokazywała mi przy tym, jak powinnam mieć ułożone włosy, ja zdziwiłam się, jaki to ma sens, skoro bez tych spinek włosy same trzymają mi się tak samo. Jak już odchodziła, dałam wyraz mojemu zmęczeniu tymi bzdurami i osunęłam się po tym filarze na kolana na podłogę.
===========================================
Razem z koleżanką przeglądałyśmy stare rzeczy znalezione na strychu albo w jakimś domu po dalszej rodzinie. Przy okazji natrafiłyśmy na książki dla dzieci, z bohaterami dawnych animowanych filmów Disneya. Były przy nich całe długie listy tytułów każdej serii, okazywało się, że każda seria to 20 do 40 takich książek. Przypomniało nam się, że coś takiego było lata temu. Zmotywowało nas to do przeszukiwania rzeczy, aby znaleźć jak najwięcej książek. Pamiętałam, że w przeszłości i tak nie miałam ich wszystkich, więc i tak trzeba będzie gdzieś kupić je w antykwariacie i mieć nadzieję, że jakoś uda się odnaleźć wszystkie części. Skompletowanie serii stało się moim obsesyjnym celem.
