20-08-2017, 18:55
# Niestety za długo zwlekałam i teraz pamiętam tylko fragmenty bliżej końca snu.
Całą rodziną wędrowaliśmy wzdłuż rzeki. Chyba to była rzeka Grabia, tylko szersza i ze znacznie łatwiejszym dostępem do brzegów od obu stron, mniej więcej wzdłuż całej długości. Słońce padało przez korony drzew, oświetlając rzekę tym charakterystycznym złoto-brązowym blaskiem.
Ja i siostra chyba byłyśmy jeszcze nieletnie i mieszkałyśmy z rodzicami. Niewiele miałyśmy w czasie tej wędrówki do gadania. Ciągle byłyśmy poganiane do dalszego marszu. Z jakiegoś powodu zarówno członkowie naszej rodziny, jak i towarzyszące nam zwierzęta i przyłączający się od czasu do czasu inni ludzie jednocześnie szli po obu stronach rzeki. Co jakiś czas budowaliśmy prowizoryczne mosty albo pełzaliśmy po linach przywiązanych do drzew nad rzeką, żeby następny odcinek trasy pokonać już po drugiej stronie, przy czym wtedy też inne osoby najczęściej chciały przemieścić się w przeciwną stronę. Czasem przenosiliśmy na drugi brzeg także psy i koty, które nam towarzyszyły. Rodzice bardzo ostrzegali, żebym uważała, kiedy przenoszę takiego małego, chudego, białego pieska. Że on się boi wody, że prąd go porwie i go nie znajdziemy. W końcu za którymś razem on sam z własnej woli wbiegł do tej rzeki. Zmienił się wtedy w coś w rodzaju traszki albo morskiego ślimaka. To coś było miękkie, przejrzyste i miało trzy pary dziwnych odnóży-płetw i długi płaski ogon. Jak wyjmowałam go z wody, to podkurczał te odnóża pod brzuch. Powiedziałam, że może on pływając też będzie trzymał się w pobliżu i nigdzie nie zginie.
Całą rodziną wędrowaliśmy wzdłuż rzeki. Chyba to była rzeka Grabia, tylko szersza i ze znacznie łatwiejszym dostępem do brzegów od obu stron, mniej więcej wzdłuż całej długości. Słońce padało przez korony drzew, oświetlając rzekę tym charakterystycznym złoto-brązowym blaskiem.
Ja i siostra chyba byłyśmy jeszcze nieletnie i mieszkałyśmy z rodzicami. Niewiele miałyśmy w czasie tej wędrówki do gadania. Ciągle byłyśmy poganiane do dalszego marszu. Z jakiegoś powodu zarówno członkowie naszej rodziny, jak i towarzyszące nam zwierzęta i przyłączający się od czasu do czasu inni ludzie jednocześnie szli po obu stronach rzeki. Co jakiś czas budowaliśmy prowizoryczne mosty albo pełzaliśmy po linach przywiązanych do drzew nad rzeką, żeby następny odcinek trasy pokonać już po drugiej stronie, przy czym wtedy też inne osoby najczęściej chciały przemieścić się w przeciwną stronę. Czasem przenosiliśmy na drugi brzeg także psy i koty, które nam towarzyszyły. Rodzice bardzo ostrzegali, żebym uważała, kiedy przenoszę takiego małego, chudego, białego pieska. Że on się boi wody, że prąd go porwie i go nie znajdziemy. W końcu za którymś razem on sam z własnej woli wbiegł do tej rzeki. Zmienił się wtedy w coś w rodzaju traszki albo morskiego ślimaka. To coś było miękkie, przejrzyste i miało trzy pary dziwnych odnóży-płetw i długi płaski ogon. Jak wyjmowałam go z wody, to podkurczał te odnóża pod brzuch. Powiedziałam, że może on pływając też będzie trzymał się w pobliżu i nigdzie nie zginie.
