12-08-2017, 13:02
Byłam z wizytą w bibliotece w mojej dawnej szkole podstawowej. Z jakiegoś powodu przyszłam tam z Gawędziarzem, moim kolegą z liceum. Biblioteka miała kilka poziomów, jak u mnie na uczelni. Znów pracowała tu dawna, świętej pamięci bibliotekarka. Zaczęła mnie wypytywać, jak tam na studiach, czemu tak rzadko wpadam z wizytą. Ja powiedziałam, że w końcu oddam te dokumenty, które tak długo przetrzymywałam. Jak to oddałam, bibliotekarka wpisała coś do swojego dziennika i od tego przy okazji aktywowało mi się konto w bibliotece. Mogłam tamtego dnia wypożyczyć do dwóch książek. Jedną wzięłam jakoś od razu z biurka, drugiej powiedziałam, że poszukam. Weszliśmy z Gawędziarzem między półki. Wtedy akurat byliśmy na pierwszym piętrze.
Gdzieś między półkami ludzie zaczęli krzyczeć i wołać o pomoc. Ktoś powiedział, że jakaś kobieta została postrzelona w brzuch i trzeba ją zabrać do szpitala. Po jakimś czasie z głębi biblioteki wyszli ratownicy z ranną na noszach. Ja i Gawędziarz wcisnęliśmy się w stoliki pod oknem, żeby zrobić im przejście. Jak przechodzili obok nas, spojrzałam z ciekawości. Dziwiło mnie, że nigdzie nie widać krwi. Ranną wyglądała jakby tylko spokojnie spała. Miałam dziwne wrażenie że to jest tylko jakaś odgrywana scena.
Potem siedzieliśmy z Gawędziarzem przy stoliku. Wyglądało to bardziej jak restauracja niż biblioteka. W końcu poszłam szukać tej książki. Było trudno bo przypominało to księgarnie sieciówki - mnóstwo poradników, albumów i innego badziewia a mało normalnych książek. Gdzieś natrafiłam na powieść kryminalną i przejrzałam opis na tylnej okładce. Pisali tam o tym, że po strzelaninie na terenie szkoły ofiara umiera w szpitalu. Sprawa wydaje się prosta, ale po kilku dniach ma miejsce kolejne zabójstwo. Pomyślałam, że to właśnie o tej kobiecie, którą wynosili z biblioteki.
Potem przeszliśmy dalej. Sporo książek było obłożonych w szary papier, na którym markerem napisano tytuły. Dotarłam do działu powieści przygodowych. Niektóre książki pamiętałam z dzieciństwa. Znalazłam taką pod tytułem "Biały dziób" i próbowałam sobie przypomnieć, czy to właśnie była ta, którą w przeszłości chciałam przeczytać i w końcu tego nie zrobiłam. Jako że znaleźliśmy się jakoś na innym piętrze, musieliśmy poszukać innego biurka i innych pracowników. Dotarliśmy do starszej pani, potem musieliśmy wyminąć biurko, przeciskając się między nim a szafką. Gawędziarz pierwszy tamtędy przeszedł, mi, z plecakiem, było trudniej. Starsza pani powiedziała, żebym poczekała i przesunęła część biurka, która tworzyła jakby furtkę. Kiedy byliśmy po drugiej stronie, zorientowałam się, że obok mnie idzie nie Gawędziarz tylko moja siostra. Spytałam ją jakim cudem to możliwe, że wobec tylu wspomnień z dzieciństwa jeszcze nie zaczęłyśmy płakać z rozpaczy. Ona powiedziała, że może nastąpić reakcja szokowa przesunięta w czasie.
Gdzieś między półkami ludzie zaczęli krzyczeć i wołać o pomoc. Ktoś powiedział, że jakaś kobieta została postrzelona w brzuch i trzeba ją zabrać do szpitala. Po jakimś czasie z głębi biblioteki wyszli ratownicy z ranną na noszach. Ja i Gawędziarz wcisnęliśmy się w stoliki pod oknem, żeby zrobić im przejście. Jak przechodzili obok nas, spojrzałam z ciekawości. Dziwiło mnie, że nigdzie nie widać krwi. Ranną wyglądała jakby tylko spokojnie spała. Miałam dziwne wrażenie że to jest tylko jakaś odgrywana scena.
Potem siedzieliśmy z Gawędziarzem przy stoliku. Wyglądało to bardziej jak restauracja niż biblioteka. W końcu poszłam szukać tej książki. Było trudno bo przypominało to księgarnie sieciówki - mnóstwo poradników, albumów i innego badziewia a mało normalnych książek. Gdzieś natrafiłam na powieść kryminalną i przejrzałam opis na tylnej okładce. Pisali tam o tym, że po strzelaninie na terenie szkoły ofiara umiera w szpitalu. Sprawa wydaje się prosta, ale po kilku dniach ma miejsce kolejne zabójstwo. Pomyślałam, że to właśnie o tej kobiecie, którą wynosili z biblioteki.
Potem przeszliśmy dalej. Sporo książek było obłożonych w szary papier, na którym markerem napisano tytuły. Dotarłam do działu powieści przygodowych. Niektóre książki pamiętałam z dzieciństwa. Znalazłam taką pod tytułem "Biały dziób" i próbowałam sobie przypomnieć, czy to właśnie była ta, którą w przeszłości chciałam przeczytać i w końcu tego nie zrobiłam. Jako że znaleźliśmy się jakoś na innym piętrze, musieliśmy poszukać innego biurka i innych pracowników. Dotarliśmy do starszej pani, potem musieliśmy wyminąć biurko, przeciskając się między nim a szafką. Gawędziarz pierwszy tamtędy przeszedł, mi, z plecakiem, było trudniej. Starsza pani powiedziała, żebym poczekała i przesunęła część biurka, która tworzyła jakby furtkę. Kiedy byliśmy po drugiej stronie, zorientowałam się, że obok mnie idzie nie Gawędziarz tylko moja siostra. Spytałam ją jakim cudem to możliwe, że wobec tylu wspomnień z dzieciństwa jeszcze nie zaczęłyśmy płakać z rozpaczy. Ona powiedziała, że może nastąpić reakcja szokowa przesunięta w czasie.
