Filozofia wschodu

[Jestem legendą]

Witam. Wołają więc jestem. Jeśli chodzi o filozofie dalekiego wschodu to nie ma co tu robić przekładu na naszą zachodnią mentalność bo wiele rzeczy wyda się nam niedorzecznych z powodu naszej wiary i obyczajów. Nie mniej jednak jeśli zdołamy spojrzeć na to obiektywnie okaże się że jest to filozofia bardzo życiowa i łatwa. Każdy wielki filozof wschodu miał określone grupy odbiorców. Np : Taoizm trafiał głównie do chłopów i ludzi żyjących z uprawy ziemi ponieważ łączył filozofię z wierzeniami lokalnymi np w Japonii szybko wplótł się w tradycyjną religię shinto która czciła różne bóstwa reprezentujące siłę natury i nie tylko. Konfucjanizm był filozofią artystokracji. Pomagał dygnitarzom, urzędnikom czy nawet rodzinie cesarskiej w utrzymaniu przekonania o boskim pochodzeniu władcy i strikte podzielonych obowiązkach w społeczeństwie które wierzyło że aby utrzymać harmonię każdy musi znać swoje miejsce. Buddyzm był przełomem ponieważ zaczął gwałtowanie ewoluować przez co zaczęły powstawać liczne sekty które interpretowały nauki Buddy po swojemu. Poza tym domeną buddyzmu było trafienie do każdego odbiorcy przez co silny fundament władzy cesarskiej został obalony a ludzie zaczęli śmielej wyrażać swoje uczucia wobec władzy. W Japonii sekty buddyjskie narobiły sporo zamieszania gdyż każdy mógł wstąpić w szeregii prywatnych armii świątynnych stając się mnichami - wojownikami czyli Sohei. Patrząc z dzisiejszej perspektywy na każdą z tych filozofii to wydaje mi się że ducha czasu przetrwał jedynie buddyzm gdyż jego dogmaty były na tyle uniwersalne że mają one prawo bytu nawet w 21 wieku . Sprawdźcie sami albowiem Budda mądrym człekiem był.