03-07-2016, 14:14
Latające pojazdy, świetliste pulsujące punkciki
03.07.2016
Najpierw, chyba w paraliżu przysennym, leżałem na kanapie i tam co chwila pojawiała się taka straszna ręka, jakby jakiegoś starucha, nawet pojawiły się ostre pazury, przybliżała się do mnie. Ja w nią uderzałem, szczypałem. W końcu zniknęła, albo się przeniosłem do snu. Coś było o tym, jak ktoś pchał mój mały niby samochodzik (lub taczka albo nawet wózek inwalidzki) i tak jechałem wzdłuż ulicy, nie wiem w centrum Sopotu, Gdyni, czy innego sennego miasta. Ponoć szukałem dziewczyny, którą przedtem spotkałem. Napotkałem inną. Też była bardzo ładna, miała rude włosy, chyba dłuższe niż do ramion, była policjantką, a może kelnerką. Ktoś w tle lub ten kto pchał mój pojazd, śpiewał piosenkę o tym jak poznam ją, tą dziewczynę.
Wieczór, patrzę przez okno, najpierw kuchenne, potem w moim pokoju. Przez oba widzę podobne zjawiska. Myślałem, że to zwykłe chmury. Była to jednak niezliczona ilość latających pojazdów, świetliste pulsujące punkciki. Poruszały się, tworząc spiralne formacje kształtem przypominające chmury. Zawołałem siostrę, aby zobaczyła co za dziwne się dzieją rzeczy. Ona jest obojętna. Nigdy nie robiłem w dzień testu rzeczywistości. Teraz we śnie zatykam nos i mogę oddychać, ale czuję jakbym miał katar. Siostrze też polecam to zrobić, robi i chyba nawet jej także to wychodzi, ale niczym się nie przejmuje. Zostawiam ją, wyskakuję na dwór przez zamknięte okno, przeskakuję przez żywopłoty, biegnę i wysoko skaczę unosząc się nisko ponad ziemią. Atakują szare pancerne ciężarówki, zbliżają się ściany i inne "obce" pojazdy. Każdy z nich z łatwością rozbijam pięścią. Sen się chyba zmienia, albo luka w pamięci.
W domku, gdzieś wysoko jest dziadek, babcia i ich wnuczek. Dziadek miał kilka papierowych toreb z prezentami dla swojego wnuczka. Nagle znikają. Patrzy przez okno, a tam te torby wiszą na gałęzi olbrzymiego drzewa, rosnącego nieopodal. Nie wiem czy on poleciał tam czy go wiatr przywiał, bynajmniej nagle pojawia się na tej gałęzi i zabiera torby z prezentami. Też tam jestem na tej gałęzi. Zlatuję z tego drzewa i niedaleko, gdzieś ląduję. Spotykam kolegów czy innych sennych znajomych. Drzewo było wysokie na kilka pięter, przynajmniej dziesięć. Z jego czubka, aż do ziemi zwisały cienkie drabinki. W drzewie tym prawdopodobnie był dom (może tego dziadka). Chwyciliśmy się drabinek. Niektórzy się wspinali. Inni, w tym ja, okrążyliśmy za pomocą tych lin drabinek drzewo. Miałem lęk wysokości. Powiedziałem im. Oni polecieli dalej i wyżej, wokół pnia drzewa, trzymając się tych drabinek. Ja tylko przeskoczyłem samochód stojący na mokrej ziemistej drodze, gdzieś na uboczu i wypuściłem tą drabinkę. Idąc po piaskowej dróżce trafiłem do pokoju. Był tylko częściowo podobny do mojego. Całe to mieszkanie było zupełnie inne. Nie chciałem siadać na kanapie w dużym pokoju, bo wiedziałem, że zasnę. W moim pokoju znalazłem smartfona. Coś wpisywałem, chyba numer. Za każdym razem jak wpisywałem cyfrę, ta po chwili zmieniała się w jakiś dziwny kształt, kropkę, czy plamę, i musiałem poprawiać. W końcu mocno zdenerwowany roztrzaskałem telefon o podłogę. Zmienił się w stary zepsuty odtwarzacz mp3. Nie przejąłem się stratą, bo miałem nowego smartfona. Ze starego wydobyłem kartę sim i chciałem wsadzić do nowego. Przy nowym była dołączona drobniutka (wielkości tej karty sim) materiałowa torebka w kolorze różowym. Miała zawierać w sobie…pin. Odwinąłem materiał, ale oczywiście nic nie znalazłem. Sen się kończy.
03.07.2016
Najpierw, chyba w paraliżu przysennym, leżałem na kanapie i tam co chwila pojawiała się taka straszna ręka, jakby jakiegoś starucha, nawet pojawiły się ostre pazury, przybliżała się do mnie. Ja w nią uderzałem, szczypałem. W końcu zniknęła, albo się przeniosłem do snu. Coś było o tym, jak ktoś pchał mój mały niby samochodzik (lub taczka albo nawet wózek inwalidzki) i tak jechałem wzdłuż ulicy, nie wiem w centrum Sopotu, Gdyni, czy innego sennego miasta. Ponoć szukałem dziewczyny, którą przedtem spotkałem. Napotkałem inną. Też była bardzo ładna, miała rude włosy, chyba dłuższe niż do ramion, była policjantką, a może kelnerką. Ktoś w tle lub ten kto pchał mój pojazd, śpiewał piosenkę o tym jak poznam ją, tą dziewczynę.
Wieczór, patrzę przez okno, najpierw kuchenne, potem w moim pokoju. Przez oba widzę podobne zjawiska. Myślałem, że to zwykłe chmury. Była to jednak niezliczona ilość latających pojazdów, świetliste pulsujące punkciki. Poruszały się, tworząc spiralne formacje kształtem przypominające chmury. Zawołałem siostrę, aby zobaczyła co za dziwne się dzieją rzeczy. Ona jest obojętna. Nigdy nie robiłem w dzień testu rzeczywistości. Teraz we śnie zatykam nos i mogę oddychać, ale czuję jakbym miał katar. Siostrze też polecam to zrobić, robi i chyba nawet jej także to wychodzi, ale niczym się nie przejmuje. Zostawiam ją, wyskakuję na dwór przez zamknięte okno, przeskakuję przez żywopłoty, biegnę i wysoko skaczę unosząc się nisko ponad ziemią. Atakują szare pancerne ciężarówki, zbliżają się ściany i inne "obce" pojazdy. Każdy z nich z łatwością rozbijam pięścią. Sen się chyba zmienia, albo luka w pamięci.
W domku, gdzieś wysoko jest dziadek, babcia i ich wnuczek. Dziadek miał kilka papierowych toreb z prezentami dla swojego wnuczka. Nagle znikają. Patrzy przez okno, a tam te torby wiszą na gałęzi olbrzymiego drzewa, rosnącego nieopodal. Nie wiem czy on poleciał tam czy go wiatr przywiał, bynajmniej nagle pojawia się na tej gałęzi i zabiera torby z prezentami. Też tam jestem na tej gałęzi. Zlatuję z tego drzewa i niedaleko, gdzieś ląduję. Spotykam kolegów czy innych sennych znajomych. Drzewo było wysokie na kilka pięter, przynajmniej dziesięć. Z jego czubka, aż do ziemi zwisały cienkie drabinki. W drzewie tym prawdopodobnie był dom (może tego dziadka). Chwyciliśmy się drabinek. Niektórzy się wspinali. Inni, w tym ja, okrążyliśmy za pomocą tych lin drabinek drzewo. Miałem lęk wysokości. Powiedziałem im. Oni polecieli dalej i wyżej, wokół pnia drzewa, trzymając się tych drabinek. Ja tylko przeskoczyłem samochód stojący na mokrej ziemistej drodze, gdzieś na uboczu i wypuściłem tą drabinkę. Idąc po piaskowej dróżce trafiłem do pokoju. Był tylko częściowo podobny do mojego. Całe to mieszkanie było zupełnie inne. Nie chciałem siadać na kanapie w dużym pokoju, bo wiedziałem, że zasnę. W moim pokoju znalazłem smartfona. Coś wpisywałem, chyba numer. Za każdym razem jak wpisywałem cyfrę, ta po chwili zmieniała się w jakiś dziwny kształt, kropkę, czy plamę, i musiałem poprawiać. W końcu mocno zdenerwowany roztrzaskałem telefon o podłogę. Zmienił się w stary zepsuty odtwarzacz mp3. Nie przejąłem się stratą, bo miałem nowego smartfona. Ze starego wydobyłem kartę sim i chciałem wsadzić do nowego. Przy nowym była dołączona drobniutka (wielkości tej karty sim) materiałowa torebka w kolorze różowym. Miała zawierać w sobie…pin. Odwinąłem materiał, ale oczywiście nic nie znalazłem. Sen się kończy.
