07-06-2016, 19:49
(07-06-2016, 16:13 )incestus napisał(a): O kurde, na dodatek trafiłem na przekaz, który idealnie puentuje całą tą dyskusję :
https://www.youtube.com/watch?v=7GYqeBtyWJo
Przesłuchaj sobie cały, a zdradzę ci tylko wydźwięk - każdy moment, w którym robisz coś dyskomfortowego, zbliża cię do znalezienia twojego osobistego celu. Więc tak trzymaj, i obserwuj kiedy niewygodne staje się wygodne z powrotem
Całkiem mądrze gada
On opisuję strefę dyskomfortu jako "szybsze bicie serca, adrenalinę, motylki w brzuchu" lol, "nienawidzę i kocham to". Jeżeli to jest dla kogoś strefa dyskomfortu to ja pasuje, I'm done, nara piątka xD Jeżeli tak to, jest to dla mnie easy, a nawet przyjemne, lubię to, strefa dyskomfortu jest jak bułka z masłem. Problem w tym, żeby właśnie poczuć te szybsze bicie serca, adrenalinkę, motylki w brzuchu... Uwierz lub nie, ale mało co mnie rusza. Nie będą pisał prawdziwych przykładów, ale wyobraź sobie jakąś ekstremalną sytuację typu ktoś Ci grozi nożem czy pościg 240 środkiem miasta, a u mnie nadal stoicki spokój i niedociśnienie 100/40. Prawdopodobnie u mnie ta strefa komfortu już całkiem znikła, a organizm nie może funkcjonować 24/7 w stresie, więc się na to uodporniłem w jakiś sposób, oczywiście kosztem czegoś, w moim przypadku emocji. W konsekwencji bardzo niewiele rzeczy mi sprawia przyjemność, jeżeli w ogóle. Stąd mój dylemat w jaką stronę iść, żeby coś poczuć.
(07-06-2016, 16:34 )System napisał(a): @incestus To prawda, tylko jest jeden szkopuł - czasem trudno określić swoje granice. Bo tak się składa, że zbyt agresywne wychodzenie ze strefy komfortu może być trudne lub niemożliwe do przejścia (prowadzące do załamania). Również dlatego pytałam @High Contrast co jest skłonny poświęcić, bo cały ten proces może być bardzo nieprzyjemny, a poczucie straty przygniatające. Wiadomo, że nie da się przewidzieć wszystkiego, ale warto chociaż wziąć pod uwagę ryzyko.
Jakieś hardkorowe, agresywne wyjścia ze strefy dyskomfortu praktykowałem, także nie jest to dla mnie kłopot, byłem w sytuacjach na granicy paniki i derealizacji. Mogę podjąć ryzyko, zależy mi tylko, żeby wysiłek nie poszedł na marne, tak jak zawsze. Co z tego, że wyjdę ze strefy dyskomfortu jeżeli nie umiem się w tym odnaleźć i zaznać spokoju ducha. Niewiem, może właśnie tak jak mówisz, zbyt ostro wychodziłem przez co dyskomfort był znacznie większy niż teoretyczna przyjemność, dlatego nie mogłem przechylić balansu na stronę komfortu.
