Rdzeń ludzkiej motywacji

[System]

@High Contrast
Haha, wydaje mi się, że chociaż podchodzimy do tego zupełnie różnie, jeden z celów mamy podobny - przygodę. Zaczyna mnie jednak zastanawiać czy naprawdę wiesz JAKIEJ przygody szukasz.

(04-06-2016, 22:43 )High Contrast napisał(a): Musisz też zrozumieć, że przez całe życie byłem typem muła na 100% i korzystałem z życia na 0%. Jak to zwykle bywa, sinusoida wywala nas z jednego ekstremum na drugi i właśnie tak mam ku temu potrzebę teraz, co nie znaczy, że nie chcę połączyć tego z czymś pożytecznym i przy okazji się rozwijać. Właśnie po to założyłem temat, przyjmę każdą propozycję, ale liczą się konkrety, bo jak ktoś pisze ogólnikowo jak Inces czy Fallen to ja nie wiem w ogóle czasami o czym oni piszą, a co dopiero przeniesienie to do rzeczywistości.

Nie uważam tego za męczarnie czy podejmowanie jakiegoś specjalnego wysiłku ku temu, raczej jako naturalny pociąg, coś co płynie w żyłach. Wysiłkiem byłoby odejście od tego i zajęcie się żmudnym pięciem w szczeblach społeczeństwa.

Rozumiem, że nagle zdałeś sobie sprawę, że to co masz, to nie jest to, o co Ci chodzi. Tylko, że teraz to, co chcesz, definiujesz właśnie w kontrastach (nomen omen, hehe) - albo szybkie laski i piękne samochody, albo korpo-wegetacja w boxie. Może spróbuj, z pomocą auoobserwacji (jest na nią milion i jeden sposób), sprawdzić co tak naprawdę wyzwala w Tobie największą przyjemność. Możliwe, że sam siebie zaskoczysz, że to, co Ty będziesz definiował jako przygodę, dla innych będzie koszmarem albo nudą. Rozumiem, że w tej chwili interesuje Cię "tu i teraz". Być może będziesz potrzebował chwilę porzucać się w te i z powrotem. I wrócisz do tematu dopiero jak przyjemność stanie się bardziej jałowa i poczujesz wtedy wyraźnie, że część z tych przygód, co koledzy obiecywali, że miały być takie świetne, dla Ciebie wcale nie są. Nie mówię tu o jakimś moralnym nawróceniu, tylko o tym, że chociaż niby "każdy facet lubi szybką jazdę", to Ty akurat nie i wolisz spływ kajakowy, ale nie idziesz na niego, bo nawet nie ma z kim. Ale, to już ostre gdybanie z mojej strony.

High Contrast napisał(a):Bardzo chętnie poczytam o tym więcej, jesteś w tej komfortowej sytuacji, że pewnie z niejednego drzewa owoce jadłaś i masz ogląd na całokształt, chętnie posłucham Twojej wizji.

To jest... ciekawy wniosek. Skąd go wziąłeś, tak właściwie?

A jeśli chodzi o szczegóły, to może rozwinę o co mi chodziło z tym codziennym poziomem szczęścia. Są rzeczy, które Cię martwią, codziennie "ciągną Cię w dół", nie pozwalają się cieszyć drobiazgami, a czasem nawet dużymi rzeczami. W moim przypadku to był mój problem z postrzeganiem własnej wartości. W momencie, w którym rozpoznałam to źródło mojego niskiego poziomu codziennego szczęścia, mogłam zacząć zastanawiać się jak to zmienić. Wiele perypetii (i błędów, a jakże, też) dalej, udało mi się przewartościować własne postrzeganie - zmieniłam swoją "wewnętrzną narrację" (to jak sama siebie postrzegam), no i wreszcie trochę się uspokoiłam wewnętrznie i stałam się szczęśliwsza.  Zauważ jednak, że nawet do tego wyjściową była autoobserwacja.

High Contrast napisał(a):Będę pamiętał Wiara czyni cuda.

Haha, bardziej "wiara to skuteczny bodziec z zakresu autosugestii", ale założenia się zgadzają, jak sądzę.

High Contrast napisał(a):Tak, tak, tak! Tego wniosku mi brakowało i nie chodzi nawet o specjalne wykorzystywanie ludzi z założenia czy też przez mój system przekonań, a z prostego faktu, jak nie będziesz kłaść na ludzi ch*ja to ktoś inny położy na Ciebie. Jednak nie szukam zwady, wręcz przeciwnie, przyjaciół. Tutaj sprawdza się stare porzekadło, Twój resp na dzielni jest wprost proporcjonalny do ilości wrogów jakich posiadasz. Idealnie to zobrazowałaś, lepiej bym tego nie ujął.

To jest, hmm, ciekawe, ale cały szkopuł w tym, żeby właśnie nie postrzegać tego w kategoriach zemsty czy samoobrony. Bo to wiąże się z negatywnymi emocjami, a przecież założenie było, że ludźmi nie chcesz się przejmować za bardzo, tak? Branie ludzi pod uwagę w kalkulacji niewiele ma wspólnego w wykorzystywaniem. To znaczy, jak powiedział Underwood (ten od House of Cards): "I don't use people unless I can throw them away afterwards". Zasoby ludzkie są delikatne i cenne, nie można ich marnować, bo to w dalszej perspektywie działa na szkodę Tobie samemu. To jest założenie, które płynie z logiki. Zdaję sobie sprawę, że może brzmieć bardzo zimno i nieprzyjemnie, ale de facto często zakłada większą dbałość o ludzi, niż podejście emocjonalne (bo ono dopuszcza, na przykład, działanie na szkodę w afekcie).

High Contrast napisał(a):Widzę, że masz podobne zdanie co ja #teamsystem.
Niektórzy się męczą grindując na siłę swoją pozycję w społeczeństwie, a nie zawsze jest warto. Lepiej odejść, wziąć drugi oddech i zobaczyć całą sytuację z góry, może jest inny sposób. Wiadomo, że sprawdzone sposoby są bardziej komfortowe, ale ja wymagam więcej.

No właśnie dlatego sugeruję najpierw przyjrzeć się porządnie własnym preferencjom i potrzebom.
Możesz zdefiniować "sprawdzone sposoby" i "więcej"?
Co jesteś skłonny poświęcić dla tego, co chcesz osiągnąć?

***

A co do tematu tego wątku, czyli "rdzenia ludzkiej motywacji" w ogóle, to na razie udało nam się wyróżnić trzy:
- lęk (z pomocą Incestusa),
- pogoń za przygodą (to #teamsystem),
- dążenie do rozwoju/zwiększania skuteczności (to moja druga największa motywacja do działań, więc pozwalam sobie dorzucić).

Jestem ciekawa, czy ktoś jeszcze się odezwie i określi swój rdzeń motywacji.