04-06-2016, 17:11
@High Contrast
Mam wrażenie, że Twoja wizja dobrobytu opiera się na skutecznym sztachaniu się endorfinami. Wszystko pięknie, tylko po co wkładać tyle wysiłku i czasu w coś, co będzie trwało tylko chwilkę? Co nie będzie miało przełożenia na, w zasadzie, nic w Twoim życiu, poza właśnie przyjemnością. Nic więcej nie osiągniesz, będziesz zbyt zajęty szukaniem kolejnej dawki. To znaczy, jeśli właśnie to jest Twoim największym marzeniem - te krótkie momenty uniesienia, jeden po drugim, no to nie widzę problemu. Każdemu według potrzeb (i mówię to szczerze, nie uważam, że istnieją potrzeby gorsze lub lepsze, tylko inne - to nie kwestia tolerancji czy dobrego serduszka u mnie, tylko logiki - różnorodność biologiczna to prowokuje).
Co powiesz na opcję z długotrwałymi skutkami, które możesz odczuć? Ja, na przykład, byłam bardziej zainteresowana podniesieniem codziennego poczucia szczęścia, niż poszukiwaniem krótkotrwałych uniesień. To ostatnie robiłam wcześniej i (to zabawne, bo schemat przypomina ćpanie) każdy wjazd był coraz trudniejszy i wymagał większych nakładów, a zjazd z powrotem do dziennego poczucia (nie)szczęścia był coraz bardziej bolesny. Po co się tak męczyć, jak możesz zainwestować i do swoich uniesień startować z nowego poziomu.
Co do Twojego uczepienia się stwierdzenia "wszystko to tylko chemia, yeah" - żadnej chemii (chyba, że ze strzykawki) nie dostaniesz tak długo, jak nie uwierzysz w to, co można nazwać własnymi wartościami, dążeniami lub przekonaniami. Taki mały paradoks.
Zastanawia mnie jeszcze sprawa: jak właściwie definiujesz tę swoją szeroką dupę, w której chcesz wszystkich pomieścić? Znam ludzi, którzy nie biorą poprawki na innych w wewnętrznych odczuciach, ale biorą w działaniach, bo inaczej ich skuteczność spada. Ty, zdaje się, postulujesz, trochę chyba też niechcący, coś odwrotnego - POKAZYWAĆ, że masz wszystkich w dupie, ale w środku nadal się telepać. Co to ma wnosić, poza konfliktami? Czy nie lepiej postarać się właśnie o to, żeby wewnętrznie się nimi nie przejmować, ale w kalkulacjach brać ich pod uwagę, jako czynniki?
Nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy się od czegoś odcinać, lub spłaszczać, jak buddyści. Wolę raczej poznawać schematy, na jakich działa człowiek, żeby nauczyć się ich używać, tak, jak na przykład nauczyłam się projektować własny system wartości i w oparciu o niego - potrzeby, żeby to, co robię, lepiej składało się z superego, niż dotychczas.
Zamiast, na przykład, pałować się z przemożną chęcią prokrastynacji, wolę znaleźć jej źródło i przeprojektować, żeby sama osłabła, lub połączyć większe odczuwanie przyjemności z wypełnianiem innej potrzeby, żeby samą siebie przekonać, że coś innego jest bardziej warte robienia.
@incestus
Nie zawsze lęk jest siłą napędową. Studium przypadku FTW, ale pozwolę sobie. Dla mnie tego typu lęk jest paraliżujący i szkodliwy. Wyzwanie (coś, co wymaga mojego dużego skupienia/wysiłku umysłowego lub fizycznego), natomiast, jest motywujące - ze względu na moją ciekawość i chęć sprawdzenia siebie. Udało mi się połączyć wychodzenie poza strefę komfortu z przyjemnością. Dlatego to poczucie związane z przygodą nie wiąże się tylko z nurkowaniem na 10 metrach w oceanie, ale też, na przykład, z wykonaniem i spisaniem wywiadu z majorem albo pójściem na dziwne spotkanie muzyczne w czyimś mieszkaniu. I oczywiście, że siłą rzeczy ta sfera komfortu się powiększa i coraz mniej rzeczy jest tym wyzwaniem. Trochę jednak udało mi się oszukać system, bo wyzwanie jest też odkrywaniem i próbą zrozumienia czegoś, czego wcześniej nie znałam (a takich rzeczy jest sporo i będzie zawsze).
Mam wrażenie, że Twoja wizja dobrobytu opiera się na skutecznym sztachaniu się endorfinami. Wszystko pięknie, tylko po co wkładać tyle wysiłku i czasu w coś, co będzie trwało tylko chwilkę? Co nie będzie miało przełożenia na, w zasadzie, nic w Twoim życiu, poza właśnie przyjemnością. Nic więcej nie osiągniesz, będziesz zbyt zajęty szukaniem kolejnej dawki. To znaczy, jeśli właśnie to jest Twoim największym marzeniem - te krótkie momenty uniesienia, jeden po drugim, no to nie widzę problemu. Każdemu według potrzeb (i mówię to szczerze, nie uważam, że istnieją potrzeby gorsze lub lepsze, tylko inne - to nie kwestia tolerancji czy dobrego serduszka u mnie, tylko logiki - różnorodność biologiczna to prowokuje).
Co powiesz na opcję z długotrwałymi skutkami, które możesz odczuć? Ja, na przykład, byłam bardziej zainteresowana podniesieniem codziennego poczucia szczęścia, niż poszukiwaniem krótkotrwałych uniesień. To ostatnie robiłam wcześniej i (to zabawne, bo schemat przypomina ćpanie) każdy wjazd był coraz trudniejszy i wymagał większych nakładów, a zjazd z powrotem do dziennego poczucia (nie)szczęścia był coraz bardziej bolesny. Po co się tak męczyć, jak możesz zainwestować i do swoich uniesień startować z nowego poziomu.
Co do Twojego uczepienia się stwierdzenia "wszystko to tylko chemia, yeah" - żadnej chemii (chyba, że ze strzykawki) nie dostaniesz tak długo, jak nie uwierzysz w to, co można nazwać własnymi wartościami, dążeniami lub przekonaniami. Taki mały paradoks.
Zastanawia mnie jeszcze sprawa: jak właściwie definiujesz tę swoją szeroką dupę, w której chcesz wszystkich pomieścić? Znam ludzi, którzy nie biorą poprawki na innych w wewnętrznych odczuciach, ale biorą w działaniach, bo inaczej ich skuteczność spada. Ty, zdaje się, postulujesz, trochę chyba też niechcący, coś odwrotnego - POKAZYWAĆ, że masz wszystkich w dupie, ale w środku nadal się telepać. Co to ma wnosić, poza konfliktami? Czy nie lepiej postarać się właśnie o to, żeby wewnętrznie się nimi nie przejmować, ale w kalkulacjach brać ich pod uwagę, jako czynniki?
Nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy się od czegoś odcinać, lub spłaszczać, jak buddyści. Wolę raczej poznawać schematy, na jakich działa człowiek, żeby nauczyć się ich używać, tak, jak na przykład nauczyłam się projektować własny system wartości i w oparciu o niego - potrzeby, żeby to, co robię, lepiej składało się z superego, niż dotychczas.
Zamiast, na przykład, pałować się z przemożną chęcią prokrastynacji, wolę znaleźć jej źródło i przeprojektować, żeby sama osłabła, lub połączyć większe odczuwanie przyjemności z wypełnianiem innej potrzeby, żeby samą siebie przekonać, że coś innego jest bardziej warte robienia.@incestus
Nie zawsze lęk jest siłą napędową. Studium przypadku FTW, ale pozwolę sobie. Dla mnie tego typu lęk jest paraliżujący i szkodliwy. Wyzwanie (coś, co wymaga mojego dużego skupienia/wysiłku umysłowego lub fizycznego), natomiast, jest motywujące - ze względu na moją ciekawość i chęć sprawdzenia siebie. Udało mi się połączyć wychodzenie poza strefę komfortu z przyjemnością. Dlatego to poczucie związane z przygodą nie wiąże się tylko z nurkowaniem na 10 metrach w oceanie, ale też, na przykład, z wykonaniem i spisaniem wywiadu z majorem albo pójściem na dziwne spotkanie muzyczne w czyimś mieszkaniu. I oczywiście, że siłą rzeczy ta sfera komfortu się powiększa i coraz mniej rzeczy jest tym wyzwaniem. Trochę jednak udało mi się oszukać system, bo wyzwanie jest też odkrywaniem i próbą zrozumienia czegoś, czego wcześniej nie znałam (a takich rzeczy jest sporo i będzie zawsze).
