19-05-2016, 12:45
Mitologiczne starcie
19.05.2016
Najpierw śniło mi się, że chodzę ulicami. Ludzie, gdzieś się śpieszą. Prawie uderzył mnie autobus. Idę dalej środkiem ulicy. Czuję się jakoś niewygodnie. Tamten autobusopociąg zawraca. Już się ze mną styka. Spowolnienie, jakby się do niego przykleiłem, przez co nie mogę odbiec w bok. Budzi mnie komar brzęczący przy lewym uchu. Zapalam światła, nigdzie go nie widzę. Może to była jednak ta mała czerwona muszka. Idę dalej spać.
Inna rzeczywistość. Dzień. Przyłączam się do grupy ludzi. Mają z kimś walczyć. Zostali zaskoczeni. Jeden z ich wrogów każdego czymś uderzał. Tamci się nawet nie ruszyli, taki był szybki. Wszyscy zginęli, oprócz mnie, czy tego kim byłem. Miałem walczyć ze starszym panem. Była to próba, czy sprawdzian czegoś. Walczyliśmy czymś podobnym do ciężkiego złotego pucharu. Tamten nie używał w ogóle swojego pucharu tylko go trzymał w ręku, był ciągle uśmiechnięty. Uderzam go kilka razy swoim pucharem. Starzec wyciąga z kieszonki na koszulce sztylet. Trafiam go w sztylet i w następne bronie, które on wyciąga. Każda się roztrzaskuje. Uderzam w jego głowę, pada martwy. Pozostały jeszcze dwie osoby - kobieta i mężczyzna. Są wysocy, ubrani na biało z elementami złotej zbroi, długie blond włosy. Kobieta mówi, że nie będą ze mną walczyli, ponieważ wystarczająco dużo pokazałem im i nie ma więcej potrzeby kontynuowania walki. W tym czasie ciało tamtego się regeneruje, odżywa. Okazuje się, że oni są nieśmiertelni. Kobieta coś jeszcze mi powiedziała, ale nie pamiętam o co chodziło. Przechodzę przez membranę. Jest noc. To jest równoległa rzeczywistość. Grupa naukowców studentów wszystko obserwowała co się działo po drugiej stronie. Powitali mnie. Powiedziałem, że się teleportowałem. Poszedłem za dziewczyną i chłopakiem cichymi ciemnymi uliczkami. Znowu dzień. Doszliśmy na plac przed budynkiem ich uniwersytetu. Przyszedł starszy student, chyba ich znajomy. Myślał, że też tam chodzę się uczyć. Z niewiadomego powodu był na mnie bardzo zły. Tamten mnie całkowicie zaskoczył. Złapał mnie za krocze (co nie było przyjemne), pociągnął i rzucił mną w górną framugę drzwi, aż się posypało. Poszedł z tymi dwoma, usiedli na ławce. Przyszła jakaś pani i zaprowadziła mnie do stołówki. Posadziła mnie przy stole razem z innymi. Przyniosła mi coś do jedzenia w dwóch opakowaniach. Chciałem jeść, ale jedzenie było dziwnie zapakowane i się ruszało. Okazało się, że pod stołem siedzi wielki czarny pies i to jedzenie było do niego przypięte pasami. To ta pani go wcześniej przyprowadziła. Odpiąłem jedzenie. Wyprowadziła psa. Dziwiłem się, że w taki sposób jest podawane jedzenie na tej stołówce.
Jestem w bibliotece, szukam książek do wypożyczenia. Wziąłem jedną. Jakieś fantasy przemieszane z mitologią. Proszę bibliotekarki, aby przyniosła mi jeszcze jedną, chyba mówię tytuł, chociaż tego nie pamiętam. Przynosi. To także jest fantasy, w tytule ma coś z rzeką i dziewiątką. Okazuje się, że ta książka jest z drugiej części biblioteki i trzeba znaleźć tytuł w specjalnym zeszyciku i tam się podpisać czy coś. Niestety nie mogę znaleźć tytułów książek, które wypożyczyłem, w ogóle chyba takich tam nie ma. W takim razie bibliotekarka każe mi zabrać ten zeszycik do domu i tam wypełnić odpowiednie miejsca. W domu już czytam trochę tą książkę, jest po angielsku. W tym samym czasie odtwarza się film obrazujący czytany tekst. Jest jakaś tragedia rodzinna. Ktoś zginął. Coś mi nie pasuje. Z książki wynika, że były poprzednie części. No tak 9 w tytule oznaczało dziewiątą część, a ja nie przeczytałem wcześniejszych. A tamta fantastyczno mitologiczna wygląda jak program telewizyjny i każdy rozdział jest w skrócie jak odcinek jakiegoś serialu. W nocy idę do biblioteki. Idzie ze mną nawet moja mama. Przechodzę przez drzwi. Jest tam bibliotekarka i chyba asystentka dentystki. Oznajmiam, że oddaję książki, bo nie przeczytałem wcześniejszych części. Jeszcze tylko patrzę do zeszyciku. Jednak są te tytuły. Wcześniej szukałem polskich tytułów, a to przecież po angielsku...
19.05.2016
Najpierw śniło mi się, że chodzę ulicami. Ludzie, gdzieś się śpieszą. Prawie uderzył mnie autobus. Idę dalej środkiem ulicy. Czuję się jakoś niewygodnie. Tamten autobusopociąg zawraca. Już się ze mną styka. Spowolnienie, jakby się do niego przykleiłem, przez co nie mogę odbiec w bok. Budzi mnie komar brzęczący przy lewym uchu. Zapalam światła, nigdzie go nie widzę. Może to była jednak ta mała czerwona muszka. Idę dalej spać.
Inna rzeczywistość. Dzień. Przyłączam się do grupy ludzi. Mają z kimś walczyć. Zostali zaskoczeni. Jeden z ich wrogów każdego czymś uderzał. Tamci się nawet nie ruszyli, taki był szybki. Wszyscy zginęli, oprócz mnie, czy tego kim byłem. Miałem walczyć ze starszym panem. Była to próba, czy sprawdzian czegoś. Walczyliśmy czymś podobnym do ciężkiego złotego pucharu. Tamten nie używał w ogóle swojego pucharu tylko go trzymał w ręku, był ciągle uśmiechnięty. Uderzam go kilka razy swoim pucharem. Starzec wyciąga z kieszonki na koszulce sztylet. Trafiam go w sztylet i w następne bronie, które on wyciąga. Każda się roztrzaskuje. Uderzam w jego głowę, pada martwy. Pozostały jeszcze dwie osoby - kobieta i mężczyzna. Są wysocy, ubrani na biało z elementami złotej zbroi, długie blond włosy. Kobieta mówi, że nie będą ze mną walczyli, ponieważ wystarczająco dużo pokazałem im i nie ma więcej potrzeby kontynuowania walki. W tym czasie ciało tamtego się regeneruje, odżywa. Okazuje się, że oni są nieśmiertelni. Kobieta coś jeszcze mi powiedziała, ale nie pamiętam o co chodziło. Przechodzę przez membranę. Jest noc. To jest równoległa rzeczywistość. Grupa naukowców studentów wszystko obserwowała co się działo po drugiej stronie. Powitali mnie. Powiedziałem, że się teleportowałem. Poszedłem za dziewczyną i chłopakiem cichymi ciemnymi uliczkami. Znowu dzień. Doszliśmy na plac przed budynkiem ich uniwersytetu. Przyszedł starszy student, chyba ich znajomy. Myślał, że też tam chodzę się uczyć. Z niewiadomego powodu był na mnie bardzo zły. Tamten mnie całkowicie zaskoczył. Złapał mnie za krocze (co nie było przyjemne), pociągnął i rzucił mną w górną framugę drzwi, aż się posypało. Poszedł z tymi dwoma, usiedli na ławce. Przyszła jakaś pani i zaprowadziła mnie do stołówki. Posadziła mnie przy stole razem z innymi. Przyniosła mi coś do jedzenia w dwóch opakowaniach. Chciałem jeść, ale jedzenie było dziwnie zapakowane i się ruszało. Okazało się, że pod stołem siedzi wielki czarny pies i to jedzenie było do niego przypięte pasami. To ta pani go wcześniej przyprowadziła. Odpiąłem jedzenie. Wyprowadziła psa. Dziwiłem się, że w taki sposób jest podawane jedzenie na tej stołówce.
Jestem w bibliotece, szukam książek do wypożyczenia. Wziąłem jedną. Jakieś fantasy przemieszane z mitologią. Proszę bibliotekarki, aby przyniosła mi jeszcze jedną, chyba mówię tytuł, chociaż tego nie pamiętam. Przynosi. To także jest fantasy, w tytule ma coś z rzeką i dziewiątką. Okazuje się, że ta książka jest z drugiej części biblioteki i trzeba znaleźć tytuł w specjalnym zeszyciku i tam się podpisać czy coś. Niestety nie mogę znaleźć tytułów książek, które wypożyczyłem, w ogóle chyba takich tam nie ma. W takim razie bibliotekarka każe mi zabrać ten zeszycik do domu i tam wypełnić odpowiednie miejsca. W domu już czytam trochę tą książkę, jest po angielsku. W tym samym czasie odtwarza się film obrazujący czytany tekst. Jest jakaś tragedia rodzinna. Ktoś zginął. Coś mi nie pasuje. Z książki wynika, że były poprzednie części. No tak 9 w tytule oznaczało dziewiątą część, a ja nie przeczytałem wcześniejszych. A tamta fantastyczno mitologiczna wygląda jak program telewizyjny i każdy rozdział jest w skrócie jak odcinek jakiegoś serialu. W nocy idę do biblioteki. Idzie ze mną nawet moja mama. Przechodzę przez drzwi. Jest tam bibliotekarka i chyba asystentka dentystki. Oznajmiam, że oddaję książki, bo nie przeczytałem wcześniejszych części. Jeszcze tylko patrzę do zeszyciku. Jednak są te tytuły. Wcześniej szukałem polskich tytułów, a to przecież po angielsku...
