28-03-2016, 17:29
Odcinek VIII
Ze snu wyrwał nas ogłuszający huk, który rozległ się ze strony dziennika Fallena. Chwilę po nim wzmógł się potężny podmuch wiatr, niemal zwalając nas z nóg, szczególnie Solniczka, którego oczy zakryła szmata ze słupu. Zdezorientowani rozglądaliśmy się po okolicy, przeczesywaliśmy wzrokiem niebo, szukając jakiekolwiek źródła tego hałasu. Po minucie bezowocnych poszukiwań wymieniliśmy się jedynym prawdopodobnym domysłem - Senni Podróżnicy są coraz bliżej.
Nie ukrywając niepokoju i pierwszych oznak strachu ruszyliśmy żwawym krokiem, podążając za ścieżką otoczoną gęstym lasem. Wydawało się, że droga nie ma końca, gdy mijaliśmy uparcie powtarzające się, identyczne odcinki. Widząc to, oblał nas zimny pot, a wampia niemal pisnęła z przerażenia. Niejednokrotnie podczas pieszych wędrówek zdarzały się przypadki perseweracji sennej - oneironauta był cofany po przebyciu krótkiego dystansu, co dawało złudzenie powielonego skrawka lokacji zapętlonego w niekończący się schemat. Winien temu był algorytm, który, podobnie jak jego twórca, nie był nieomylny. Problem zazwyczaj rozwiązywali technicy, na zmianę obserwując Makietę. Zgłoszenia przypadków perseweracji sennej pojawiały się z reguły raz na miesiąc.
Z oczywistych względów nie mogliśmy oczekiwać na pomoc techników. Marsz przeistoczył się w bieg, niepokój - w autentyczny strach. Nikt nie wiedział, ile może trwać przypadek perseweracji. W najgorszym przypadku zostalibyśmy uwięzieni na zawsze, bez możliwości wyrwania się z tej sennej pułapki.
Nagle badbull biegnący na początku grupy zatrzymał się, a reszta o mało nie wpadła na niego. Rzucił spojrzenie na bok, przez chwilę zastygając w bezruchu, a następnie zanurkował w zielonej gęstwinie, znikając ze wzroku wszystkich. Fallen doznał olśnienia i wytłumaczył, że to idealny sposób, aby uwolnić się od ciągu skojarzeń z lasem , po czym powtórzył wyczyn badbula. Reszta grupy stała zakłopotana, ale po wymienieniu spojrzeń wszyscy zgodnie rzucili się za towarzyszami. Do teraz nie możemy wyjść z podziwu dla tak prostego, ale genialnego pomysłu.
Po drugiej stronie nasze oczy uraczyła pierwsza wizja Ogrodu - wśród soczyście zielonej trawy stały ustawione w schemacie szachownicy dwa rodzaje jabłoni - białe z czarnymi owocami oraz czarne z białymi. W samym centrum stała Królowa - potężny klon obklejony podartymi zdjęciami kory, a jako substytut liści lśniły wycinki kolorowych magazynów. Mijając centralne drzewo wyczuwaliśmy dziwną energię, która biła od tego miejsca. Po przekroczeniu ostatniego pola, na skraju drugiej wizji dostrzegliśmy nasz cel - Wizyjną Twierdzę. Kosmiczna katedra z pojedynczą, strzelistą wieżą na jej grzbiecie, ale wydawało się, że znacznie mniejszą w porównaniu z naszym pierwszym wrażeniem. Czyżby pierwsza była jedynie hologramem?
Druga wizja przedstawiała rozległe pole buraków, z którego gdzieniegdzie wyrastały figowce. Tu i ówdzie przechadzały się flamingi. Jeden z nich szczególnie zainteresował się Milekmagiem - podążał za nim, nie spuszczając go z oczu nawet na moment. Zmierzaliśmy przez cały czas w kierunku Wizyjnej Twierdzy, a z kolejnymi przebytymi metrami dostrzegaliśmy coraz więcej szczegółów konstrukcyjnych Katedry. Na samym końcu znajdował się spad, zza którego wyłonił się mur przypominający bok parowca. Zatrzymaliśmy się tutaj, szukając obejścia, ale mur wydawał się nie mieć końca. Wspięcie się na górę nie wchodziło w grę - przeszkoda była za wysoka, a metalowe ściany nie posiadały żadnych elementów, na których można postanowić stopę.
Czas naglił. Mijaliśmy kolejne odcinku muru, szukając jakiejkolwiek możliwości przedostania się na drugą stroną. W pewnym momencie uznaliśmy, że dalsze poszukiwania nie mają sensu i zatrzymaliśmy się. Wszyscy przechadzali się nerwowo w pobliżu muru, próbując znaleźć alternatywne rozwiązanie. Odpowiedź nadeszła nieoczekiwanie. Zdesperowana Madzik uderzyła w mur z całej siły i ku zdziwieniu całej grupy cała konstrukcja poskładała się niczym zdmuchnięta potężnym wiatrem. To była tylko makieta!
Droga za murem prowadziła przez ostatnią, trzecią wizję - gęsty las, w półmroku którego jarzyły się drzewa z różnokolorowym, neonowym podświetleniem. Wśród nich wyrastały fosforyzujące kwiaty, z których koron strzelały iskry niczym z fajerwerków. Zbliżając się do Twierdzy, której niewyraźny skrawek majaczył na końcu drogi, szum lasu przeradzał się w orientalną muzykę tym głośniejszą, im bliżej znajdował się kraniec lasu. Tuż po jego przekroczeniu został tylko głuchy pogłos, który wkrótce umilkł, a przed nami pojawiła się potężna, wysokości dziesięciopiętrowego bloku brama, przy której stały dwie studnie buchające białymi płomieniami - oto Wrota Snów.
Zrealizowaliśmy nasz Cel.
Nie ukrywając niepokoju i pierwszych oznak strachu ruszyliśmy żwawym krokiem, podążając za ścieżką otoczoną gęstym lasem. Wydawało się, że droga nie ma końca, gdy mijaliśmy uparcie powtarzające się, identyczne odcinki. Widząc to, oblał nas zimny pot, a wampia niemal pisnęła z przerażenia. Niejednokrotnie podczas pieszych wędrówek zdarzały się przypadki perseweracji sennej - oneironauta był cofany po przebyciu krótkiego dystansu, co dawało złudzenie powielonego skrawka lokacji zapętlonego w niekończący się schemat. Winien temu był algorytm, który, podobnie jak jego twórca, nie był nieomylny. Problem zazwyczaj rozwiązywali technicy, na zmianę obserwując Makietę. Zgłoszenia przypadków perseweracji sennej pojawiały się z reguły raz na miesiąc.
Z oczywistych względów nie mogliśmy oczekiwać na pomoc techników. Marsz przeistoczył się w bieg, niepokój - w autentyczny strach. Nikt nie wiedział, ile może trwać przypadek perseweracji. W najgorszym przypadku zostalibyśmy uwięzieni na zawsze, bez możliwości wyrwania się z tej sennej pułapki.
Nagle badbull biegnący na początku grupy zatrzymał się, a reszta o mało nie wpadła na niego. Rzucił spojrzenie na bok, przez chwilę zastygając w bezruchu, a następnie zanurkował w zielonej gęstwinie, znikając ze wzroku wszystkich. Fallen doznał olśnienia i wytłumaczył, że to idealny sposób, aby uwolnić się od ciągu skojarzeń z lasem , po czym powtórzył wyczyn badbula. Reszta grupy stała zakłopotana, ale po wymienieniu spojrzeń wszyscy zgodnie rzucili się za towarzyszami. Do teraz nie możemy wyjść z podziwu dla tak prostego, ale genialnego pomysłu.
Po drugiej stronie nasze oczy uraczyła pierwsza wizja Ogrodu - wśród soczyście zielonej trawy stały ustawione w schemacie szachownicy dwa rodzaje jabłoni - białe z czarnymi owocami oraz czarne z białymi. W samym centrum stała Królowa - potężny klon obklejony podartymi zdjęciami kory, a jako substytut liści lśniły wycinki kolorowych magazynów. Mijając centralne drzewo wyczuwaliśmy dziwną energię, która biła od tego miejsca. Po przekroczeniu ostatniego pola, na skraju drugiej wizji dostrzegliśmy nasz cel - Wizyjną Twierdzę. Kosmiczna katedra z pojedynczą, strzelistą wieżą na jej grzbiecie, ale wydawało się, że znacznie mniejszą w porównaniu z naszym pierwszym wrażeniem. Czyżby pierwsza była jedynie hologramem?
Druga wizja przedstawiała rozległe pole buraków, z którego gdzieniegdzie wyrastały figowce. Tu i ówdzie przechadzały się flamingi. Jeden z nich szczególnie zainteresował się Milekmagiem - podążał za nim, nie spuszczając go z oczu nawet na moment. Zmierzaliśmy przez cały czas w kierunku Wizyjnej Twierdzy, a z kolejnymi przebytymi metrami dostrzegaliśmy coraz więcej szczegółów konstrukcyjnych Katedry. Na samym końcu znajdował się spad, zza którego wyłonił się mur przypominający bok parowca. Zatrzymaliśmy się tutaj, szukając obejścia, ale mur wydawał się nie mieć końca. Wspięcie się na górę nie wchodziło w grę - przeszkoda była za wysoka, a metalowe ściany nie posiadały żadnych elementów, na których można postanowić stopę.
Czas naglił. Mijaliśmy kolejne odcinku muru, szukając jakiejkolwiek możliwości przedostania się na drugą stroną. W pewnym momencie uznaliśmy, że dalsze poszukiwania nie mają sensu i zatrzymaliśmy się. Wszyscy przechadzali się nerwowo w pobliżu muru, próbując znaleźć alternatywne rozwiązanie. Odpowiedź nadeszła nieoczekiwanie. Zdesperowana Madzik uderzyła w mur z całej siły i ku zdziwieniu całej grupy cała konstrukcja poskładała się niczym zdmuchnięta potężnym wiatrem. To była tylko makieta!
Droga za murem prowadziła przez ostatnią, trzecią wizję - gęsty las, w półmroku którego jarzyły się drzewa z różnokolorowym, neonowym podświetleniem. Wśród nich wyrastały fosforyzujące kwiaty, z których koron strzelały iskry niczym z fajerwerków. Zbliżając się do Twierdzy, której niewyraźny skrawek majaczył na końcu drogi, szum lasu przeradzał się w orientalną muzykę tym głośniejszą, im bliżej znajdował się kraniec lasu. Tuż po jego przekroczeniu został tylko głuchy pogłos, który wkrótce umilkł, a przed nami pojawiła się potężna, wysokości dziesięciopiętrowego bloku brama, przy której stały dwie studnie buchające białymi płomieniami - oto Wrota Snów.
Zrealizowaliśmy nasz Cel.
