relacje z faz REM

[Madzik]

25 LUTY 2016 r.

Zapamiętane sny: 5
Ze względu na czas i moje przywiązanie do papierowego dziennika będę pisać tu na razie tylko te ''ciekawsze'', ważniejsze dla mnie sny. Może niedługo złapię wprawę i będę pisać każdy.

MASS WBTB zaplanowane na 4:15. Poszłam spać 23:45, budząc się zwykłym budzikiem nie pamiętałam żadnego snu. Po ok. 10 minutach na czacie postanowiłam udać się do łóżka, gdzie zaczęłam robić SSILDa. Chyba na psajko widziałam, że Fallen kiedyś próbował. Pozdrawiam serdecznie. To już była moja 3 próba XD Po całkiem pokaźnych wrażeniach wzrokowych i dotykowych, zanikaniu odgłosów, miałam potrzebę odwrócenia się na drugi bok, gdzie ku mojemu zdziwieniu zaczęła mi lecieć krew z nosa. Musiałam wstać. Później zasnęłam afirmując się.

Piątkowe komplikacje z językiem angielskim

Jest piękny, deszczowy piątek. Siedzę w szkole, w bardzo ciasnej klasie na języku angielskim. Wszyscy siedzą jak śledzie w słoiku, ledwo oddycham. Zauważyłam, że nie mam książek! Zadzwonił dzwonek. Odetchnęłam z ulgą. Okazało się, że zaraz mam następny angielski. Wychodzę na przerwę i błądzę po bardzo jasnych korytarzach. Czuję się obco. Prawie nikogo na nich nie ma, ale na ścianach wiszą moje ulubione paprotki. Plants are friends XD

Weszłam na wyższe piętro po ruchomych schodach. Czasem były ruchome a czasem nie. Wzbudziły we mnie lęk. Również były śnieżnobiałe. Na 4 piętrze spotkałam panią, która gra w ''Daleko od noszy'' Hannę Śleszyńską aka Siostra Basen Dała mi ciasteczko i powiedziała, że tu nie ma lekcji i żebym już zmykała.

Zchodzę na dół, ale znów się boję. Z tego strachu przed schodami zapomniałam, w której sali mam lekcję. Zerkam na plan w telefonie i widzę chyba salę nr 213. Wchodzę do środka, siadam na tyle pomiędzy dziewczynami. Chcę wyciągać książki, ale chwila... nie mam ich. Pytam pani, czy mogę wyjść, bo chyba zostawiłam na górze plecak. Pozwoliła mi. Razem ze mną wychodzi moja koleżanka Justyna. Biegniemy na górę do siostry Basen. I znowu te schody, przerażające. Doznałam uczucia spadania, chyba lęku wysokości. Miała mój plecak. Uśmiechała się tak jak w serialu, tylko nie była przebrana za pielęgniarkę.

Schodzić mi było po nich jeszcze trudniej. Byłyśmy u niej tylko przez chwilę, ale Justyna mówi mi, że już zostało 10 minut do dzwonka i pani nas zabije. Wchodzimy do sali. Pani ma minę jakby... no tak, jakby miała nas zabić. Tłumaczę jej, że tak długo nam zeszło, bo leciała mi krew z nosa! Jednak nas nie chciała słuchać i stwierdziła, że jak tak traktujemy jej lekcje to zostajemy do wieczora na angielskim.
Szkoda, że w rzeczywistości nie mam języka angielskiego w piątek

Babcia - bogini jazdy oplem

Idę poboczem do mojej siostry ciotecznej. Szosa jest zatłoczona jak nigdy. Wyglądała zupełnie inaczej niż w rzeczywistości, ale nie docierało to do mnie wtedy. Nagle zatrzymuje się przy mnie czerwony opel. Za kierownicą widzę moją babcię Helę! Pyta mnie, czy wsiadam, bo w domu pączki stygną. Bez wahania wskakuję do auta. Babcia daje gazu i robi takiego drifta, że głowa mała, choć mogła normalnie zawrócić. Tak profesjonalnie wyprzedza wszystkie samochody.

Trochę się bałam o murzyna z dzieckiem, który przechodził przez pasy, ale babunia nadąża z hamowaniem przed pasami Jesteśmy już na miejscu. Babcia trzaska drzwiami od opla, myślę sobie: mi chyba też można? To trzasłam XD
Wszystko było takie realne, a szkoda, że moja babcia nawet nie umie na rowerze jeździć, to co dopiero samochodem