Dziennik Khlavan

[Timothy]

Wysoki poziom świadomości i ostrości snu.
Jasny dzień. Wysokie estakady/ulicę. Idę obok jednego z filarów na samym dole. Spoglądam w górę i całość przemienia się w grę, w której rozpędzone samochody ostrzeliwują się. Jeden z nich strzela w górę do widocznego na krawędzi ulicy innego samochodu.
Po chwili samochód wjeżdża rampą na górę (różnica wysokości - teraz wydaje się mała).
Tutaj na górze, nic nie ma. Skojarzenie z grami komputerowymi i znajdującymi się w przestrzeni zawieszonymi kładkami/mostkami. Znajduję w rękach koc. Skojarzenie by wykorzystać koc jako spadochron. Spoglądam z góry i widzę nieostrość ziemi na dole (skojarzenie z widokiem z samolotu przed skokiem spadochronowym). Chwyta mocno rogi koca i wyobrażam sobie jak zostanie wypełniony powietrzem, jak spowolni opadanie.
Skaczę.
Kilka emocji się przewija.
Spodziewam się odczucia spadania i szarpnięcia koca/spadochronu, uczucie podchodzenia żołądka do gardła, które to uczucia trwają krótką chwilę.
Świadomość, że koc nie utrzyma mnie.
Szczątkowa świadomość, że to sen (motyw skakania i spadania przytrafia mi się).
Wysokość zmniejszyła się drastycznie i wylądowałem na innym kocu. Ten w moim ręku nie zadziałał. Jednocześnie uczucie podobne do tego jakie towarzyszą superbohaterom z filmów, którzy zeskoczyli z dużej wysokości bez szkód (Blade, Underworld, etc).

---

Jasno, ale nie słonecznie jasno.
Surowy, prostokątny dom na pustkowiu (ten fakt 'wiem'). Przypomina to PRL lub rosyjskie przydziały mieszkalne, pewne podobieństwo do realiów Alternatywy 4 lub łagrów. Przyjechałem skądś i otrzymałem taki właśnie przydział. Znajduję skromny materac (prawie siennik) dla siebie. Dom jest ni-to z dziurawymi oknami i wszechobecnymi deskami, które trzymają go w całości; ni-to surowa cegła, beton jak stare budynki fabryczne.
Zjawia się kobieta, która od razu po wejściu z absolutną pewnością siebie krzyczy, że jest właścicielką i to jest jej dom. Zbiera się wokoło kilka osób. Odpowiadam jej, że o tym wiem i otrzymałem tutaj przydział od władz.
-----
Znajduję się nad przeręblą i trzymam w ręku skorupę kuli (skojarzenie z miniaturowym napędem podwodnym). Zanurzam się pod wodę z pewnym niepokojem (obawa przez nieznanym). Najpierw zanurzam się i czuję pod sobą olbrzymią pustkę. Jako punkt odniesienia skupiam się na ścianie/lodowcu obok mnie. Pojawiają się liny prowadzące (reguły nurkowania pod lodem i w jaskiniach), a ja uwalniam się od niepokoju/lęku.
Świat podwodny przemienia się, nadal mam świadomość, że to woda i mam bezwładność, dzięki której się unoszę swobodnie. Jednocześnie czystość i przejrzystość oraz jasność odpowiadają słonecznemu i bezchmurnemu dniu na powierzchni.
W miarę zanurzania się pojawia się więcej lin prowadzących, w jednym kierunku prowadzi ich nawet kilka, krzyżują się pod dowolnymi kątami. Płynę za swoją przez duża komorę na drugi jej koniec gdzie lina znika w szczelinie. Obok mijam odnogi komory prowadzące w głąb. Dopływam i dostrzegam jak lina znika w małym otworze, po chwili obserwacji otwór wypełnia srebrna folia aluminiowa na krawędziach tworząca okrąg. Zdaję sobie sprawę, że ten otwór jest dla mnie za mały, jednocześnie skojarzenie z speleologią powoduję, że obok pojawia się większy otwór (również z srebrnym otokiem) w którym z trudem powinienem się zmieścić.
(ten motyw - mały otwór blokujący dalszą wędrówkę, zaciskające się wkoło ściany, logicznie niemożliwe do przejścia - pojawia się sporadycznie).