22-11-2015, 13:25
22 październik 2015
Dzisiaj pamiętam dużo snów, jak w każdy weekend. Minusem jest to, że zawsze się budzę, przynajmniej trzy razy w ciągu nocy. Podczas każdej pobudki mimowolnie przypominam sobie sen i gdy budzę się następnym razem już go nie pamiętam. Miałem naprawdę zajebiste sny, musieliśmy sterować statkiem układając kostkę Rubika, nagrywaliśmy muzykę z festiwalu muzycznego na magnetofon, jechaliśmy autobusem, co mnie bardzo cieszy, ponieważ za każdym razem kiedy w realu jestem w środku publicznego transportu wykonuje technikę ADA i robię TRy. Za niedługo będzie to owocować w świadome sny.
Dziś opiszę sen, który najwyraźniej pamiętam. Chcieliśmy zwiedzić szpital psychiatryczny "Zofiówka" w Otwocku. Znajdował się on na szczycie góry. Droga była kamienista. Tak szliśmy, szliśmy, aż w końcu postanowiłem wbiec na tą górę. Przeszukuje plecak i nie znalazłem moich butów do biegania, wkurzyłem się, ale zacząłem biec w zwykłych butach, krzyczę do kolegów, którzy byli ze mną, żeby też biegli. Wbiegliśmy tak wysoko że niebo było pod nami. Gdy podchodziłem do zbocza góry dostawałem jakiegoś lęku, bałem się tej niebieskości. W końcu byliśmy przy celu, wszedłem pierwszy i udałem się schodami w górę, a koledzy za mną. Weszliśmy do dużego pomieszczenia, postanowiliśmy tam nocować. Były tam gołe ściany jedynym meblem była szafa. W pewnym momencie drzwi od szafy zaczęły się ruszać i wyskoczyły z nich dwie istotki, jedna to chłopak, druga to dziewczyna. Chłopak złapał kolegę i zaczął go gwałcić po czym znikneli. Potem wyszliśmy z psychiatryka i udaliśmy się na boisko, które było przed budynkiem. Zostaliśmy podzieleni na cztery drużyny.
W tedy sen się urwał.
Wysłane z mojego Commodore 64
