26-03-2015, 11:42
Wczoraj byłem cały dzień poza domem, więc nie miałem możliwości, by zapisać tu swój sen. Tak więc zapiszę naraz oba sny, wczorajszy i dzisiejszy.
Byłem na wycieczce klasowej, w jakiś letni dzień jechaliśmy autokarem przez bezludne tereny. Gdy nastała noc, teren zaczął robić się skalisty, a droga wiła się jak serpentyna. Minęliśmy jakiś okrągły, pusty plac, i wtedy wysiadłem z autokaru. Przeszedłem kawałek trasy w linii prostej, na skróty, wspinając się i schodząc po stromych kamienistych pagórkach. Dotarłem do drogi akurat na czas, by ponownie wsiąść do autokaru.
Kolejna scena, chyba to samo miejsce, ale tym razem za dnia. Była piękna pogoda, słońce grzało niemiłosiernie. Znalazłem trudne i strome podejście na skały, później zaś strome zejście w dół. Wokół było bardzo ładnie, wśród kamieni rosła świeża trawa, wokół rosły drzewa. Po zejściu podążałem długą i szeroką ścieżką w iglastym lesie. Dalej zszedłem po ogromnych, ceglanych schodach (stopnie o wiele za duże dla ludzi), które doprowadziły mnie ostatecznie nad wielkie, malownicze jezioro, położone wśród lasów. Poznałem, że byłem tu już kiedyś z rodzicami.
Dołączyli do mnie dwaj lub trzej koledzy z liceum. Chcieli iść dookoła jeziora, ale wytłumaczyłem im, że ścieżka z prawej strony jest mocno zarośnięta, a ta z lewej krótka i nieciekawa. Tak więc stwierdziliśmy, że nie ma sensu, by dłużej tu zostać.
Chcieliśmy wrócić na górę. Tym razem najpierw trzeba było podejść po podobnej jak wcześnie skarpie, a później po czymś w rodzaju szerokiego mostu wiszącego. Most był jednak straszliwie przegniły, poznałem to po jasnym, niemal kremowym kolorze desek (!). Na domiar złego, w pewnym momencie usłyszeliśmy trzask i zobaczyliśmy, jak konar drzewa stojącego na cyplu nad jeziorem łamie się i rozsypuje. To utwierdziło nas w przekonaniu, że nie można ufać tutejszemu drewnu. Jednak nie było wyboru. Znalazłem miejsce, w którym most był wzmocniony poprzeczną deską, i wbiegłem na niego. Koledzy podążyli tuż za mną, choć wbieganie na most we trzy osoby nie było rozsądnym pomysłem. Na szczęście nie stało się nic złego. Dalej były już tylko te gigantyczne schody z cegieł, a potem prosta, leśna ścieżka. Jeden z kolegów powiedział coś w stylu: "Dla jednych życie wygląda jak te schody, dla innych jak droga bez przeszkód".
Okazało się, że był wczesny ranek. Przed nami zobaczyłem rozległą, lekko pagórkowatą przestrzeń, ciągnące się jak okiem sięgnąć trawiaste pola i łąki. Stała tam jakaś duża chałupa, a obok niej nasz autokar.
Pojawiła się jedna z naszych nauczycielek. Na moje pytanie, jak długo tu zostaniemy, odparła, że dwa dni.
Zbliżał się już wieczór. Kolega szedł "granią" jednego z trawiastych pagórków w stronę stojącego na nim wiatraka. W pewnym momencie upadł, uderzając łokciem o leżący na ziemi kamień. Podszedłem i spytałem, czy wszystko w porządku. Kolega podniósł się, miał lekko zdartą skórę na łokciu. Nagle znikąd pojawiła się nauczycielka i drugi kolega. Stwierdzili, że to oparzenie, dopiero po chwili dotarło do nich, że są w błędzie. Rozwinęli grube zawiniątko, z którego wysypało się mnóstwo medykamentów, maści, kremów, balsamów i opatrunków. Nauczycielka dawała je koledze, który wyciskał je na ranę i wcierał mocno. Ja czułem się odepchnięty na bok i niepotrzebny. Nauczycielka zapytała mnie w pewnym momencie: "Czemu nic nie mówisz?", a ja odpowiedziałem (chyba przez Facebooka, na telefonie, który nagle pojawił mi się w dłoni), że "Odzywam się tylko wtedy, gdy się na czymś znam".
Byłem w starej szkole. Hol wydawał się większy i ciemniejszy niż w rzeczywistości. Razem z moim kolegą mieliśmy mieć jeszcze jedną lekcję, a bardzo chciało nam się pić. Poszliśmy do sklepiku. Sprzedawczynią była pani ze sklepiku w liceum. Uchyliłem drzwiczki na sklepowe zaplecze, żeby obejrzeć soki (!). Wszystkie kosztowały ponad 1 zł, co wydawało mi się bardzo dużą kwotą. Wreszcie zauważyłem "Witaminkę", kosztującą 0,64 zł. (Dziwne, nigdy w życiu nie piłem Witaminki...). Szklane butelki były prawie niewidoczne, bo stały w wielkich kartonach.
Poprosiłem o dwa soki. Okazało się, że butelki są zwrotne, i sprzedawczyni naleje nam do szklanek (?). Niestety, w tym momencie... odjechaliśmy. Wszyscy przy sklepiku stali bowiem na ruchomej platformie na kołach. Dowiedziałem się, że sterowała nią za pomocą tabletu jakaś dziewczyna z innej klasy. Jeździliśmy w lewo i prawo, a gdy wreszcie uderzyliśmy z całej siły w ścianę, nie wytrzymałem. Zeskoczyłem z platformy, znalazłem ww. dziewczynę i wyrwałem jej tablet z rąk. Nie oglądając się za siebie, odszedłem na drugi skraj holu i dałem go swojemu innemu koledze (takiemu pakerowi, którego się wszyscy bali
) i powiedziałem, żeby zatrzymał go do końca przerwy.
Wreszcie mogliśmy odebrać swój sok. Moja szklanka była pełna, ale ta kolegi wypełniona tylko do połowy. Sprzedawczyni powiedziała, że bardzo długo nie wracaliśmy, a jej chciało się pić. Cóż, kolega przyjął to ze stoickim spokojem.
Sok był zimny i prawie nie miał smaku. Mogłem się tego spodziewać za tak niską cenę.
Później siedzieliśmy na tej samej ruchomej platformie, oglądając film. To była niby jakaś część filmowego "Asteriksa". Pamiętam scenę, w której odbywała się jakaś walka w skalistym wąwozie. Rzymscy żołnierze, wyglądający jak plastikowe żołnierzyki (dosłownie), tłukli się z wielkimi robakami, wypełzającymi spod ziemi. Stosowali przy tym taktykę pozycyjną, mieli dwa fronty i atakowali falami, z zaskoczenia. W pewnym momencie film zmienił się na coś w rodzaju gry. Miałem nóż i musiałem łapać w palce każdego robaka którego zobaczę, by następnie kroić go na cienkie plasterki. Robiłem to przez dobre parę minut, aż do końca snu.
25.03.2015
--- Wycieczka autokarowa nad jezioro ---
Byłem na wycieczce klasowej, w jakiś letni dzień jechaliśmy autokarem przez bezludne tereny. Gdy nastała noc, teren zaczął robić się skalisty, a droga wiła się jak serpentyna. Minęliśmy jakiś okrągły, pusty plac, i wtedy wysiadłem z autokaru. Przeszedłem kawałek trasy w linii prostej, na skróty, wspinając się i schodząc po stromych kamienistych pagórkach. Dotarłem do drogi akurat na czas, by ponownie wsiąść do autokaru.
Kolejna scena, chyba to samo miejsce, ale tym razem za dnia. Była piękna pogoda, słońce grzało niemiłosiernie. Znalazłem trudne i strome podejście na skały, później zaś strome zejście w dół. Wokół było bardzo ładnie, wśród kamieni rosła świeża trawa, wokół rosły drzewa. Po zejściu podążałem długą i szeroką ścieżką w iglastym lesie. Dalej zszedłem po ogromnych, ceglanych schodach (stopnie o wiele za duże dla ludzi), które doprowadziły mnie ostatecznie nad wielkie, malownicze jezioro, położone wśród lasów. Poznałem, że byłem tu już kiedyś z rodzicami.
Dołączyli do mnie dwaj lub trzej koledzy z liceum. Chcieli iść dookoła jeziora, ale wytłumaczyłem im, że ścieżka z prawej strony jest mocno zarośnięta, a ta z lewej krótka i nieciekawa. Tak więc stwierdziliśmy, że nie ma sensu, by dłużej tu zostać.
Chcieliśmy wrócić na górę. Tym razem najpierw trzeba było podejść po podobnej jak wcześnie skarpie, a później po czymś w rodzaju szerokiego mostu wiszącego. Most był jednak straszliwie przegniły, poznałem to po jasnym, niemal kremowym kolorze desek (!). Na domiar złego, w pewnym momencie usłyszeliśmy trzask i zobaczyliśmy, jak konar drzewa stojącego na cyplu nad jeziorem łamie się i rozsypuje. To utwierdziło nas w przekonaniu, że nie można ufać tutejszemu drewnu. Jednak nie było wyboru. Znalazłem miejsce, w którym most był wzmocniony poprzeczną deską, i wbiegłem na niego. Koledzy podążyli tuż za mną, choć wbieganie na most we trzy osoby nie było rozsądnym pomysłem. Na szczęście nie stało się nic złego. Dalej były już tylko te gigantyczne schody z cegieł, a potem prosta, leśna ścieżka. Jeden z kolegów powiedział coś w stylu: "Dla jednych życie wygląda jak te schody, dla innych jak droga bez przeszkód".
Okazało się, że był wczesny ranek. Przed nami zobaczyłem rozległą, lekko pagórkowatą przestrzeń, ciągnące się jak okiem sięgnąć trawiaste pola i łąki. Stała tam jakaś duża chałupa, a obok niej nasz autokar.
Pojawiła się jedna z naszych nauczycielek. Na moje pytanie, jak długo tu zostaniemy, odparła, że dwa dni.
Zbliżał się już wieczór. Kolega szedł "granią" jednego z trawiastych pagórków w stronę stojącego na nim wiatraka. W pewnym momencie upadł, uderzając łokciem o leżący na ziemi kamień. Podszedłem i spytałem, czy wszystko w porządku. Kolega podniósł się, miał lekko zdartą skórę na łokciu. Nagle znikąd pojawiła się nauczycielka i drugi kolega. Stwierdzili, że to oparzenie, dopiero po chwili dotarło do nich, że są w błędzie. Rozwinęli grube zawiniątko, z którego wysypało się mnóstwo medykamentów, maści, kremów, balsamów i opatrunków. Nauczycielka dawała je koledze, który wyciskał je na ranę i wcierał mocno. Ja czułem się odepchnięty na bok i niepotrzebny. Nauczycielka zapytała mnie w pewnym momencie: "Czemu nic nie mówisz?", a ja odpowiedziałem (chyba przez Facebooka, na telefonie, który nagle pojawił mi się w dłoni), że "Odzywam się tylko wtedy, gdy się na czymś znam".
26.03.2015
--- Szkolna przerwa i sklepik ---
Byłem w starej szkole. Hol wydawał się większy i ciemniejszy niż w rzeczywistości. Razem z moim kolegą mieliśmy mieć jeszcze jedną lekcję, a bardzo chciało nam się pić. Poszliśmy do sklepiku. Sprzedawczynią była pani ze sklepiku w liceum. Uchyliłem drzwiczki na sklepowe zaplecze, żeby obejrzeć soki (!). Wszystkie kosztowały ponad 1 zł, co wydawało mi się bardzo dużą kwotą. Wreszcie zauważyłem "Witaminkę", kosztującą 0,64 zł. (Dziwne, nigdy w życiu nie piłem Witaminki...). Szklane butelki były prawie niewidoczne, bo stały w wielkich kartonach.
Poprosiłem o dwa soki. Okazało się, że butelki są zwrotne, i sprzedawczyni naleje nam do szklanek (?). Niestety, w tym momencie... odjechaliśmy. Wszyscy przy sklepiku stali bowiem na ruchomej platformie na kołach. Dowiedziałem się, że sterowała nią za pomocą tabletu jakaś dziewczyna z innej klasy. Jeździliśmy w lewo i prawo, a gdy wreszcie uderzyliśmy z całej siły w ścianę, nie wytrzymałem. Zeskoczyłem z platformy, znalazłem ww. dziewczynę i wyrwałem jej tablet z rąk. Nie oglądając się za siebie, odszedłem na drugi skraj holu i dałem go swojemu innemu koledze (takiemu pakerowi, którego się wszyscy bali
) i powiedziałem, żeby zatrzymał go do końca przerwy.Wreszcie mogliśmy odebrać swój sok. Moja szklanka była pełna, ale ta kolegi wypełniona tylko do połowy. Sprzedawczyni powiedziała, że bardzo długo nie wracaliśmy, a jej chciało się pić. Cóż, kolega przyjął to ze stoickim spokojem.
Sok był zimny i prawie nie miał smaku. Mogłem się tego spodziewać za tak niską cenę.
Później siedzieliśmy na tej samej ruchomej platformie, oglądając film. To była niby jakaś część filmowego "Asteriksa". Pamiętam scenę, w której odbywała się jakaś walka w skalistym wąwozie. Rzymscy żołnierze, wyglądający jak plastikowe żołnierzyki (dosłownie), tłukli się z wielkimi robakami, wypełzającymi spod ziemi. Stosowali przy tym taktykę pozycyjną, mieli dwa fronty i atakowali falami, z zaskoczenia. W pewnym momencie film zmienił się na coś w rodzaju gry. Miałem nóż i musiałem łapać w palce każdego robaka którego zobaczę, by następnie kroić go na cienkie plasterki. Robiłem to przez dobre parę minut, aż do końca snu.
LD - 15
FA - 21
Wszystkich zapisanych snów - 536
FA - 21
Wszystkich zapisanych snów - 536
