Tryb drzewa | Tryb normalny

Avallac'h · 18-03-2015, 17:47

18.03.2015

Wiedziałem, że dobrze robię z tym trzecim dziennikiem. Pamiętam z dzisiejszej nocy 3 dość wyraźne sny

--- Wataha ---

Jechałem z kimś samochodem, była noc. Wokół gęsty las, i całkowita cisza. Był to chyba świat post-apokaliptyczny, ludzie zmienili się w zombie a zwierzęta całkiem zdziczały (nie, nie oglądałem jeszcze poniedziałkowego Walking Dead

). Uciekaliśmy przed watahą psów, czy może wilków. Nagle straciliśmy kontrolę nad pojazdem, samochód wjechał do przydrożnego rowu, zaczął dymić. Nie mieliśmy wyboru - trzeba było wysiąść. Biegliśmy trochę pieszo, ale psy nas dogoniły, otaczając zwartym kręgiem. Nie zaatakowały jednak. Jeden z nich, chyba lider stada, spojrzał na mnie mądrym wzrokiem i oznajmił, że nie zrobią nam krzywdy, bo my jesteśmy dobrzy. Nie musimy się ich więcej obawiać.

--- Nieudany strzał ---

Byłem w Śremie, pod blokiem mojej babci. Na podwórku, które w śnie było znacznie większe niż w rzeczywistości, trwał jakiś nocny festyn. Wśród ciżby ludzi spotkałem między innymi ojca swojej koleżanki lub kolegi. Sam nie jestem pewien, czyim był ojcem, lecz wiedziałem, że wyrządził on niedawno koleżance / koledze jakąś straszną krzywdę, niegodną prawdziwego ojca. Nawiązała się między nami dyskusja, której szczegółów nie pamiętam, w każdym razie ostro się pokłóciliśmy, doszło do poważnych gróźb. Bałem się go, ale wiedziałem również, że nie mogę pozostać w tej sprawie bezczynny. Postanowiłem działać.
Rankiem następnego dnia ww. koleżanka / kolega był razem ze mną w mieszkaniu babci. Nie zauważył/a, kiedy podwędziłem mu/jej sprzed nosa malutki łuk (!) i poszedłem z nim na balkon. (Balkon znajduje się na 2 piętrze, jest z niego dobry widok na podwórko). Pod blokiem ujrzałem "złego ojca", bawiącego się beztrosko z jakimś dużym psem. Cicho, ostrożnie, nałożyłem strzałę na cięciwę. Napiąłem łuk, z zamiarem zabicia psa. Wszystko poszłoby dobrze, gdyby nie to, że strzała zatrzymała się tuż po zwolnieniu cięciwy, uderzając w jeden z prętów balkonowych facepalm

Brzdęk był tak głośny, że "zły ojciec" go usłyszał i spojrzał na mnie. Obrzucił mnie paskudnym, pełnym nienawiści spojrzeniem. Ja uciekłem do środka jednym susem, zatrzaskując za sobą drzwi balkonowe.

--- Matura dla średniowiecznego inżyniera ---

Znacie grę Medieval Engineers? Jeśli nie, a interesujecie się grami komputerowymi, to szczerze polecam. W każdym razie, poniższy sen niesie w sobie całe mnóstwo nawiązań nie tylko do tej gry, ale również przeróżnych moich myśli i czynności z wczorajszego dnia. Był straszliwie długi, ale postaram się opisać go w miarę krótko.
Przed chwilą napisałem próbną maturę z matematyki. Wyszedłem na szkolny korytarz, gdzie przebrałem się w zwykłe ubranie. Garnitur schowałem do wielkiej szafki wiszącej na ścianie. Wróciłem do domu. Włączyłem komputer, by zagrać w Medieval Engineers razem z moim kolegą. Już wewnątrz gry, latałem po prostokątnej arenie, otoczonej wysokim, kamiennym murem, pisząc z kolegą przez Steama. Widok był pierwszoosobowy, po prostu sam stałem się postacią z gry. Kolega pokazywał mi nowe elementy, które zostały dodane poprzedniego dnia przez twórców. Pamiętam, że dotykałem każdego z nich i fizycznie czułem fakturę. Powiedziałem nawet do kolegi coś w stylu: "Tekstury są brzydkie, ale za to jakie to wszystko miłe i aksamitne w dotyku!".
Co jednak najważniejsze, okazało się, że dodano do gry nowy tryb - średniowieczny. Idiotyzm, bo przecież gra dzieje się tylko w średniowieczu! Aby wejść do świata średniowiecza, trzeba było przejść przez szereg kilku zamkniętych pomieszczeń. Były one małe i ciemne, odgrodzone od siebie grubymi drzwiami. W każdym szukałem palcami włącznika światła, ale nie mogłem znaleźć. Jakoś jednak udało mi się wreszcie wyjść na otwartą przestrzeń. Nie pamiętam, co się później działo, aż do momentu, gdy razem z kolegą zeszliśmy do jakichś wielkich podziemi, gdzie walczyliśmy z mechanicznymi czarodziejami (nawet ciekawy motyw

). Poza tym, podziemia były tak naprawdę jakimiś zapomnianymi katakumbami, zrujnowane ściany, rozwalone filary i ostrołuki nad naszymi głowami sprawiały całkiem malownicze wrażenie.
Teraz sen przeskoczył do kolejnego dnia. Był ranek. Jadłem śniadanie przed szkołą, patrząc na niezapisaną kartkę leżącą przede mną na stole. Wiedziałem, że to sprawdzian z języka angielskiego, który będę dzisiaj pisał. Do kuchni weszła mama. Była zirytowana, i uświadomiła mi, że to nie sprawdzian, a kolejna próbna matura, a ja nawet nie jestem w połowie przygotowany. Gdy przyjrzałem się kartce uważniej, zauważyłem, że faktycznie ma ona wiele stron i formę arkusza maturalnego. Mama cały czas stała nade mną i narzekała, jaki to jestem nieogarnięty i nieskupiony na niczym. Poczułem panikę. Pozostała godzina do matury, a ja musiałem jeszcze jechać z rodzicami do sklepu (!), przygotować i włożyć garnitur (nie wiem czemu, przecież został w szkolnej szafce), i... Znaleźć coś ważnego w tych podziemiach w grze. Wiedziałem, że muszę to znaleźć przed wyjściem, za wszelką cenę, a potem jeszcze wrócić z powrotem przez cały średniowieczny świat i szereg ciemnych pokoi (to jedyny sposób na "powrót" do świata realnego). W końcu zrezygnowałem z zakupów. Rodzice pojechali sami.