23-11-2013, 15:00
Nadal nie jestem pewny, dlaczego praktykuję LD.
Kiedy chodziłem do przedszkola/podstawówki, miałem takie momenty, kiedy interesowałem się snami. Pamiętam, że założyłem nawet dziennik snów, lecz skończyło się na około pięciu snach. W każdym razie lubiłem mój świat snów, a przede wszystkim to, w jaki sposób przedstawiał pewne znane mi miejsca. Tworzyłem zabawne teorie dotyczące funkcjonowania snów. Robiłem nawet nieświadomie afirmacje. Do teraz pamiętam wiele marzeń sennych z tamtego okresu.
Co to zapoczątkowało? Domniemam, że fala dziwacznych koszmarów, których motywem był telefon stacjonarny albo przejeżdżający pociąg przez mieszkanie.
Były również próby kontroli snu... choć może nie do końca. Przed zaśnięciem wyobrażałem sobie mój sen i mocno pragnąłem, żeby przyśnił mi się tej nocy. Udało się po dwóch dniach, chociaż odbiegało to od moich oczekiwań. Wszystko wyszłoby świetnie, gdyby nie pewna osoba we śnie, która przeszkodziła mi w moich planach.
Jakiś czas później przypadkiem natknąłem się na kurs Bartłomieja Pietrasza na Youtub'ie. Mogłem zatem zacząć praktykę bardzo wcześnie, ale tak się nie stało. Nadal nie wiem, dlaczego nie zagłębiłem się w temat. Wydaje mi się, iż przestraszyłem się paraliżu sennego, a dokładniej tego, że jest nierozerwalnie związany z praktyką LD.
Wróciłem do tej tematyki w pierwszej klasie gimnazjum. Praktykowałem przez trzy lata z dużymi przerwami, gdzie motywacja malała do absolutnego zera. Zapominałem o LD na długi czas, by powrócić do niego znowu i poczuć magię sennego świata. Ciągnęło się to w ten sposób aż do maja obecnego roku. Nie wiem, co dokładnie zatrzymało mnie w snach. W każdym razie takiej motywacji, jaką mam teraz, nie miałem jeszcze nigdy i nie sądzę, żeby szybko minęła.
Podejrzewam, że wcześniej skupiałem zbyt dużo uwagi na samym świadomych snach, a o tych zwykłych zapominałem, odstawiałem je gdzieś na bok. Teraz moje podejście do tematyki snów jest zupełnie inne, być może zbliżone do tego na samym początku.... po prostu czerpię radość z czystego zainteresowania światem wewnętrznym... światem snów.
Kiedy chodziłem do przedszkola/podstawówki, miałem takie momenty, kiedy interesowałem się snami. Pamiętam, że założyłem nawet dziennik snów, lecz skończyło się na około pięciu snach. W każdym razie lubiłem mój świat snów, a przede wszystkim to, w jaki sposób przedstawiał pewne znane mi miejsca. Tworzyłem zabawne teorie dotyczące funkcjonowania snów. Robiłem nawet nieświadomie afirmacje. Do teraz pamiętam wiele marzeń sennych z tamtego okresu.
Co to zapoczątkowało? Domniemam, że fala dziwacznych koszmarów, których motywem był telefon stacjonarny albo przejeżdżający pociąg przez mieszkanie.
Były również próby kontroli snu... choć może nie do końca. Przed zaśnięciem wyobrażałem sobie mój sen i mocno pragnąłem, żeby przyśnił mi się tej nocy. Udało się po dwóch dniach, chociaż odbiegało to od moich oczekiwań. Wszystko wyszłoby świetnie, gdyby nie pewna osoba we śnie, która przeszkodziła mi w moich planach.
Jakiś czas później przypadkiem natknąłem się na kurs Bartłomieja Pietrasza na Youtub'ie. Mogłem zatem zacząć praktykę bardzo wcześnie, ale tak się nie stało. Nadal nie wiem, dlaczego nie zagłębiłem się w temat. Wydaje mi się, iż przestraszyłem się paraliżu sennego, a dokładniej tego, że jest nierozerwalnie związany z praktyką LD.
Wróciłem do tej tematyki w pierwszej klasie gimnazjum. Praktykowałem przez trzy lata z dużymi przerwami, gdzie motywacja malała do absolutnego zera. Zapominałem o LD na długi czas, by powrócić do niego znowu i poczuć magię sennego świata. Ciągnęło się to w ten sposób aż do maja obecnego roku. Nie wiem, co dokładnie zatrzymało mnie w snach. W każdym razie takiej motywacji, jaką mam teraz, nie miałem jeszcze nigdy i nie sądzę, żeby szybko minęła.
Podejrzewam, że wcześniej skupiałem zbyt dużo uwagi na samym świadomych snach, a o tych zwykłych zapominałem, odstawiałem je gdzieś na bok. Teraz moje podejście do tematyki snów jest zupełnie inne, być może zbliżone do tego na samym początku.... po prostu czerpię radość z czystego zainteresowania światem wewnętrznym... światem snów.
