A ja po prostu nie mam pojęcia...

Ja też już wiem, kogo bym wzięła bez najmniejszego "ale"...ale mam nadzieję, że jak już sie zacznie ten koniec, to umrę szybko, żeby nie miec dylematów..

Jestem legendą napisał(a):Gdyby została jedynie garstka ludzi i byłbym w tej grupce ocalałych to nie byłoby czasu na opłakiwanie zmarłych. Należałoby zacząć walczyć o własne życie i życie tych którzy zostali.

Oczywiście Dominik, masz rację, ale celem mojego wywodu było ścisłe skupienie się na reakcji po wyginięciu ludzi. Pierwsze odczucie, jakie by Ci przyszło do głowy. I gwarantuję, że nie było by nim: "Ku*wa, trzeba zborze zasiać bo nie będzie co jeść"

No cóż, zgadzam się z Hrisem. Ja nie wiem, po jak długim czasie zdołałabym dojść do siebie i czy w ogóle zdołałabym się pozbierać..

Legendo nam nie chodzi o to żeby siedzieć w gnojoku i zdzierać z siebie skórę z rozpaczy tylko czy by ci było przynajmniej ich żal.

Wg mnie to żal po utracie bliskich to jak najbardziej ludzki odruch.. i jeśli ktoś go nadzwyczajniej nie ma, to hm... chyba coś z nim nie tak.

Byłoby mi żal ale nie miałbym zamiaru siedzieć i rozpamiętywać.

No to tak jak ja, z tym, że mój żal wielki raczej by nie był. A do niedawna nie było go wcale, tylko wydaja mi się, że ze mną jest ok

Ja też mam się nieźle

A to najważniejsze